Hopeloze baas

São Paulo - Het belangrijkste land van Latijns-Amerika krijgt vanaf 1 januari voor het eerst een vrouw aan het roer. Dilma Rousseff werd afgelopen weekend gekozen tot de veertigste president van Brazilië, al was dat dankzij de populariteit van haar voorganger en schepper, Luiz Inácio Lula da Silva (Lula). De verkiezingsstrijd tussen Rousseff, van de Arbeiderspartij, en haar sociaal-democratische concurrent José Serra, was de afgelopen zeven maanden een uitputtingsslag. De debatten gingen zelden over de aanpak van de serieuze problemen van het land, zoals de miserabele kwaliteit van het onderwijs en de gezondheidszorg, en volop over wie het meest christelijk en anti-abortus was. De aantijgingen gingen over en weer. Rousseffs verkiezingsprogramma werd pas enkele dagen voor de laatste verkiezingsronde gepresenteerd. Uiteindelijk won Rousseff (1947) met 56 procent van de stemmen.
Niettemin heeft deze dochter van een Bulgaarse vader, een dichter en zakenman, wel wat in haar mars. Rond haar vijftiende veranderde Rousseff van een keurig katholiek schoolmeisje in een rebelse verzetsstrijder tegen de militaire dictatuur (1964-1985). In 1970 werd ze opgepakt en dagenlang gefolterd, zonder informatie los te laten. Twee jaar later kwam ze vrij. Na de amnestieregeling in 1979 ging Rousseff werken voor de zuidelijke gemeente Porto Alegre en later voor de provincie Rio Grande do Sul. Het is er eentje die keihard om resultaten vraagt en graag de baas speelt. Vandaar dat Lula haar in 2003 inzette als minister van Mijnbouw en Energie en later als minister van Binnenlandse Zaken. Vervolgens wees Lula haar aan als zijn opvolger en maakte hij haar bekend in het land. Tegelijkertijd ging ze succesvol de strijd aan tegen een lymfeklierkanker.
Rousseff gaat zich noodgedwongen storten op grote infrastructuurprojecten, zoals waterkrachtcentrales, metrolijnen en een hogesnelheidslijn tussen Rio de Janeiro en São Paulo. Het land moet worden voorbereid op het WK voetbal in 2014 en de Olympische Spelen in 2016. En dat in een land waar de vrijwel constante economische groei onder Lula de infrastructuur al compleet heeft verstopt. Dilma wil de economie verder oppompen, tot de vierde ter wereld. Lula’s sociale programma’s wil ze voortzetten en op basis van die belofte is ze ook gekozen. Maar de vernieuwende hoop die met Lula’s verkiezing in 2002 vrijkwam, is nu afwezig.