Televisie: Andere tijden sport

Humanplasma

Droog krijgt de kijker nieuws niet meer naar binnen volgensJournaal-autoriteiten. Vandaar Hollywoodmuziek, sciencefiction-decor,en presentatoren op de catwalk, wier naaldhak, kostuum, bilpartij en motoriek nu ook te bewonderen zijn.

Als kosmonauten die, geland, opnieuw leren lopen, zoeken ze in nauwelijks gemaskeerde doodsnood de plek waar ze moeten stoppen, de camera waarin te kijken, de blik van de correspondent die als Gulliver op de wand verschijnt. Vandaar ook toffe taal en items over in tropen aangespoelde pinguïns en vechtende parlementariërs wereldwijd. Vandaar op kleuters gerichte grafieken die tonen hoeveel vijftig procent van iets ongeveer is, want hun publiek vergrijst.

De interstellaire oorlog van de vorige huisstijl is verdwenen, maar concentratie op de core business – informatie over en duiding van actuele politieke, economische, sociale, culturele gebeurtenissen en ontwikkelingen – neemt af. Mede door toename van de stem des volks die regelmatig commentaren verzorgt: ‘Die euro, nou, nou’, ‘het is me wat, zo een brand’ en ‘Nederland gaat met 3-0 winnen’. Vorige week een extra sneue dag. Sacha de Boer opent: ‘Slecht nieuws voor schoolverlaters: de kans op een baan is flink afgenomen’, haar enthousiaste toon schurend met de inhoud. Bij titelkaart ‘geweld in Syrië’ komt een kapotte Japanse kerncentrale in beeld. Sacha: ‘Tsja.’ Ze begint in noodvaart aan ‘nucleaire ramp had voorkomen …’, maar wij kijken al weer naar een Oekraïens voetbaldoelpunt dat door scheids- en lijnrechter niet als zodanig wordt herkend.

Kan gebeuren, van die foute tv-schakelingen en arbitrale blunders. Maar dat deze aflevering twintig procent tijd besteedt aan voetbal (elektronische lijnbewaking) en Tour (Armstrong dopinggebruiker – hoezo nieuws?) terwijl EK en Tour eeuwigdurend live worden uitgezonden en er aparte sportjournaals bestaan, dat is onbegrijpelijk. Overigens was dat bericht over Armstrong niet ongeestig. Wie is nu de winnaar, luidde de vraag. In beeld de prijsuitreiking bij zijn laatste Tourwinst in 2005. Naast Armstrong Basso en Ullrich, twee en drie, maar die zijn inmiddels al lang betrapt. Net als vier tot en met zeven. Mij lijkt het antwoord simpel: nummer acht, Cadel Evans, al lijkt niet uitgesloten dat… Dan stijgt bovendien de beste Nederlander van 2005, Michael Boogaard, van 24 naar 17. Maar was die niet klant bij bloedbank Humanplasma, ‘gedoogd’ door Rabo? Ach, ware Tourliefhebbers vinden gezeur over doping sowieso achterhaald. In de Volkskrant van zaterdag legt Herman Chevrolet in een verrukkelijk stuk uit dat in wielrennen regels uitsluitend dienen om overtreden te worden, dat wielerleugens heerlijk zijn en wielerjournalisten de enthousiaste evangelisten ervan. Zorgelijk vindt hij juist dat het allemaal veel te braaf dreigt te worden: ‘Straks wint nog de beste!’ Zijn historische verklaring voor wielerzwendel ligt in de worteling van die sport in ‘de laagst denkbare sociale klasse’. Voor die jongens telde geld en niet het ‘fair play’ van rijkeluissporten. Maar als dat ooit correct was, dan telt die beperking al lang niet meer. Zie de bbc/vpro-coproductie The Race over de honderdmeterfinale atletiek Seoul 1988, waarin Ben Johnson, Carl Lewis en de zes andere finalisten, hun trainers en dopingcontroleurs aan bod komen. Al klopt weer wel dat die jongens uit arme gezinnen kwamen en discriminatie dagelijks brood was. Mooi opgebouwd, inzichtgevend verhaal. In Andere Tijden Sport wordt diezelfde sprint bezien door Nederlandse ogen. Over 24 jaar worden de echte uitslagen bekend. Of niet, want de dopingcontroleur uit de jaren tachtig die alle stalen had bewaard en ze jaren later met verbeterde techniek beoordeelde was zo geschokt door het resultaat dat hij alles wegflikkerde. Fijne sportzomer gewenst.

NTR/VPRO, Andere Tijden Sport, De sprint van Seoul door Nederlandse ogen, donderdag 19 juli, zender en tijd onbekend. Daniel Gordon, De vuile sprint van ’88, VPRO, zaterdag 21 juli, Nederland 3, 20.00 uur