De Groene Live #19

Hoe racistisch is Nederland?

Hoe racistisch is Nederland? Op die - ongemakkelijke - vraag werd op 8 mei tijdens #Groene Live 19 in Pakhuis de Zwijger door een aantal gastsprekers geflecteerd, met als aanleiding een empirisch onderzoek naar racisme in Nederland van De Groene Amsterdammer.

Voor de wet zijn we allemaal gelijk, maar wat is de werkelijkheid? Uit het Groene-onderzoek kwam naar voren dat er kansenongelijkheid is bij schooladvies, sollicitaties, het vinden van een huurhuis of bij benoemingen in bestuurlijke functies. Uit de cijfers blijkt bovendien dat het politieke en publieke debat in de afgelopen decennia is verhard en xenofobie en racisme stap voor stap is genormaliseerd. Volgens rechtsfilosoof Tamar de Waal schieten onze politici ernstig tekort door minderheden te problematiseren en hen te weinig expliciet te steunen.

Maar: de generatie nieuwe Nederlanders verzet zich er tegen; het is een mondige generatie die niet slachtoffer is maar stelling neemt. Tijdens het panelgesprek met Kiza Magendane, Tayfun Balcik en Nadia Bouras spraken zij over hun ervaring met racisme en welke strategie zij hanteren bij hun activisme. “We kunnen het ons niet permitteren om ‘redelijk’ te zijn, het is onze plicht om antiracistisch te zijn”, aldus Bouras (universitair docent migratiegeschiedenis universiteit Leiden),

De performance Speak Up! van Surya Nahumury, Lesny Heikerk, Vanara van Varsseveld en Darrell Soetowidjojo (executive director) toonde wat hun dagelijkse werkelijkheid is. Ze plakten in de zaal labels op basis van hun uiterlijk op met teksten als “Jij spreekt echt goed Nederlands” of ‘Maar waar kom je nou echt vandaan?” Opmerkingen die volgens hen niet onaardig bedoeld zijn maar gelabelde mensen wel achterlaten met een ongemakkelijk gevoel. In een ijzersterke monoloog benadrukken zij vervolgens dat het ieders plicht is om na te denken over de uitwerking van woorden, om niet van mensen van kleur te verwachten dat ze je aan je hand meenemen, maar om je in te leven: “To do your research!”