Het zwitserleven gevoel

Is je verzoenen met de dood net zoiets als je verzoenen met oud worden? Het lukt me maar niet tevreden te zijn met m'n leeftijd.

Uiteraard wordt een mens milder. Maar waarom? Omdat z'n haat toeneemt, en hij beseft dat hij daar niets mee kan doen. De enige bescherming tegen die haat is de afstandelijkheid - en dat wordt dan als mildheid uitgelegd. God, wat heb ik een hekel aan alles.
Hoe oud zou God eigenlijk zijn. Heel oud? Dan moet Hij ons werkelijk diep haten - en dat geloof ik ook.
Op een video zie ik hoe ik buk als een oude man; ik zie de handen van mijn vader in mijn eigen handen. Als ik naakt ben, zie ik grijs schaamhaar; en ik ruik oud, terwijl de jeugd altijd naar jonge herten ruikt.
Haat - je kunt het nauwelijks vormgeven.
Wat moet ik tekeergaan tegen een collega die Het Zwitserleven Gevoel uitvent? Dat je dat wilt! Dat je dat doet! Een beetje schrijver - en ik ben maar een klein auteurtje - is toch juist tégen dat kutterige Zwitserleven Gevoel? Al kreeg ik twaalf miljoen, ik zou het niet doen. En dan Gevoel ook nog met een Hoofdletter schrijven!
Ik zou wel willen adverteren voor een bepaald soort touw waarmee je zelfmoord kunt plegen, of Gillette-scheermessen waarmee je handig je polsen door kunt snijden; of voor bepaalde wapens die bepaalde schrijvers niet direct doden, maar ze eerst lang - ik denk aan een jaar of tien - ernstig laten lijden. Maar een advertentie schrijven voor het Zwitserleven Gevoel…. En jezelf vervolgens ‘een satirisch schrijver’ noemen, een polemist zelfs…
Wanneer is het nou eens afgelopen met dat vrolijke gedoe alom? Als de Hamasbeweging zich nou eens terugtrok uit Israel en gewoon hier een bom plaatst onder die verrotte commercialisering, waarover je niks meer mag zeggen. 'Jij bent toch ook voor geld verdienen, Opheffer?’ Ja, dat ben ik. Maar dat betekent godverdorie niet dat ik alles maar voor de poen doe? Toen ik nergens mocht schrijven, toen ik geen nagel had om m'n gat te krabben, ja, toen schreef ik voor God en zijn hoer, maar als je al goed verdient, wat voor zak ben je dan om maar alles aan te pakken waarmee je geld verdient? Dan heb je toch gebrek aan smaak?
Waarom gaan die mensen niet dood, terwijl mijn vrienden, die geen vlieg kwaad hebben gedaan en altijd heel lief zijn geweest voor hun vrouw en kinderen, wel zomaar sterven?
Ik geef toe, het is een alledaagse verzuchting, maar Leo heeft in z'n rottige houten kist weinig aan zijn Zwitserleven Gevoel met Hoofdletter. Het is vandaag precies elf jaar geleden dat mijn vader stierf.
Hij blijft spoken, en misschien is hij er wel de reden van dat ik zo graag oorlog wil. Nooit gedacht trouwens, dat ik, ouderwetse PSP'er, zo graag oorlog zou willen. Maar ik zou zo graag nog eens een held zijn voor iets of voor iemand.
'Commandant Opheffer, wat hebt u gedaan tegen al die jonge verkrachte meisjes?’
'Ik heb de schuldige eigenhandig omgebracht, generaal.’
'U bent een held… Had de veroordeelde nog een laatste wens?’
'Hij vroeg zich af waar zijn Zwitserleven Gevoel gebleven was, generaal.’
Mijn ouders hebben in het kamp gezeten, en ik neem ze dat kwalijk, want daardoor zal ik nooit het Zwitserleven Gevoel kennen.
Ja, soms als ik met mijn meisje ben, en we lachen de wereld uit, en we neuken, en we worden dronken, en ze luistert naar me als ik mijn haat zo nauwgezet mogelijk probeer te formuleren, dan heb ik wel goede zin.
Maar ik geloof niet dat mijnheer Zwitserleven dan wil dat ik een advertentie voor hem schrijf, want ik zou oproepen de wapens op te pakken, al die kolereschoften te vermoorden, en mijn laatste zin zou zijn: 'Weg met de banken, de verzekeringsmaatschappijen en al dat tuig!’
Dat geeft mij een goed Gevoel met een hoofdletter.