Ik ben weer terug!

Vroeger, een paar jaar geleden, was ik een sterke, rijzige vent. Menige vrouw droomde weg als ik passeerde, joggend, fietsend of rolschaatsend. Toen belandde ik onder lijn vierentwintig. Nu kijkt niemand meer naar mij om, al lach ik nog zo vriendelijk vanuit mijn rolstoel. Allicht, mijn spieren zijn tot naaigaren geslonken en mijn beentjes bengelen er maar zo'n beetje bij.

Denk vooral niet dat ik mij beklaag. Het is waar, het geluk zit tussen de oren. Ik benijd mijn gezonde medemensen niet. Zij moeten presteren, zij moeten ongemakkelijke keuzes maken. Ik niet. Voor mij is door hogerhand beslist. Ik ben niet meer dan een plant, zij het met een hoofd en een geheugen. Dus ben ik slim.
Ja, ik ben weer helemaal terug. Luister hoe ik mijn leven heb ingericht. Mijn aangepaste woning bevindt zich in een drukke straat, recht tegenover het stadsplantsoen. Daar kar ik elke ochtend, weer of geen weer, naar toe. Mijn huidige ambities concentreren zich exclusief op de wereld van de flora. Daarvan ben ik sinds enige tijd de officiele - zij het zelfgekozen - woordvoerder. Ik wil niet op de maatregelen vooruit lopen waarop wij ons beraden, maar als jullie, viespeuken tegen ons aan blijven zeiken, dan zwaait er wat.