Opheffer

Ik blaas mezelf op

De Taliban wil dat vrouwen altijd helemaal gesluierd zijn, zodat ze eruit zien als spoken. Die vrouwen moeten uiteraard alles doen waar de mannen geen zin in hebben, zoals boodschappen, eten koken, de was, opruimen, de vuilnisbak buiten zetten, et cetera. De mannen voeren oorlog en dienen Allah. Het is alles heel overzichtelijk.

Ik vermoed dat er onder de Taliban een gigantische vrouwenangst heerst. Dat is een wet: hoe fanatieker mannen de godsdienst belijden, hoe groter de angst voor vrouwen.

Ik mag altijd graag naar het volstrekt gewetenloze gedrag van dieren kijken. Mijn twee katers bijvoorbeeld, proberen de laatste week constant hun moeder te penetreren. Er is niemand in de kattenwereld die deze incest verbiedt. Moeder Veertje was vroeger, voordat ik haar liet «behandelen», een sloerie; soms vochten de katers in de buurt om haar. De sterkste won. Wat ik zie, is dat katten, honden en vogels angst kennen. Die angst — voor de dood — weerhoudt ze ervan al te domme dingen te doen. Dat is verstandig — en daarom zie je honden, katten en vogels ook nooit bidden.

Godsdienst is de goedkoopste angstverdover die er is. Bang voor de dood? Vrees niets, er is een hemel, er is God als jij daarvoor je best doet. Ik blaas mezelf dus op in een Israëlische pizzeria, want dan krijg ik van God in de hemel een aantal heerlijke maagden voor mezelf tot in lengte van dagen.

Hier op aarde is altijd angst, daarom is er godsdienst uitgevonden. Maar zelfs godsdienst kan niet alle angst wegnemen. Godsdienst kan nooit de angst voor mezelf wegnemen. En angst heb ik, wanneer ik voel dat er iets met me gebeurt dat ik niet in de hand heb.

Verdomme, ik zie een mooie vrouw en ik krijg een stijve pik! Ik kan bidden wat ik wil, maar ik moet die vrouw hebben! Ik wil in haar klaarkomen! Nu kan ik de vrouw sluieren zodat ik en mijn medemannen daar geen last van hebben. Maar dan nog. Ik zie die tieten en ik merk hoe die vrouwen opgewonden raken van mijn stijve lul. Borstafzetting is niet slim, want dan gaat er goedkoop kindervoedsel naar de ratsmodee, maar het weghalen van de clitoris is wel een oplossing.

Het humanisme en de vrouwen emancipatie hebben de angst voor de vrouw voor een groot gedeelte weggenomen. Maar wat zien we nu? Decadentie! Die heerlijke maagden zijn thans voor een ieder hier in het Westen bereikbaar. En bij leven. Soms kost het je niets, maar als je lelijk bent, dan wel, en dat «maagd» moet je niet zo nauw nemen. We leven in een seksueel paradijs. Voor vierhonderd gulden komt er een Hongaarse hoer bij me, door de plastisch-chirurg helemaal naar mijn wensen verbouwd en ze doet alles wat ik wil.

Maar liefde? Liefde heeft ze niet, want dat is geen product dat te verkopen is. Dat het geen product is, heeft weer te maken met dat niemand meer weet wat liefde is.

Wat is liefde? Ik denk weleens iemand met wie ik lekker neuk, die ook nog voor me kookt, m'n huis opruimt, m'n kinderen opvoedt et cetera, zodat ik op oorlogspad kan, want om me in deze maatschappij te handhaven, moet ik vechten als een soldaat. Van zo iemand ben ik gescheiden want ik was te veel en te vaak op oorlogspad.

Hoe zou mijn huwelijk zijn geweest als zij gesluierd was, als ze precies was als haar vriendinnen en precies had gedaan wat die vriendinnen ook deden? Ik denk dat ik dan nog getrouwd zou zijn met de liefste vrouw van de wereld.

Als er iemand is die mij kan verzekeren dat ik haar weer terugkrijg als ik een moord pleeg, dan wil ik die moord best plegen, want niets is zo belangrijk in mijn leven als de liefde.