Opheffer

Ik ben bang voor de islam

Mooi eigenlijk: oog om oog, tand om tand. Het probleem is alleen: wat is het andere oog? Is het doden van vijfduizend mensen en het verpulveren van het WTC hetzelfde oog als het omverwerpen van het Taliban-regime?

Ikzelf ben vóór de huidige oorlog, wat me in mijn linkse omgeving niet in dank wordt afgenomen. Altijd komen «de onschuldige slachtoffers» om de hoek kijken, en «onschuldige kinderen». Iedere keer weer word ik daarvoor ter verantwoording geroepen en ik besef dat ik een zwakke verdediging heb, namelijk: we hebben recht op wraak, en dat kan ten koste gaan van onschuldige slachtoffers. Ik denk verder dat oorlog helpt, zoals in sommige gevallen een chemokuur tegen kanker kan helpen.

Deze oorlog. Nederland faalt in alles. Mijn kranten, televisie, radio en regering geven nauwelijks nieuws. Als er iets gebeurt, zenden alle zenders CNN uit, terwijl die ook niets te melden heeft want die volgt de Amerikaanse regering slaafs.

Wat moeten we als Nederland werkelijk wordt bedreigd? Ik zou het niet weten. Ik denk dat ik dan elke dag de Washington Post koop.

Een ander interessant punt is dat ik op dit moment van mijn linkse vrienden niet tegen de islam mag zijn. Ik moet zeggen: «Deze oorlog heeft niets met de islam te maken, maar alles met een stel misdadigers die de islam misbruiken.» Toch hoor en zie ik de Veluwe, maar dan in Afghaanse grotten. Ook daar ben ik altijd tegen geweest.

Tevens moet ik ook zeggen dat er «meerdere islams» zijn, waarmee wordt bedoeld dat er verscheidene interpretaties van de islam zijn, ook hele progressieve. En als je het daar niet mee eens bent, dan heet je Pim Fortuyn. Gek genoeg heet ik geen Pim Fortuyn en gek genoeg heb ik de meest liberale imam van Nederland horen zeggen dat hij nog vier betrouwbare getuigen zoekt om zijn homoseksuele Nederlandse buurman te laten doden. Toevallig heb ik daarna vier betrouwbare getuigen gevonden die konden bewijzen dat hij geen imam was en dus een leugenaar en volgens mij wil de islam dan dat je pik wordt afgehakt of zoiets.

De islam. Waarom mag ik daar opeens niet meer tegen zijn? Ik lees de koran zoals ik ook de bijbel lees en op een enkele soera na vind ik het een nogal dom boek. Niet spannend, mooi of liefdevol en alleszins het bestrijden waard. Tot nu toe is er niet één imam op de televisie geweest die eens iets aardigs zei, die een boodschap van liefde had of medemenselijkheid. Sterker: er is er niet één geweest die mij iets moois van zijn religie heeft laten zien, terwijl ik dat, gek genoeg, wel over de islam zou kunnen. Zodra ik een imam zie, scheldt hij joden uit, zijn wij varkens, moeten homo’s gevierendeeld worden en zijn wij decadent. Nu kan dat best aan onze media liggen, maar dan nog zijn het er veel.

Wee ons als men religie als ethisch uitgangspunt gaat nemen.

Ik ben bang, dat klopt. Ik ben bang voor de islam. Maar er gebeurt dan ook niets dat mijn angst wegneemt. Misschien is het de ouderdom. Zou er ooit een moment zijn dat ik, bepakt met granaten en omwikkeld met dynamiet, iets ergs zou ondernemen?

Nu zeg ik nee, maar ik weet dat ja soms een vingerbreedte ver is.

Ik denk aan mijn vader, de zachtste man van de wereld, die in het kamp tot God bad met het verzoek om een pistool om eerst de Jap en daarna zichzelf om te brengen. Maar God liet hem in de steek. Toen mijn vader uit het kamp kwam, liet hij daarop God in de steek.