Huurders en onderhuurders

Sinds kamperen niet meer kan, wonen wij ‘s zomers in huizen van anderen - ook wel 'particulieren’ geheten. Stuk minder avontuurlijk, stuk duurder, stuk comfortabeler. Het contact komt via advertenties tot stand en wanneer er wat adressen zijn, maak ik een Grand Tour door Noord of Zuid. Want ongezien huren doen we niet meer sinds een ‘prettige vakantiewoning’ een gruwelkabinet bleek.

Zo bont werd het nooit meer, maar toch sta ik soms versteld over de wijze waarop potentiele verhuurders hun domicilie kennelijk ervaren, hoe multi-interpretabel de begrippen ‘privacy’, 'rust’ en 'mooi uitzicht’ zijn en welke bedragen worden gewenst, vaak juist voor locaties waarvan ik de charme niet vermag in te zien. Een andere keer had een mevrouw geen woord onwaarheid gesproken toen zij de unieke ligging van haar woning beschreef: het paradijs zelve. Maar toen ik inwendig juichend wilde toehappen bleek dat zijzelf bij de huur inbegrepen was. Niet in ontuchtige zin maar ook aan een gewone commensaal/eigenares hadden we geen behoefte.
Inmiddels is er een bestandje van favoriete huizen op heerlijke plekken doordat wij ook favoriete huurders bleken: middelbare sukkels, uit de kinderen, algemeen beschaafd, geen logerende of in de boomgaard kamperende vriendenkring en erg goed voor de katten die daarvoor als dank aan komen zetten met reeksen zwaluwtjes, waterhoentjes, kikkers en muskusratten. Daardoor waarschijnlijk beduidend minder neurotisch dan ons stadspoesje dat dagelijks brokjes, hart en Sheba vangt.
Pikant is dat wij mensen die we kennen van een bezoekje, een telefoongesprek en een gironummer zeer persoonlijk leren kennen zonder daarvoor te snuffelen in hun prive-spullen. Verraden vakantiehuisjes al iets over smaak, stijl en levensbeschouwing van hun eigenaars, woonhuizen zijn ware spiegels van de ziel. Wordt er gelezen? Zo ja, wat? Wordt er gekookt? Zo ja, wat? (De knoflookpers bleek minder verbreid dan wij dachten, dus die gaat mee.) Inrichting, meubels, kleuren, Novib-kalenders, familieportretten, schilderijen en objecten - ze vertellen een verhaal dat weer bevestigd wordt door dagblad, omroepgids en te verzamelen post. Praktizerend protestants is de woonboerderij van het medisch echtpaar met ontwikkelingswerkverleden. Verlicht katholiek het huis aan de rivier. Nooit natuurlijk je eigen smaak maar prettig genoeg voor wat weken. En sympathiek zijn in beide gevallen de liefde voor eigen huis, tuin en omgeving. Geen wonder dat er weinig gelezen wordt: de tuinen zijn juwelen waarvan wij slechts de lusten hebben. Het uitspreken van onze waardering levert een reactie op niet ongelijk aan die volgend op de vaststelling door derden dat je zo'n leuke dochter hebt. Ook daarom mogen we blijven komen.
Enfin, dit is het geheim achter het succes van Zaal over de vloer en van VPRO’s Interieurs. In het laatste geval krijg je gratis en voor niks een relatieportret meegeleverd. Mateloos is onze nieuwsgierigheid naar privelevens. Maar ons huis verhuren we niet. Laat staan dat Bromet erin mag.