Hondeleven popmuziek

Eerst is er een ceremoniemeester. Hij spreekt rustig.

‘Ik heet de nieuwste No Limit-soldaat welkom: meneer Snoop Dogg. Hij brengt de tank geld, kracht, respect, leiderschap, straatkennis en wijsheid.’
Applausje. Wat gejoel, iemand doet een hond na. Champagne moet ontkurkt. Snoop Doggie Dogg begint. Zacht en cool eist hij aandacht en gehoor.
Refrein.
'Welkom in mijn wereld, nikker, waar het VIP is en de bitches gratis zijn.’
Voor wie het nog niet doorheeft, is er de hoes van de cd. Zijn naam staat in gouden letters door de lucht geschreven. Diamanten erop. Snoop zit achterover, de kijker ziet zijn schoenzool. Op de achtergrond een immens landhuis. Er zijn nog enkele aanwijzingen voor de status van Snoop: twee Rolls Royces, een gouden wandelstok ingelegd met diamanten, enig goud rond vingers, pols en hals, en wat in leer, goud en diamanten gehulde vechthonden. Achterop staat nog het logo van Snoops platenlabel No Limit Records: een massief gouden tank, bezet met diamanten.
Snoop is heus wel een held. Hij is een van de eerste gansterrappers.
Aan de Amerikaanse oostkust werd de toon van de hiphop gezet door Public Enemy, die als belangrijk onderwerp de rassenstrijd nam. De westkust bracht even later de gangstarap tot ontwikkeling. Ice-T presenteerde zich eind jaren tachtig als regelrechte gangster en roemde het criminele leven in de getto’s van Los Angeles. En ook Niggaz With Attitude (Dr. Dre, Ice Cube en Eazy-E) rapt vanuit een van de gewelddadigste getto’s van LA op Straight Outta Compton. Oost en West kregen al snel ruzie, wat de achtergrond zou zijn van de liquidaties van rapgrootheden Notorious BIG en 2Pac.
Snoop is een beetje anders, Snoop doet een beetje verlegen. Hij is een wat slungelachtige en teruggetrokken jongen. Hij schreeuwt ook niet zo hard als de rest. Zijn raps zijn bedeesd en ietwat stoned gezongen. Geen typische gangsta.
Snoops debuut verloopt reclametechnisch gezien perfect. Hij heeft al flink wat credits opgebouwd als protégé van Dr. Dre en is al vier maal wegens cocaïnehandel in de gevangenis beland. Het debuut moet uitgesteld worden nadat hij met een vriend een avondje door LA is gaan toeren. Snoop rijdt, zijn bijrijder schiet een dealer dood. Snoop draait andermaal de cel in, zijn platenmaatschappij Death Row Records betaalt de borg van één miljoen, en nog voor hij uiteindelijk vrijgesproken wordt, komt Doggystyle uit. Logisch dat het de best verkopende hiphop-cd ooit wordt.
Doggystyle is een heerlijke dansplaat. Snoop brengt een soort ode aan de p-funk van George Clinton. Over samples van de meester slingert hij melodieuze raps. Het nummer Snoop Doggie Dogg is gebaseerd op Clintons Automatic Dog. George Clinton en James Brown waren al lang failliet geweest als niet een jonge generatie muzikanten samples was gaan nemen van hun werk.
Niet iedereen is blij met de verheerlijking van het gangsterleven. Vooral zwarte vrouwen zijn boos omdat ze immer worden opgevoerd als bitches die maar goed zijn voor één ding of voor het schoonlikken van Snoops ene ding.
Nu geniet Snoop respect. Hij heeft het gemaakt en kan rustig op vergulde lauweren zitten. Dat hij dat ook doet, daarvan getuigt zijn nieuwe cd. Die is precies zoals het tegenwoordig hoort. Erg prettig in het gehoor liggend. Beetje r&b en een beetje jungle op een ondergrond van blikkerige beats. Snoop gebruikt het laatste model drumcomputer net als de andere hiphop- en r&b-artiesten. En zo klinkt de meeste hiphop en r&b eender.

  • Pop Tarts - Woman Is The Fuehrer Of The World. Vier jonge Duitsers jatten van dertig jaar Britpop en zingen met Blondie-stemmen. Geweldig! Met schaamteloze songtitels als 'Kindheit Jugend Sex’, 'OK, Vollgas’ en 'Baby You Can Drive Your Car’. +/- Polar - Polar. Hier helpt echt geen antidepressiviteitscursus van Teleac tegen. Dit is verdrietig. De muziek is van rustig gitaar en een elektronisch bliepje hier en daar, een beetje zoals Eels vorig jaar deed. De stem is o zo tragisch. Helaas zijn de teksten hopeloos puberaal.