Hoe ik mij verhing

Het is niet toevallig dat ik graag het navolgende verhaal aan u kwijt wil.

Als jongetje moest ik niks van poppen en knuffelbeesten hebben. Ik schuwde namelijk elke emotionele binding. De natuurlijke band des bloeds tussen mij en mijn ouders vond ik al verschrikkelijk genoeg.
Ik ben de ongelukkige vrucht van een ondeugdelijk condoom. Mijn ouders overspoelden me, waarschijnlijk uit schuldgevoel, met allerhande speelgoed, dat ik vervolgens systematisch naar de knoppen hielp.
Ook moest ik van hen voortdurend op mijn gezondheid letten. Daarom rookte ik een pakje per dag, ging ik de wodkafles niet uit de weg en snoof ik tegen de klippen op.
Kortom, ik verdomde het om mijn gezondheid als mijn grootste schat te beschouwen, en het leven waardeerde ik al helemaal niet.
Achteraf heb ik er spijt van dat ik mijn zelfmoord tot gisteren heb uitgesteld. Hoe het komt dat ik er desondanks nog ben? Dat komt doordat ik mij verhangen heb aan een touw dat mijn weelde niet kon dragen. En pas door dit ongeluk heb ik alsnog het toeval leren accepteren.