Hoofdcommentaar: Een brug te ver

Onder uitbundig zingen en dansen werd vrijdagavond een lijkkist het Grun Dyari (Groene Erf) van het nps-partijcentrum binnengedragen. «Bosje is dood» stond op het bord dat voor op de kist was geprikt. Politiek morsdood is president Wijdenbosch. De verkiezingen van 25 mei in Suriname werden een eclatante overwinning voor het oppositionele Nieuw Front, dat 33 van de 51 parlementszetels behaalde. Een jaar geleden nog weigerde Wijdenbosch de eer aan zichzelf te houden. In mei gingen twee weken lang tienduizenden mensen de straat op die schreeuwden om zijn vertrek. Had hij plaatsgemaakt voor een interim-president, dan had zijn coalitie tenminste nog kunnen bogen op een invloedrijke meerderheid in het parlement tot 2001. Maar Wijdenbosch, machtsdronken en ijdel als hij was, wilde geen millimeter wijken. Het Surinaamse electoraat heeft hem nu alsnog flink afgestraft voor zijn desastreuze beleid. Slechts twee schamele zetels behaalde zijn dnp 2000 - alle honderden miljoenen Surinaamse guldens die hij uit de staatskas onttrok om zijn one man show te financieren ten spijt. Het stond vast dat het Nieuw Front zou winnen, maar zó overweldigend had niemand verwacht. Met hun stemgedrag hebben de Surinamers consequent afgerekend met verraad en overloperij en de politieke versnippering die een ideale voedingsbodem voor corruptie en sabotage bleek. Van de zeventien partijen en combinaties haalden slechts zes het nieuwe parlement. Vier partijen kregen elk niet meer dan twee zetels. De kiezers namen het zekere voor het onzekere. Het opruimen van al het politieke gruis - 24 partijen voor slechts 51 zetels! - verliep dermate rigoureus dat zelfs progressieve partijen die daadwerkelijk politieke vernieuwing hadden kunnen brengen, ternauwernood overeind bleven. «Verandering» betekent nog geen verbetering, hebben de Surinamers de afgelopen vier jaar aan den lijve ondervonden. Het is de derde keer dat de «oude politiek» sinds de militaire staatsgreep van 1980 puin mag ruimen dat is veroorzaakt door Bouterse cum suis. De ex-dictator blijft een «geduchte» tegenstander, stellen de analyses. Maar dat valt te bezien. De Millennium Combinatie, waarvan zijn ndp deel uitmaakt, behaalde weliswaar elf zetels, feit blijft dat de eens zo machtige partij is gehalveerd. Bouterse heeft gelijk wanneer hij stelt dat «politieke versnippering» een cruciale rol heeft gespeeld. Per kiesdistrict kregen de (versplinterde) ex-coalitiepartijen tezamen vaak meer stemmen dan het Nieuw Front, maar als zelfstandige partijen bleef het leeuwendeel onder de kiesdrempel steken, voornamelijk in het voordeel van het Nieuw Front. Bouterse toont zich niettemin een onsportieve verliezer door te stellen dat de overwinning van het Nieuw Front «dankzij» die versnippering tot stand is gekomen. Daarvoor is die te riant. Hij weigert in te zien dat ook met hem is afgerekend als «vader der verraders ». Vele malen dramatischer dan de afgang van Bouterse is die van Wijdenbosch, die zich de grote verlosser van volk en vaderland waande. Zijn nieuwe weg bleek een zeer korte en doodlopende. Luttele dagen voor de verkiezing claimde hij liefst 41 van de 51 zetels. Hij beweerde toen ook, in kennelijke staat van dronkenschap, dat zijn aanhang «tweemaal groter» is dan de tienduizenden die een jaar geleden om zijn vertrek schreeuwden. Wijdenbosch dacht dat de samenleving hem zo dankbaar was voor de bouw van de twee megabruggen dat hem successievelijk de teloorgang van de gezondheidszorg, het onderwijs en de algehele economie zou worden vergeven. Her en der verschenen metershoge, heimelijk in het buitenland vervaardigde billboards waarop hij, gestoken in smetteloos zwart en attach ékoffer in de hand, prijkte met het opschrift «Man of Action». De algehele verbijstering en verontwaardiging was compleet toen bleek dat hij de op 19 mei geopende, futuristische brug over de Surinamerivier naar zichzelf had vernoemd. Het had de Volksbrug moeten worden, vonden velen, vanwege het te grote sociaal-economische offer dat is gebracht voor het project. Over het economisch nut van de Coppenamerivierbrug is men het unaniem eens vanwege de ontsluiting van het belangrijke rijstdistrict Nickerie. Over de hoofdstedelijke brug wordt gesproken als «de brug naar nergens». Het bleek voor Wijdenbosch een brug te ver.