Ik houd vies veel van dagboeken lezen en houd al bijna honderd dagboeken lang dagboeken bij.

Nu weet ik toevallig dat er mensen zijn die niets met dagboeken hebben, wat ik hilarisch vind want iedereen houdt op een manier wel een dagboek bij. Denk aan de afspraken en notities in je agenda, de krabbels op post-its, boodschappenlijstjes, maar ook aan je telefoon. Appjes, de posts op je socials, aan de foto’s die binnenstromen of die je maakt, aan je gemiste oproepen maar ook zeker aan je telefoonrekening!

Dan, je post, de maandelijkse rekeningen en je administratie(map), een geweldig mooi dagboek. Maar ook de zoekgeschiedenis van je online leven. Zo hop ik van mijn mail naar een documentaire, naar mail, naar een cabaretshow, naar mijn mail, naar een kledingmerk waar ik alles van wil kopen om het gat in mijn hand (en in mijn ziel) te dichten, naar een filmpje van een kat met een regenjasje aan om weer terug te springen naar mijn lege Word-bestand.

Een lijst van mijn dromen en van woorden die ik nog niet kende (zoals gluurapparatuur)

Dagboeken zijn in wezen lijstjes. Ik heb vele lijstjes met boeken die ik nog wil lezen, de boeken die ik heb gelezen, films en documentaires die ik niet mag vergeten. Maar ook van toneelstukken waar ik ben geweest, acteurs en cabaretiers die ik goed vind. Lijstjes met hoogte- en dieptepunten uit mijn cyclus, een lijst van mijn dromen en van woorden die ik nog niet kende (zoals ‘gluurapparatuur’).

Dan is er nog zoiets als een oudpapierbak, ander afval wat je dagelijks produceert, de halflege koelkast, de boodschappen maar ook kleding, de was, de spullen in je huis (en hoe je hiermee omgaat), dit allemaal kan wat mij betreft doorgaan als een vorm van een dagboek. En hey, hoe zit het met beweging? Een dag beweegt zich door de tijd heen, door de uren, door het licht. Ik beweeg hier intuïtief in mee. Ik word wakker; een beetje stram, alles kraakt en knakt en ik maak een ontbijt terwijl ik tegen de kat zeg dat hij niet moet doen alsof hij net de hongerwinter heeft overleefd.

Naarmate het ietsje lichter wordt in mijn kamer springen mijn gedachten en lijf aan en krijg ik zin om te schrijven. In de middag doe ik boodschappen of ga ik sporten en elke keer ben ik rond zes uur verbaasd dat de dag er alweer op zit. Iedere beweging of handeling zit aan een moment van de dag vast (het maken van je ontbijt, bijvoorbeeld, gebeurt in de ochtend). Dus zou je kunnen impliceren dat elke handeling die je doet, iedere beweging die je maakt, een vorm van een dagboek is. En omdat je zowel bewust als onbewust van alles opslaat zou je kunnen zeggen dat alles een vorm is van een dagboek bijhouden. Dit zou een erg mooie conclusie kunnen zijn, maar ik spring nog heel even in op een klein zijpaadje.

Want opvoeding! Wanneer je een baby krijgt, heb je een levend bewijs van een dagboek (in de vorm van een minimens). Beginnende ouders leren hun kindje zwaaien, iets pakken, iets gooien, (naar zijn voet) wijzen of kusjes geven. Het kindje leert klanken, huilen, lachen en praten. De manier waarop het kindje deze bewegingen, de taal en regels toe-eigent kopieert het van de ouders. Als je dit verder doortrekt naar later, naar je volwassen bestaan, zou je kunnen zeggen dat elk mens een kopie van een dagboek is. En dus eigenlijk dat ieder mens een dagboek is. Niet: ik leef dus ik ben. Maar: ik ben dagboek dus ik ben. Al begrijp ik ook wel dat de mens dit moeilijk kan verkroppen. Niemand kan er gewoon zijn (dat het zijn het is, punt), dus laten we sporen na. Maar omdat ieder spoor ook gezien kan worden als een vorm van een dag(boek) laat ieder dagboek dagboeksporen na, duidelijk toch? En omdat er achter dag boek staat, is het nogal logisch dat een dag in een boek wordt gebonden. Anders word je helemaal gek als je alles zo breed gaat interpreteren. Al valt er nog wat te zeggen over wat erin een boek staat en dus of je ieder genre als dagboekvorm zou kunnen beschouwen maar ja daaaag, genoeg voor nu, ha!