Humor van ritzen

Massaal was het Haagse journaille op perscentrum Nieuwspoort afgekomen. Als er gratis een boekje te scoren is, lijken alle deadlines opeens vergeten. Jacques de Milliano moest maar even wachten met zijn persconferentie, eerst de presentatie van Jo Ritzens boekje De minister: Een handboek.

Na inleidende woorden van de ex-minister en een vriendelijk toespraakje van Wim Kok, konden er vragen worden gesteld. ‘Wie kan ik het woord geven?’ vroeg de uitgever vergeefs. In de Volkskrant had een dag eerder al een recensie van het boekje gestaan, Ritzen zelf was al bij Karel geweest en, eerlijk gezegd, zo boeiend leek het nu allemaal ook weer niet. Eén wakkere vakbroeder redde de journalistieke eer. Van de uitgever wilde hij weten of het financieel wel de moeite was een dergelijk schrijfsel te publiceren. Zeker wel, antwoordde Mai Spijkers van uitgeverij Bert Bakker. 'Er is al flink wat verkocht. Misschien kan het boek wel in herdruk.’
Vanachter het spreekgestoelte grijpt Ritzen in. Een herdruk hoeft voor de oud-minister, die tegenwoordig voor de Wereldbank werkt, niet. In alle bescheidenheid opteert hij voor een Engelse vertaling. Want, zo verklaart hij, 'dan kan ik in Washington een speech beginnen met een mooie flitsende zin uit een bekend werk.’
Humor is voor een minister 'een belangrijk wapen’, leren we uit Ritzens boek, maar zoveel humor hadden we van hem na al die jaren niet verwacht. Is dit wel een grap?
De uitgeverij enkele dagen na de presentatie: 'Nee hoor, echt geen grapje. We zijn bezig een Engelse vertaling te maken om aan te bieden bij Engelse uitgeverijen. Ritzen wilde dat graag. Misschien is er voor iemand die zich presenteert als “ambassadeur van het poldermodel” best wel interesse.’
Te vroeg gelachen.