Honderd jaar geleden: ‘Lang leven onze freule’

Dat kinderen thuis niet altijd op hun plaats zijn, is een issue van alle tijden. Boddaertcentra bieden echter al 109 jaar een uitkomst om kinderen steviger in hun schoenen te laten staan. Honderd jaar geleden was er hulde voor dit initiatief in de Vrouwenrubriek van De Amsterdammer.

Medium schermafbeelding 2012 02 13 om 15.35.08

‘Wanneer het ouderlijk milieu en de neigingen (aanleg) van het kind niet harmonieeren, en de ouders ook geen poging doen om ’t tehuis voor het kind begeerlijk te maken, - dan kiest het zelf een ander milieu, eerst de straat, later de kroeg.’

Dit was volgens columniste Hessel Jongsma het gevolg van de onpersoonlijke, wetenschappelijke aanpak van de problemen van kinderen. Het kind moest niet zomaar in een of andere opvang worden gestopt en afgesloten worden van de buitenwereld, maar moest juist gewoon naar school gaan en daarna op een liefdevolle plek worden ontvangen.

Vol lof sprak Jongsma dan ook over het destijds unieke initiatief van freule Elisabeth Boddaert in De Amsterdammer van 11 februari 1912. Vanaf de eerste dag werd het vertrouwen van ‘de bengels’ gewonnen via een persoonlijke, onwetenschappelijke aanpak. ‘Het geheim van fr. Boddaert’s succes - want dat heeft ze - is juist, dat ze de kleine aspirant misdadigers behandelt geheel als gewone kinderen.’

Bij het beschrijven van haar bezoek aan het tehuis aan de Nicolaas Beetsstraat te Amsterdam komt Jongsma woorden van waardering tekort: “t Is ‘n genot te zien, hoe ze niet gekweekt worden tot manierige, uiterlijkbeschaafde jongens en meisjes, maar tot flinke, ernstige, leuk-guitige, gezond-ondeugende kinders, vroolijk en levenslustig allen.’

Ten tijde van de rubriek waren er slechts twee dagtehuizen voor schoolgaande jeugd in Amsterdam, maar dat aantal is inmiddels doorgegroeid naar enkele tientallen Boddaertcentra door het hele land. Zij volgen alle nog steeds het motto van freule Boddaert: ‘Overwin het kwade door het goede.’ Lang leven onze freule!