MENNO HURENKAMP

Hui bono?

GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi schreef vorige week samen met Rita Verdonk een stuk in de Volkskrant. Even een janblokkertje: dat is zoveel als het Molotov-Ribbentrop-pact van 2008 – de Russen en de Duitsers die in 1939 deden alsof ze het eens waren. Kern van hun betoog – van Dibi en Verdonk, dat is – was dat minister André Rouvoet vooral bureaucratie in de jeugdzorg veroorzaakt in plaats van dat hij jongeren helpt.
Maar hoe geloofwaardig is Rita Verdonk die schrijft: ‘In ons land zitten veel kwetsbare kinderen in de knel. (…) Hoe is dit mogelijk in een welvarend land als Nederland?’ Eh, Hui? U weet, het Chinese jongetje dat in 2006 met zijn moeder in de gevangenis moest in afwachting van uitzetting. Verdonk had als minister flink wat aanmoediging nodig voor ze besloot dat kinderen in de cel niet zo’n goed idee was. Eens: dit is sentimenteel. Het gaat nu misschien om vijf van zulke kinderen, een lage prijs voor de welvaart waarvan andere asielzoekers profiteren. Curieus is het wel. Even curieus als het feit dat je over jeugd niets vindt op de beroemde website van Trots op Nederland, niet eens dat ze lui en dom is. En nog curieuzer was dat Verdonk niet in de Tweede Kamer opdook toen Rouvoet verantwoording kwam afleggen. Toen mocht Dibi het alleen opknappen. Zo belangrijk vond Verdonk de jeugd niet.
De vraag is dus wie van dit pact profiteert. Of in goed Chinees-Latijn: Hui bono? De jeugd niet. Rouvoet hield zich in het parlement gemakkelijk staande tegenover de eenzame Dibi. Mocht Rouvoet een oen zijn die graag jongeren in nood plaagt, dan is hij nu een oen met een sterkere positie, omdat het parlement hem niet aan de grond trekt. Verdonk profiteert wel. Even is de verdenking weg dat haar diepste verlangen is alle migranten in zee te gooien. Dibi profiteert natuurlijk ook. Het profiel van de hokjes doorbrekende geest siert elk Kamerlid. Hij flirtte al herhaaldelijk met Verdonk, omdat ze ‘eerlijk’ en ‘charismatisch’ zou zijn.
‘Eerlijk’ en ‘charismatisch’? Ik was deze week bij een optreden van Verdonk. De mensen klapten tijdens haar speech twee of drie keer, nooit langer dan 6,5 seconde. Bos en Balkenende doen dat veel beter. Op de grapjes die Verdonk maakte (over, gaap, de automobilist die gepakt wordt), kwam geen reactie. Tot twee keer toe bespotte ze een vragensteller. Dat lokte wél gelach uit. Ze sloot een staccato antwoord af met een sergeantesk: ‘Helder?’ Waarop de vragensteller zei: ‘Nee.’ Voor een andere spreker zou dit alles pijnlijk zijn geweest, Verdonks zelfvoldaanheid is teflon tegen elke vernedering. En ‘eerlijk’ hoeft een politicus eigenlijk niet te zijn. Maar binnen een minuut vóór marktwerking zijn én stellen dat ABN Amro voor Nederland behouden moet blijven – zoals Verdonk deed – was zelfs een zaal vol fans te bar. Verdonk is echt zelden eerlijk. Denk aan Hirshi Ali, die stomtoevallig één dag voor Verdonk baas van de VVD wilde worden het land uit moest. Mooi was wel haar redenering dat Moeammar al-Kadafi nu de Fortis-bank overneemt, zodat als straks ‘de benzine door algen vervangen wordt’, ‘die Arabieren’ ons via de rente ‘toch nog te pakken hebben’. Zo’n nostalgisch vleugje Janmaat maakte de avond toch weer draaglijk.
Verdonk kan met dit soort bijeenkomsten onmogelijk twintig Kamerzetels verzamelen. Dat moet via de media en die werken graag mee. Begrijpelijk dat Dibi een graantje mee wil pikken – maar doe dat met een aannemelijk verhaal, joh.