Hotel Perdu

Huize Melancholia

Het eerste dat je te zien krijgt zijn de handen van de receptionist of piccolo of hoteldirecteur of De Grote Trooster. Dat is hij namelijk allemaal. In de openingsminuten van de voorstelling Hotel Perdu maakt hij met zijn toverhanden een orkestje uit het complete hotelbalie-instrumentarium, inclusief de telefoon en de nietmachine. Er kriebelt meteen een tintelend geluksgevoel van je tenen naar je buik. Zo’n uur wordt het.

Medium toneel hethoutenhous hotelperdu

Dan dienen de gasten zich aan. Een stel met ruzie dat via een onzichtbare rewind-knop hun onmin terugspoelt, een wonder van in-bewegende-mensen-bladeren. Dan volgt een droeve oude dame die nog niet weet of ze zal blijven. Haar woordloze verhaal is een draadje door de voorstelling heen. Er zijn ook wat rommeliger hotelbezoekers. Het nogal kwaaie weggegooide idee bijvoorbeeld. Of de kriebeltrui. De onrustige losse schoen. De jongen-die-het-nog-niet-weet. De zeer oude antenneradio. Het verklap-gehalte van deze verslaggevers-woorden is vrij laag. Want als je de gasten ziet binnenschuifelen (of -vallen) geloof je niet wat je ziet. Ik schoot permanent in de lach. De lach met de hand voor de mond. De kinderlach dus eigenlijk. Zo’n uur is het ook.

De locatie, Hotel Perdu, is een troostrijke plek voor iedereen die in verloren tijd wil grabbelen, die iets rustig wil terugzoeken of overdenken. Het is Huize Melancholia. Niet om te zwelgen in de demonen van de late namiddag of te verzuipen in verspeeld verdriet. Meer om, al dan niet samen met die Grote Schat van een baliepiccolo, een paar (dans)pasjes opzij of naar achteren te doen, om kalm te kijken naar waar al dat verdriet en die narigheid toch door komt. En of er misschien ook iets grappigs in zit. Zo is er een bokser die in z’n eentje het complete prijsboksnummer van Chaplin uit City Lights doet, maar dan aanraakbaar en vlak voor je neus. De arme, afgedankte antenneradio krijgt klappen wanneer hij ruist of stoort. U kent dat nog wel van vroeger – die apparaten hebben wat slaag moeten verdragen! Hier proberen ze het met… strelen. Het geluid is meteen picobello. En er bloeit prompt iets moois tussen deze dolende geluidsdrager, de kriebeltrui en de soldaat-uit-een-vredesmissie. Veel kousevoet-romances, troost-armen en warrel-twijfels verdwijnen uiteindelijk in de lift, die een prominente plaats in dit merkwaardige hotel heeft. Voor de verkoeling is er een zwembad met eigenaardige bewoners.

Dit uur toneelmagie voor alle mensenkinderen van zes tot 86 jaar is gemaakt met precisie, verbeeldingskracht en ambachtelijkheid. Alles verloopt met een ogenschijnlijk nonchalant uit de hoge hoed getoverd vernuft. De dunne lijntjes van het samenbindend verhaal worden prettig strak gehouden. Hotel Perdu is ontstaan binnen de groep Het Houten Huis te Groningen, bedacht door Ellen van den Hoek en Anne van Dorp. De voorstelling wordt gespeeld door een groep performers van wie de jongsten (zoals Lisa Groothof en Tjebbe Roelofs) mid-twintigers zijn en de oudste (Nora Kretz, long time no see) dik in de zeventig. Een mooie mix van toneel, muziek en bewegingskunstenaars. En een gelukkig makend ik-weet-niet-waar-ik-kijken-moet uur vol met de aanraakbare dromenstof waar mensenverhalen van worden gemaakt.


Hotel Perdu van Het Houten Huisspeelt nog t/m 29 december overal in het land

Beeld: Saris & den Engelsman