Hillary Rodham Clinton, Living History

Hillary’s wraak

Hillary Rodham Clinton

Living History

«Ik kon nauwelijks ademen. Ik snakte naar lucht, begon te huilen en schreeuwde tegen hem: ‹Wat zeg je me nu? Waarom heb je tegen mij gelogen?›»

Eindelijk kunnen we het dan allemaal zelf lezen. Hillary Clinton wist van niets! En toen ze het eenmaal wist? Woedend was ze.

In haar autobiografie, Living History, die deze week wereldwijd in de boekwinkel verschijnt, onthult ze dat haar man, de Amerikaanse ex-president Bill Clinton, zijn verhouding met de stagiaire Monica Lewinsky pas twee dagen voor zijn gedwongen getuigenis voor de onderzoekscommissie aan haar opbiechtte.

De voormalige first lady vertelt in haar langverwachte boek, waarvoor zij een slordige acht miljoen dollar vangt, dat ze zes maanden lang volledig overtuigd was van de onschuld van haar man. Aanvankelijk ging Hillary ervan uit dat de aantijgingen deel uitmaakten van een lastercampagne tegen de president, opgezet door politieke tegenstanders. Toen eenmaal de waarheid boven tafel kwam, zo schrijft de huidige senator van New York, kwam zij voor een van de moeilijkste beslissingen in haar leven te staan: wel of niet scheiden van Bill?

Ze heeft het niet gedaan. Waarom eigenlijk niet? En had Hillary werkelijk gedacht dat haar man zijn vinger niet had uitgestoken naar zijn mollige stagiaire? Voor Hillary moet het overspelige gedrag van haar man toch niet uit de lucht zijn komen vallen. Al in 1992 moest ze haar man op televisie verdedigen in de affaire-Jennifer Flowers. Maar wat zei ze toen ook alweer? «Ik geloofde hem.»

Nu blijkt dat ze dat opnieuw heeft gedaan. Naïef vrouwtje die Hillary, of niet?

Het is op zijn minst vreemd te noemen dat een zelfstandige vrouw als Hillary Clinton — een succesvol advocate die ook in het Witte Huis heeft geweigerd om de traditioneel volgzame rol van een presidentsvrouw op zich te nemen — zich zo vergevingsgezind opstelt ten opzichte van haar man. Misschien denkt ze met die onbaatzuchtige houding in de toekomst heel wat te kunnen bereiken. Want senator Hillary heeft politieke ambities.

Met het imago van een onkreukbare, moreel superieure vrouw hoopt ze wellicht heel wat goodwill te kweken onder de democraten. Hillary moet immers nu al rekening houden met haar herverkiezing. Daarbij ligt het presidentschap in 2008 ook al in het vooruitzicht. Ze mag dan afgelopen zondag hebben aangekondigd dat ze niet van plan is om zich kandidaat te stellen voor het presidentschap, toch denken veel Amerikanen dat Hillary Clinton in de komende jaren nog van mening zal veranderen. En stel dat het haar lukt. Dan wordt ze de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten en zal eindelijk haar overspelige echtgenoot een keer niet in de schijnwerpers staan. Dat is nog eens wraak nemen!

Wat heeft de Amerikaanse kiezer hieraan? Zou Hillary, als ze president wil worden, niet juist vooruit moeten blikken in plaats van achteromkijken? Haar boek getuigt van geen enkel politiek inzicht. Ze draagt geen oplossingen aan voor hoe Amerika de inmiddels permanent geworden oorlogen van Bush zou kunnen beëindigen. Ze geeft geen suggesties voor hoe de toenemende economische ongelijkheid een halt kan worden toegeroepen, of hoe de steeds erger wordende conservatieve houdgreep op justitie ongedaan kan worden gemaakt.

Vooralsnog staat haar narcisme in angstaanjagend contrast met de politieke effectiviteit van haar Republikeinse tegenstanders. Hillary is steeds beter geworden in het aanwenden van haar slachtofferrol teneinde politiek te kunnen overleven, maar daarmee is alles dan ook wel gezegd.