Annette, regie Leos Carax © September Film Distribution

Onder de bandnaam Sparks maakten de gebroeders Ron en Russell Mael vanaf midden jaren zeventig buitenissige popmuziek met songteksten als ‘Here is Titus Andronicus… wearing a snorkel in my pool…’ of ‘Put your fucking iPhone down and listen to me’. De lange, magere Ron heeft al sinds de begindagen een Groucho Marx-snorretje als aanvulling op zijn archaïsche pakken, witte shirts en stropdas terwijl de aantrekkelijke Russell doorgaans meer modieus gekleed door het leven gaat. Volgens cineast Edgar Wright, die een documentaire over Sparks maakte, waren de broers ongemerkt een drijvende kracht achter talloze poptrends. Zo konden bijvoorbeeld de Pet Shop Boys, aldus Wright, een hitmachine worden dankzij Sparks die de weg hadden bereid met revolutionaire synthesizer-muziek.

In dit licht kun je ook Leos Carax’ nieuwe film Annette zien: zonder Sparks geen Annette. Ron en Russell schreven niet alleen de muziek en het verhaal van de film, ook voel je hun invloed in iedere scène, vanaf het eerste moment dat Carax in een muziekstudio zit en de broers aan de ander kant van het glas het nummer So May We Start inzetten. Dit is letterlijk zo bedoeld: de film Annette gaat beginnen en we zien de hoofdrolspelers, Adam Driver en Marion Cotillard, samen met Ron en Russell zingen over hoe je zoiets nou aanpakt. Is iedereen er klaar voor? Goed voorbereid? ‘They hope that it goes the way it’s supposed to go/ There’s fear in them all but they can’t let it show/ They’re underprepared but that may be enough/ The budget is large but still, it’s not enough.’

Annette is een gezongen film in de stijl van Jacques Demy’s The Umbrellas of Cherbourg (1964). Driver en Cotillard zijn respectievelijk stand-upcomedian en operazanger. Hij, alfamannetje pur sang, noemt zijn show ‘De aap van God’. Zij is broos, introvert, een spectaculair getalenteerde sopraan. Toch wordt ze reddeloos verliefd op hem. Ze krijgen samen een kindje: Annette. De baby is een marionet ontworpen door de bekende poppenspelers Estelle Charlier en Romuald Collinet die Annette met de hand bespeelden. Ook hier zien we: Sparks. In de clip van hun nummer Edith Piaf (Said It Better Than Me) uit 2017 spelen poppen de hoofdrollen. Dit effect schept een gevoel van vervreemding bij de kijker, zelfs van weerzin. Maar het wonder van Annette is dat je meegaat in de emotionele wereld van het houten kind: vader een monster, moeder breekbaar, kind slachtoffer. Deze intensiteit maakt dat de film als een draad is die constant onder spanning staat, en wij, in trance door de vormgeving en de prachtige muziek, kunnen niet anders dan die aanraken.

Wat een unieke gelegenheid is dit om een popcultureel werk zo onbegrensd door genre en conventie mee te maken. Een paar jaar geleden zong Sparks: ‘When do I get to sing “My Way”?’ Dat vroegen Sparks-fans zich al zo’n halve eeuw af terwijl Ron en Russell de tijdgeest telkens nét een stapje voor waren, zodat de echte grote hits uitbleven. Welnu, Annette draait over de hele wereld.

Te zien vanaf 25 november