Hosties vullen niet

Maandagavond, de St. Agneskerk in de Haagse Transvaalbuurt. Het is een komen en gaan van cameraploegen, schrijvende pers en radioverslaggevers. ‘Jullie zijn al de vijftigste die ik te woord sta’, zegt Lamero, een van de 127 hongerstakers. Om zijn schouders is een lap kaasdoek gedrapeerd waarop in zwarte viltstiftletters ‘Witte illegalen in hongerstaking’ staat. ‘Zonder alle media had ik mij rot verveeld vandaag.’

Vanaf maandagochtend weigeren Lamero en de anderen ook maar een hap voedsel tot zich te nemen. De maag begint een beetje op te spelen, zegt Lamero, maar het valt nog prima uit te houden. Medewerkers van Plus 6 Min 6 - het verbond van actiegroepen - bij de ingang zijn onverbiddelijk. Binnenkomende vrienden, kennissen en familieleden worden grondig gefouilleerd: er mag geen kruimeltje brood meegesmokkeld worden. Anna Sitnyakowsky van de Overleggroep Lithurgisch Beraad, dat na fel intern gediscussieer besloot de hongeractie toe te staan, leidt journalisten de kerk rond. In de keuken trekt ze voor de argwanenden onder hen kastjes en laden open. ‘Zie je wel, nergens voedsel.’ Op het fornuis pruttelen twee glimmende ketels, op het aanrecht een pakje kaneelthee. 'Wij zijn ook een kerk voor buitenlanders. Als er doden vallen zijn wij verantwoordelijk. Het is wellicht een beproeving van boven.’ Sitnyakowsky laat niet na de kerkelijke barmhartigheid te benadrukken. Toch: 'De stookkosten zijn voor rekening van het actiecomité.’
In de pastorie treffen we pastoor J. Bosco Beijk en zijn parochianen aan. Op een enorm televisiescherm volgen ze het journaal. Bosco Beijk ziet zichzelf commentaar leveren op het Nederlandse asielbeleid. Tevreden leunt hij achterover, totdat de NOS-verslaggever aan het eind van zijn reportage een vergelijking maakt tussen de illegalen in zijn kerk en de Amsterdamse kleermaker Gümüs. 'Die man nekt ons nog eens’, roept de pastoor uit. 'Onze mensen zijn al veel langer in Nederland dan die Gümüs indertijd was. Dat de NOS zó slecht is ingelicht, ongehoord.’
Het bestaan van een witte illegaal wordt volgens de verenigde actiegroepen, die vanuit een provisorisch ingericht coördinatiecentrum in een van de torens het mediaevent zorgvuldig regisseren, gekenmerkt door rampspoed en ellende. Jarenlang voor een habbekrats ploeteren in de glastuinbouw, op een scheepswerf of in de keuken van een slonzig restaurant; volop belasting betalend, premies afdragend en dan tóch geen verblijfsvergunning krijgen omdat er niet zes jaar onafgebroken gewerkt is - een regel die pas halverwege het verblijf van de meeste mensen werd ingesteld.
Al te veel tijd om zich boos te maken over de mediamisser heeft Bosco Beijk niet. Na Het journaal en 2 Vandaag spoedt hij zich weer de kerk in: Den Haag Vandaag is binnen. Verslaggever Pim van Galen heeft het jonge CDA-Kamerlid Joop Wijn met zich meegetroond. Rond etenstijd verklaart Wijn respect te hebben voor de hongerstakers maar de actie partijtechnisch niet te kunnen toejuichen.
Zijn halfslachtige stellingname wekt de agressie van de hongerstakers. De morrende actievoerders vormen een kring rond het kamerlid. Onder de neogotische bogen galmen opgewonden stemmen. 'Dat wordt nog wat als Cohen ook in de kerk komt’, zegt Lamero. 'Hopelijk kunnen de mannen zich beheersen.’
En Cohen kómt - hoopt althans de pastoor. Iedereen moet zien wat er in zijn kerk gebeurt. Ook de bisschop. 'Laat die man maar wat doen voor de kost’, fulmineert de pastoor, die zich bij het bisdom flink heeft moeten doen gelden om steun te krijgen voor de soloactie van zijn St. Agneskerk.
Hoe moet dat eigenlijk op de zondag? Anna Sitnyakowsky ziet geen enkel probleem. 'Ze zijn allemaal welkom bij de mis. Alleen de eucharistieviering wordt misschien lastig. Hoewel, een hostie kun je natuurlijk niet tot voedsel rekenen.’