Hulpgoederen

Wij zijn met z'n allen ontzaglijk principieel. Als wij als democratie vinden dat ergens de mensenrechten niet behoorlijk worden nageleefd, breken we met zo'n land. Martelen? Breken. Geen eerlijke processen of helemaal geen rechtsgang maar wel in de gevangenis? Breken. Als pogingen om een beetje democratie te krijgen neergeslagen worden? Breken.

Sterker nog: meer Europese landen hebben ongeveer dezelfde instelling en ook de Verenigde Staten mogen nog wel eens laten merken dat ze voorstander zijn van een beperkte hoeveelheid rechten van de mens.
De maatregelen die genomen worden door de zogenaamd democratische landen, zijn dikwijls van economische aard, een boycot bijvoorbeeld van im- of export. Ook nemen we soms een handjevol mensen op die zich tegen de machthebbers in hun eigen land gekeerd hebben, omdat ze anders vermoord dreigen te worden.
We zijn keurig en volgens een heleboel mensen hebben we daarom schone handen.
Al die gewone criteria vallen weg bij een ramp. Geef onmiddellijk hulpgoederen, geld, dekens zijn we goed in, voedsel en oude vieze kleren. Dat de mensen die die zaken ontvangen vaak ook in hun gewone dagelijkse leven behoefte hebben aan dezelfde goederen ook al is er geen aardbeving doet niks terzake. Een ramp is een ramp en geen ramp is politiek.
Mensen die gewond zijn geraakt door puin zijn zielig en krijgen hulp. Mensen die kapotgeslagen of kapotgeschoten of kapotgebombardeerd zijn, eigen schuld dikke bult.