HISTORISCHE BEVALLING

Historisch. Dat is zonder overdrijven het woord dat het meest toepasselijk is op de zojuist door president Obama ondertekende zorgwet. Eerst en vooral omdat Amerika nu eindelijk, als laatste westerse democratie, het individuele recht op gezondheidszorg wettelijk heeft vastgelegd. Ook de manier waarop de wet tot stand kwam, was historisch.

Het debat duurde maar liefst een jaar, waarin beide partijen nooit echt nader tot elkaar kwamen. De verschillen leken zo onoverbrugbaar dat de Democraten uiteindelijk een parlementaire truc (‘reconciliation’, een budgettaire maatregel) moesten toepassen om de procedurele impasse te doorbreken. Wat daaraan vooraf ging was vaak ronduit pathetisch. Een Republikeins parlementslid dat de president tijdens een toespraak ‘Je liegt’ toebrulde, een Afgevaardigde die een collega een babymoordenaar noemde en, wellicht het dieptepunt, Republikeinse Afgevaardigden die met huilende baby’s op de arm betoogden dat de nieuwe wet desastreuze gevolgen zou hebben voor de komende generaties.

En dat was slechts de strijd op de parlementsvloer. Op straat lieten met name de zogenaamde Tea Party-activisten (een referentie aan de Boston Tea Party uit 1773, toen Amerikaanse kolonisten protesteerden tegen belastingen aan de Britse Kroon) hun onvrede horen-tot aan de dag van de allerlaatste stemming toe. De frustraties liepen zo hoog op dat de Democraat John Lewis, een van de laatste overgebleven leiders van de Burgerrechtenbeweging, het N-woord kreeg toegeslingerd. De homoseksuele Democraat Barney Frank werd voor flikker uitgemaakt. Tegelijkertijd ging ook progressief Amerika mokkend over straat, klagend dat de aanstaande wet niet meer was dan ‘een gift aan de ziektekostenverzekeraars en Big Pharma.’

Een wellicht nog dreigender obstructionisme vond achter de schermen plaats, in de vorm van geld en lobbyisten-op het moment van stemming waren in Washington op elk parlementslid zes lobbyisten van de gezondheidsindustrie actief. Volgens het Center for Responsive Politics gaf de sector alleen in 2009 al 544 miljoen dollar uit aan lobbyisten om de nieuwe zorgwet tegen te houden dan wel in haar voordeel te beïnvloeden. Die beïnvloeding is ongetwijfeld in de eindversie van de wet terug te vinden-bijvoorbeeld in de handhaving van het bizarre beding dat overheidsinstellingen verbiedt om over medicijnenprijzen te onderhandelen.

Maar goed, deze historische zorgwet, wat betekent die nu voor de Amerikaanse kiezers? In grote lijnen zal hij middels subsidies 32 miljoen onverzekerde Amerikanen verzekeren, het ernstigste wangedrag van commerciële zorgverzekeraars verbieden (denk aan het weigeren van nieuwe cliënten vanwege een ‘pre-existing condition’) en een ziektekostenverzekering verplicht maken. Implementatie van de wet zal geleidelijk tussen nu en 2014 plaatsvinden-sommige effecten van de wet zullen pas in 2019 voelbaar zijn. De kosten van dit alles worden over de eerste tien jaar geschat op 940 miljard dollar, hetgeen de Amerikaanse overheid moet terugverdienen middels extra belastingen en kostenbesparingen in het momenteel veel te dure stelsel (de VS geeft per inwoner ongeveer twee keer zoveel uit aan zorg als Nederland).

Als we de tegenstemmers van de zorgwet moeten geloven, is de historische stemming van afgelopen zondag een ramp voor de Amerikaanse economie. Dat maakte het zowaar eens interessant om de zien hoe de Amerikaanse beurs de maandag erop reageerde. De grootste stijgers bleken de ziekenhuisketens en andere zorgverleners. De aandelen van farmaceutische bedrijven stegen slechts licht, terwijl de koersen van de ziektekostenverzekeraars juist iets daalden. De S&P 500, de beste graadmeter voor een handelsdag op Wall Street, steeg een half procent. Kortom, niets aan het handje.

Meer video fragmenten van het Health Care Debate zijn te vinden op de website van The Dealy Beast: http://www.thedailybeast.com/blogs-and-stories/2010-03-22/astonishing-video-moments-from-health-cares-big-day/?cid=hp:beastoriginalsC2