Televisie

Het Wilhelmus!

Televisie: ‹Studio sport› mag chauvinistisch

Studio sport is chauvinisme verweten inzake verslaggeving van de Olympische Spelen. Smakelijk gelachen. Waar zou het dan anders om draaien? Om deelnemen? Maar de hele wereld doet mee. Nog kan ik woest worden over de gouden waterpolomedaille die Nederland in 1952 in Helsinki is ontstolen (Dick van Rijn was in alle staten) en dan zou ik nu moeten willen weten wat er door Thaise kanovaarders en Ecuadoriaanse Grieks-Romeins-worstelaars heen ging toen ze in de eerste ronde werden uitgeschakeld? Kom op zeg, het Wilhelmus willen we horen, gespeeld voor Mia Audina, Yao Jie, Lorna Kiplagat, Karin Ruckstuhl, Troy en Camin Douglas en wie verder nog Neerlands bloed door d’aadren vloeit.

Hoe dachten diezelfde internationalisten dat het eraan toegaat bij tv-stations aller andere landen? Ik was tijdens Olympia bij de Oosterburen, waar afwisselend ARD en ZDF de zendtijd in de eerste week grotendeels vulden met gesprekken over de afgang van het Duitse zwemmen. Terwijl er toch dagelijks talloze medailles werden uitgereikt aan badpakdragers uit andere landen. Het hek was van de dam toen hun Vielseitigkeitsreiter eerst de gouden medaille wonnen, hem toen door protest terug moesten geven, hem in hoger beroep terugwonnen om hem door het Internationaal Sportgerechtshof weer kwijt te raken. En steeds moesten we van de presentatoren Daumen drücken op de goede afloop.

In een voorbeschouwing op de vrouwenhockeyfinale werd slechts gemeld dat Nederland de tegenstander was – over die ploeg verder geen woord. Achteraf terecht, gezien de belabberde vertoning, maar met journalistiek heeft het niets van doen. Zoals de meeste sportjournalistiek geen journalistiek is maar betaald supporterschap. En zo hoort het tijdens grote evenementen.

Op tijd terug voor de vrouwenhandbalfinale met Evert ten Napel, bij wie je gelukkig weet dat een fluitconcert «hels», de spanning «bloedstollend» en de partij «zinderend» zal zijn (wat ook allemaal uitkwam); dat Koreaanse vrouwen «Koreaantjes» zullen heten en dat hij in de slotfase de wedstrijd de wedstrijd laat om te vertellen dat in 1976 de USSR goud won onder leiding van een trainer die zijn vrouw, de keepster, een beuk gaf als ze een bal doorliet. Brede kennis, dat is Everts kracht.

Enfin, we moeten weer vier jaar zonder de ongelukkige jeugd en de God van Mia en haar gospelechtgenoot, nagels en coach van Inge, de overleden vader van Ankie, de eetstoornissen van Leontien, de Philips-carrière van Pieter. Dat wordt vier jaar het geestesleven volgen van Zlatan en van de vriendin van Rafaël van der Vaart.

Sport, mij kun je ervoor wakker maken.