I.m. frits hirschland

In een Amsterdams hotel werd afgelopen weekend het stoffelijk overschot aangetroffen van Frits Hirschland, gewezen secretaris van Ronnie Brunswijks Junglecommando en onvermoeibare kwelgeest van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Amerikaanse en Nederlandse inlichtingendiensten en nog enige andere instanties. Zelfmoord met pillen, luidt de officiële doodsoorzaak. Hirschland (50) liet geen brief achter, evenmin liet hij zijn kennissenkring iets weten van een aanstaand afscheid. Integendeel, een dag voor zijn verdwijning strooide hij energiek als altijd rond met e-mails en telefoontjes.

Ondanks de troebele omstandigheden vermoedden zijn achtergebleven vrienden geen complot achter dit onverhoedse saluut. Zo te sterven was in de stijl van Hirschland: kordaat, eigengereid, gewend om het heft in eigen handen te nemen. Bovendien, op zijn Haagse kantoor werden later verpakkingen gevonden van de pillen waarmee Hirschland een eind aan zijn leven zou hebben gemaakt. Zijn stoffelijk overschot is inmiddels vrijgegeven door de politie en wordt vrijdag in Den Haag ter aarde besteld. Hirschland was de laatste telg van een vermaard joods bankiers- en ondernemersgeslacht. In de jaren tachtig verruilde hij een succesvolle carrière als platenbaas (hij produceerde hits van Kayak, Bolland en Bolland, Status Quo, Earth and Fire en de Oostenrijkse superster Falco) voor een avontuurlijk bestaan in de Surinaamse jungle in het gezelschap van Brunswijk. Zijn Surinaamse ervaringen legde hij neer in het boek Dossier Moengo (1991), waarin hij onder meer de CIA beschuldigde van een cocaïnelijn met Bouterse. Voorts beschuldigde hij Van Mierlo als toenmalige minister van Buitenlandse Zaken van gemene zaakjes met het Bouterse-regime. Hirschlands dood bevrijdt Den Haag en het Paramaribo van Desi Bouterse van een kwelgeest van formaat. En dat op een moment dat Hirschlands verhaal steun krijgt vanuit Amerika, waar de FBI goede sier maakt met een arrestant die beweert Bouterse van de drugshandel te kennen, en Nederland, waar Van Mierlo onder vuur ligt van Elsevier. Het blijft vreemd dat Hirschland zijn finest hour kennelijk aan zich voorbij wenste te laten gaan. Misschien had hij genoeg aan de voorpret.