Ik ben tussen de acht en zestien

Een mens hoeft maar drie dingen te doen.
1.Hij moet geld maken zodat hij kan eten en zich kleden.
2.Hij moet een mannetje of vrouwtje zoeken om zijn leven gelukkig te laten zijn.
3.Hij moet een kind maken en dat opvoeden tot het zelf een mens is.

Van dit alles is mij het eerste gedeelte van punt 3 gelukt: een kind maken. Het is een dochter. Ze is nu veertien. Ik weet eigenlijk niet wat voor een kind het is. Ik leer meer van haar dan zij van mij. Dat is zeker.
Ik leer van haar dat ik nog erg onvolwassen ben. Met onvolwassen bedoel ik: onzelfstandig. Zij is zelfstandiger dan ik. Ze zorgt beter voor zichzelf dan ik ooit heb gedaan. En ze zorgt ook beter voor de omgeving.
Ik heb hier niets aan gedaan. Ik heb hier nooit op gewezen, nooit iets aan haar verteld. Ik leef in de voortdurende angst dat dit morgen afgelopen kan zijn (drugs, verkrachting, autoverkeer), maar ik weet ook dat ik nimmer die staat van zelfstandigheid zal bereiken als mijn dochter nu al heeft.
Onvolwassenheid en volwassenheid is genetisch bepaald. Zij heeft het van haar moeder, mijn Ex.
Geld maken heeft ook met volwassenheid te maken. Het is een geestelijke attitude die voortkomt uit het goed kunnen zorgen voor jezelf. Volwassenheid is verantwoordelijk zijn en verantwoordelijkheden durven nemen en daar krijg je dan voor betaald.
Ik durf eigenlijk niets. Ja, kattekwaad uithalen, pesten, treiteren. Maar geef mij verantwoordelijkheid, en de boel loopt in de soep. Daar hou ik ook van: dingen moeten kapot gaan of kapot gemaakt worden. Je moet altijd kijken hoe iets breekt, wat de grenzen zijn. Als er ‘Verboden’ staat, moet je het juist wèl doen.
Maar dan komt het grootste probleem: het vinden van een vrouw. Kinderen kunnen heel goed verleiden. Neem maar eens een kind dat een ijsje wil; zie hoe die kijkt naar vader of moeder en luister naar de toon waarop hij of zij zegt: 'Pap… pappa… mag ik een ijsje…asseblief…’
Zo vraag ik altijd: 'Juffrouw… mevrouw… mag ik met u naar bed… asseblief…’ Lukt altijd. Maar dan?
Dan moet je een verhouding beginnen. Dan moet je verantwoordelijkheden delen, en vooral zelfstandig zijn.
Ik kan dat niet.
Zo rond de tijd van Hiëronymus van Alphen (Jantje, hangende pruimen) werd men opeens bewust van het feit dat er niet alleen volwassenen waren, maar ook kinderen. Ik geloof dat het nou tijd wordt dat men leert inzien dat er mensen zijn die hun hele leven kinderen blijven. Zoals ik.
Ik ben iets tussen de acht en de zestien. Misschien ook wel jonger. U kent ze wel, die mannen die ongegeneerd winden laten. Dat zijn kinderachtige mannen, die zouden het liefst gewoon alles in hun broek laten lopen. Laat ze.
Wel vind ik dat er voor mensen zoals ik een financiële regeling getroffen moet worden, want wij kunnen nou eenmaal niet voor ons eigen geld zorgen.
Drie keer modaal. Moet kunnen. Opvoeden kunnen we ook niet, maar we willen best beloven dat helemaal over te laten aan de partner, zodat wij van de kinderen geen last hebben.
En verder ben ik van mening dat onvolwassen mannen hele volwassen vrouwen naast zich moeten hebben. Die dus alles regelen: het eten, de kleding, dat de huur op tijd wordt betaald. Onvolwassen vrouwen moeten dus volwassen mannen naast zich velen.
Het Grote Kind moet een kans krijgen - hij wordt erg onderdrukt.
Vrouwenemancipatie bijvoorbeeld maakt het de onvolwassen man nodeloos moeilijk. Waarom toch? Moet de man gelijkwaardig zijn aan de vrouw? Hou toch op. Doe niet zo volwassen!
Goedbeschouwd is de situatie al zo - we nemen onszelf alleen bij de neus.