Hoe ik erover denk

De meesten zeggen er zielsveel van te houden, maar weinigen kennen het. Wat is dat? Juist, het is Moeder Natuur. Wist u bijvoorbeeld dat de vos nooit in de nabijheid van zijn hol op konijntjes jaagt? Het is slim gezien. Want mocht de nood aan de vos komen en hij de verder liggende jachtterreinen, om welke reden dan ook, niet kan bereiken, heeft hij de dagelijkse maaltijd binnen pootbereik.

Ik interesseer me, als industriele tycoon, voor dit soort dingen, hoe triviaal deze waarnemingen ook lijken. Want ik ben een spijkerharde aanhanger van de vrije markt. Daarom stel ik de klassieke natuurwet - de sterkste moge winnen - boven alles. Zeker, er zijn diersoorten die zich laten vangen, verjagen of vergiftigen, of desnoods laten uitmoorden. Eigen schuld. Hadden zij maar onderdaniger moeten zijn, zoals de hond, de kat, de marmot of de parkiet. Of zoals Bimbo, de olifant die ik in mijn prive-dierentuin houd. Of Jojanneke, de walvis die in mijn zwembad spartelt.
Weest gerust, waarde collega’s, in de natuur is alles perfect geregeld. De een dient als voedsel voor de ander. Het is daarom echt geen schande dat wij, westerlingen, het goed hebben ten koste van de derde wereld. Voel je niet schuldig als je de neiging voelt een zieke of een zwakkeling een flinke schop te verkopen. Zolang zij ademhalen is er hoop voor hen. De rijke is excentriek.
Wij zullen per definitie een paar van die stakkers, tegen de wetten der natuur in, via een aalmoes in leven proberen te houden. Maar zoals het nu gaat, collega-belastingbetalers, leven wij in een omgekeerde wereld. Wij, industrielen, de ware heersers der natuur, houden potdomme inmiddels tenminste zeshonderd miljoen mensen op de been!