Huilebal

Natuurlijk dient de aarde gered, maar wat het natuurvoedingsgilde ons voorzet, is vaak zo weerzinwekkend dat het me de zonde waard is buiten hun trommeltje te snoepen. En dan eet ik geeneens dooie dieren. Zo is gans het leven vervuld van spanning tussen wat zou moeten en wat lekker is, en opportunistisch rotzooi ik me er doorheen.

Gireer voldoende aan Goede Doelen om het geweten te sussen maar acht de gekozen doelen nogal willekeurig (en waarom eigenlijk niet veel meer?) en ben gek op sport terwijl de onschuld daar dagelijks in gekruisigd wordt. (Het truttige en tegelijk aardige van Vara’s comedy De victorie - over een voetbalclub - is dat daarin het Kwaad wel voorkomt maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen de elementaire Goedheid van Mien en Koos Dobbelsteen in nieuwe vermomming.)
Sport dus - en wel op de televisie. Dragelijk alleen de directe uitzending - mits het een goede wedstrijd betreft en mits de commentator pruimbaar is (aan elk van beide factoren wordt zelden voldaan, waardoor de combinatie een fikse prijs in de loterij is) - en mits de enigszins uitgebreide samenvatting aan dezelfde voorwaarden voldoet.
Vreselijk de uitzendingen over sport: de mens achter het doelpunt, de vrouw achter de smash, de man achter de voorzet. De gedachte dat sporters iets wezenlijk anders of interessanters te beweren hebben dan de achterlijkste sportjournalist, verdwijnt keer op keer in de gemeenplaatsreeks die bij ondervraging spontaan begint te stromen. Logisch als het er slechts om gaat wie het snelst, hardst of verst… Erger is alleen humor over sport. Te lande in handen van Spaan en Vermeegen. Per seizoen volstaat een uitzending om te zien dat de naam van het programma verandert (Nieuwe koeien ditmaal) maar dat ze volledig zichzelf zijn gebleven qua stijl, toon, populisme en distantieloosheid ten opzichte van degenen die zij menen op de hak te moeten nemen. Neemt niet weg dat ze een onvergetelijke scene produceerden. In ‘Een fax voor Max’ krijgt de modale kijker Harrie op bezoek om middels hem een collega van kantoor voor joker te zetten of om dank zij hem met John de Wolff op de foto te mogen (over de teelkeus van het merendeel van de vrouwelijke bevolking dienen wij ons inmiddels ernstige zorgen te maken). De leukste faxen worden uit duizenden gekozen ter realisering (wat ernstige zorg rechtvaardigt over het gevoel voor humor van vrouwelijke en mannelijke bevolking en wat het succes van ons duo grotendeels verklaart).
Komt Harrie op de verjaardag van een jongen met een door Ajacied Seedorf gesigneerde voetbal. Jochie opent deur maar vlucht weg voor Vermeegen en camera. Wordt door ouders voor camera gedwongen maar weent luid: zijn vader wil dit maar hij niet. Vader verscheurd door woede en schaamte over 'zeikerig’ gedrag en door het besef dat miljoenen wachten tot hij een dreun zal uitdelen. Het kwam nog goed, voor die dag, maar tussen vader en zoon zal het nooit meer zijn wat het is geweest. En wij waren getuige van de normale reactie van een normaal mens die zich iets veel leukers kan voorstellen dan object te zijn van Zijne Majesteit Televisie.