Groen

Homovliegen

Toen ik deze column begon heb ik bedongen dat ‘groen’ wat mij betreft ook ‘dieren’ omvat. Nu is het half januari. Mensen die van de ‘moderne tuin’ zijn hebben hun uitgebloeide kogeldistels, hortensia’s en Phlomis russelianae natuurlijk niet afgeknipt en die stonden er onlangs met al die mist en vorst vast prachtig bij. Ouderwetse tuiniers hebben een kale, zwarte tuin, met kniehoge rozenstruiken, waarin sommige voorjaarsbloeiers voorzichtig al omhoog komen. Mooi vind ik dat, zo’n ouderwetse tuin, ik ben daar erg voor, zo koud, kaal en naakt, zo kwetsbaar, zo hoopvol, zo afwachtend en boordevol belofte.

Berijpt of zwart, er gebeurt weinig buiten, dus het is tijd voor dieren. Maar nu laten die mij al geruime tijd in de steek. Regelmatig heb ik fijne ontmoetingen met honden of paarden, maar op de een of andere manier de laatste weken niet. Een paar maanden geleden stapte ik voor het laatst van mijn fiets af voor een paard. Ik zei flemend ‘Kom maar’ en het beest liep keihard de andere kant op. Over schapen schrijf ik heel graag, maar zoiets moet je niet te vaak doen. Katten laat ik links liggen, die vertrouw ik niet helemaal. Ik woon in een huis waarin nooit een mug komt. Vliegen had ik ook niet, tot ik best lang geleden een weekje weg was en wat fruit had laten liggen. Die vliegen zijn er nog steeds, waardoor ik me afvraag hoe lang een vlieg eigenlijk leeft. Of zullen het alweer kinderen en kleinkinderen zijn? Ik vind het ergens wel gezellig, ze storen me helemaal niet.

Sinds vanmorgen (toen las ik de wetenschapsbijlage in de krant) vraag ik me ook af of ze homo zijn. Die vliegen. Dat zou best kunnen, want er staan hier regelmatig een halve fles roodwijn of kleverige glaasjes oude jenever. Amerikaanse wetenschappers hebben ontdekt dat fruitvliegjes homo worden van alcohol. Heel erg homo: ‘Mannetjes die mannetjes beetpakten, werden ook zelf weer vastgepakt, zodat er uiteindelijk vele in lange rijen voortschuifelden.’ Blijkbaar verliezen die homovliegen ook de vaardigheid tot vliegen…