Het woord ‘racist’

In de jaren tachtig zag je het woord ‘fascist’ heel snel devalueren.
Janmaat was een fascist, een priester die geen homo’s wilde zegenen was een fascist, een burgemeester die de halve politiemacht van Nederland wilde inzetten om een patatkraam te ontzetten was een fascist, en je zag het woord verwateren en verdunnen. Een politicoloog schreef in de Volkskrant dat het juist was om deze mensen een fascist te noemen, in NRC Handelsblad verscheen een artikel van weer een andere politicoloog, die het tegendeel beweerde.
Fascisme kroop mettertijd langzaam naar zijn oude plek terug.
Thans gebeurt hetzelfde met het begrip racisme.
Onlangs werd ik zelf nog een racist genoemd - en ik zeg dan altijd maar: ik hoop dat alle hoofdredacteuren bij wie ik werk mij dan onmiddellijk zullen ontslaan.
Maar laat ik eerlijk zijn: het verwijt stoort me wel.
Racisme heeft te maken met DNA. En aan dat DNA worden dan negatieve eigenschappen toegekend waarop de mens geen invloed heeft.
Zwarten zijn onbetrouwbaar. Joden trouwens ook. Marokkanen idem dito. En kijk vooral uit voor Indo’s en homo’s, die trouwens ook vaak joods zijn.
Nu luidt de redenering van de Anne Frankstichting aldus: Opheffer is tegen de islam en dus tegen islamieten, dat is racisme want het is hetzelfde als dat de nazi’s tegen het jodendom en dus tegen de joden waren. (Harry de Winter legde dit onlangs nog eens in de krant uit.) Ook de volgende redenering wordt gehanteerd: door fel tegen de islam te zijn, sluit je islamieten uit in deze samenleving. Uitsluiting van bevolkingsgroepen is racisme.
De fout in de eerste redenering is dat men hier het geloof gelijkstelt aan de mensen (islam = islamieten). Net als Geert Wilders zeg ik: ik heb niks tegen islamieten, ik vind hun geloof tamelijk burgerlijk en gevaarlijk, en dat wijs ik af. Ik ben daar tegen. Islamieten, zeg ik dus, verander van geloof.
De fout in de tweede redenering is deze: je sluit geen mensen uit die het geloof belijden, je wilt mensen uitsluiten die naar dat geloof handelen.
Laat ik het vergelijken met het fascisme. Ik wil niets met mensen te maken hebben die handelen naar hun fascistische gedachtegoed - de fascisten zelf kunnen buitengewoon sympathiek zijn. Of communisten.
Ik ken zelfs heel veel aardige communisten.
Ze zaten vroeger bij De Groene. Ben ik allemaal op tegen. Zo ook tegen de islam.
Het is geen racisme omdat 'het zijn van islamiet’ nog steeds een keuze is,
en niets te maken heeft
met DNA.
Grappen - zoals je Vara-cabaretiers wel eens ziet maken - over mensen met een spraakgebrek, dat is eigenlijk racisme. Of grappen maken over incontinente bejaarden of gehandicapten - is ook racisme. Of over homo’s. Van mij mag het allemaal - ik lach er graag om - maar dat is meer racisme dan godsdienstkritiek uiten.
Dat veel zwarte mensen islamiet zijn, en dat je vervolgens een racist zou wezen omdat je tegen de islam bent en dus tegen zwarte mensen, is een redenering die door sommige ex-advocaten wel wordt gehanteerd, maar is tamelijk naïef, om niet te zeggen dom, want in feite racistisch. Wanneer je dat beweert generaliseer je namelijk: alle zwarte mensen zijn islamiet. En je gaat er dan tegelijkertijd vanuit dat die zwarten er niets aan kunnen doen dat ze islamiet zijn, terwijl ze juist niets kunnen doen aan het feit dat ze zwart zijn.
De discussie over wie wel of niet een racist is wordt tegenwoordig om politieke redenen welbewust vervuild. Net zoals dat vroeger gebeurde met het fascisme. Het gevolg is dat wanneer je mensen ten onrechte als racist neerzet het begrip juist zijn negatieve lading verliest.
Ik herinner me nog goed dat professor Buikhuisen sprak over provo’s - binnen een week was het een geuzennaam.