Het is ruim voor zonsopkomst als Nadia Duinker (36) op een dinsdagochtend in januari Amsterdam verlaat. In een witte bestelbus rijdt ze weg, hoogzwanger, samen met haar man, drie kinderen, moeder, een hond en twee katten. Bestemming: Malhadil, een onbewoond dorp op het Portugese platteland, dat de ondernemers gaan ombouwen tot gastenverblijf ‘Freedom Ville’. Ze luisteren naar We’re All Going Home van The Wanderer. ‘Change will come, change will go, I’m on the right track but a different road.’

Duinker en haar man Thijs Timmers hebben geen halve maatregelen genomen: ze verkochten hun huis in het Oostelijk Havengebied en hun beide nabijgelegen cafés, waaronder het in Amsterdam vermaarde Roest dat na een lange verbouwing net weer open zou gaan. Ook het stadsstrandje dat ze in stadsdeel Noord wilden ontwikkelen, waarover ze jarenlang juridisch in de clinch lagen met een groep buurtbewoners, laten ze definitief schieten.

‘Alle schepen zijn verbrand’, zegt Duinker, die huilt wanneer ze over haar afscheid vertelt. ‘Die deur achter me dichttrekken en de Ring A10 oprijden. Tranen met tuiten. Je verwacht en hoopt misschien dat alles dan van je afvalt, alle spanning van de afgelopen jaren, maar dat was toch anders. We lieten alles wat we hadden opgebouwd achter ons.’

Tijdens de coronapandemie groeide Duinker uit tot een spreekbuis van de viruscritici, een bonte verzameling criticasters van het regeringsbeleid, die zichzelf ‘het verzet’ noemt. Als medeoprichter van Moederhart en activist voor Vrouwen voor Vrijheid, twee organisaties met felle kritiek op het coronabeleid, stond ze meermaals op het Museumplein en het Malieveld. ‘Liefde, vrijheid, geen dictatuur!’ scandeerde ze. Gelijkgestemden roemen haar welbespraaktheid en wilskracht; tegenstanders zien haar als een symbool van ‘wellness rechts’ of ‘verwende yogamoeders’, die bijdragen aan een normalisering van uiterst rechts.

Duinker en ik kennen elkaar persoonlijk omdat onze achtjarige dochters bij elkaar in de klas zaten en bevriend zijn. Duinkers ontluikende activisme tijdens de pandemie fascineerde me. Ik weigerde haar weg te zetten als ‘wappie’ en kon vaak een stuk met haar gedachten meegaan: de maatregelen waren ook in mijn ogen vaak onnavolgbaar en kinderen zijn waarschijnlijk inderdaad buitenproportioneel getroffen door de maatregelen, waarvoor Moederhart waarschuwde. Ook haar zorgen over privacy en de rechtsstaat in crisistijd vond ik deels gerechtvaardigd. Tegelijkertijd zag ik haar radicaliseren. Ze ontwaarde al redelijk snel een vooropgezet plan, de ‘plandemie’, en omarmde de ene na de andere complottheorie.

Voor het Groene-kerstnummer van vorig jaar schreef ik haar verhaal op, eindigend met een cliffhanger: haar aangekondigde vertrek naar Portugal, net als Spanje een populaire emigratiebestemming onder viruscritici. Ze kocht er voor een habbekrats een stuk land van twaalf hectare met een verlaten dorp. Dat de plaatselijke coronaregels strenger waren dan bij ons, deerde haar niet. ‘In mijn dorp gelden mijn wetten.’

Tijdens een videogesprek in juli dit jaar spreken we af dat ik haar tijdens de herfstvakantie met mijn gezin een weekend kom opzoeken. ‘Dat is een leuke tijd om te komen. Dan is het weer hier nog goed en zijn we denk ik aanzienlijke stappen verder’, zegt Duinker. Ze heeft een pittige tijd achter de rug, vertelt ze. Hun huis in het dorp is nog in verbouwing en voorlopig huurt ze een Airbnb op een half uur rijden. In het voorjaar is ze van haar vierde kind bevallen, een gezonde zoon. ‘Het is hier deze week opnieuw meer dan veertig graden, dat is zelfs voor mij wel veel.’

Een flinke tegenvaller is dat de opening van de beoogde nieuwe school voor haar kinderen, een holistische community school, is uitgesteld. Op de eigen Facebook-pagina heeft de Nederlandse organisatie Down to Earth Portugal het over ‘samenvoorzienend aan een Nieuwe Wereld bouwen’. ‘Holistische Educatie, Parallel Society and Local Integration zijn de hoofdpeilers [sic] van deze movement.’

Duinker houdt haar kinderen sinds de kerstvakantie thuis. ‘Tot de bevalling heb ik met enige regelmaat thuisonderwijs gegeven, maar daar ben ik echt niet voor gemaakt. Pfff, ik snap echt niet hoe mensen dat doen. Ik hou van mijn kinderen, maar ik heb gewoon de structuur nodig.’ Vanaf eind september gaan haar kinderen naar een openbare buurtschool. Ze zijn dan inclusief Nederlandse kerstvakantie en Portugese zomervakantie negen maanden niet naar school geweest. Moederhart wees eerder op de schadelijke gevolgen van schoolsluitingen op het welzijn van kinderen.

‘Als moeder wil je altijd alles goed doen en ik had daar in het begin wel een schuldgevoel over’, zegt Duinker. ‘Maar toen dacht ik: ik ben te streng voor mezelf. Ook al lopen ze een jaar vertraging op: wat maakt het uit? Het komt allemaal vanzelf. Mijn kinderen gaan hartstikke goed. Ze lezen misschien niet snel genoeg volgens de “normen”, maar maken op hun manier enorme sprongen. Integreren in een nieuw land en alles opnieuw opbouwen is een levensles op zich.’

Haar eerdere angst dat het onderwijs haar kinderen indoctrineert zet ze voorlopig opzij. Laat ze eerst maar goed Portugees leren, dan ziet ze wel verder. Een mogelijke terugkeer van de mondkapjesplicht boezemt haar meer angst in. ‘Voor mij is dat een harde grens. Als die terugkomt en ze maken voor mijn kinderen geen uitzondering, haal ik ze weer van school.’

Het ‘basiskamp’, waar Nadia en haar familie wonen totdat hun huis bewoonbaar is

Het is eind oktober, herfstvakantie in Nederland. Onze trein meandert langs de oevers van de Taag, vanuit het historische centrum van Lissabon landinwaarts richting noordoosten. Na drie uur rijden we het bescheiden station van Castelo Branco binnen, een provinciestadje ongeveer halverwege Lissabon en Porto, maar dan landinwaarts. Vandaar is het nog twintig minuten rijden naar Malhadil, de heuvels in, langs olijfboomgaarden en vredige dorpjes. Kort voor aankomst passeren we een geitenboerderij en een café waar een glas wijn tachtig cent kost. ‘Er zitten hier veel andere covid refugees uit Noord-Europa’, zegt Duinker vanachter het stuur. ‘Ze willen net als wij minder afhankelijk zijn van het systeem.’

We hebben pech met het weer: er valt veel regen en het is een graad of vijftien. Het dorp, een flinke bouwput met losliggende kabels en allerhande bouwmateriaal, oogt rommelig en zonder zon wat troosteloos. Bij binnenkomst staat een camper van een aangewaaide gast tussen de bomen, met omgekeerde Nederlandse vlag over de motorkap. Voor de caravan ligt een oude surfplank. Even verderop passeren we een felgroene container (het toekomstige tiny house van Duinkers moeder) en een leegstaand, onafgewerkt zwembad. Daarachter loopt de dorpsstraat met aan weerszijden bouwvallige huisjes zonder dak, de toekomstige gastenverblijven. De muren zijn van schist, een soort leisteen. Ze ogen honderden jaren oud, maar stammen uit midden vorige eeuw. Tegen een groter huis aan het eind van de straat groeien hangende wingerds met eetbare trossen druiven. Ondanks de grauwheid is de charme van het dorp zichtbaar.

Duinker heeft het nog steeds zwaar. Haar baby slaapt slecht en vraagt elke paar uur om borstvoeding, waardoor ze zelf ook slapeloze nachten heeft. Ze verblijft al drie maanden in een yurt met haar man en twee jongste kinderen. Haar moeder zit daar pal naast, in een caravan, ook met twee kinderen. Samen met een openluchtkeuken onder drie grote Heineken-parasols vormt dat het base camp. ‘We zijn in een trailer trash veranderd’, zegt Duinkers moeder, half lachend.

En het verzet? Heeft ze haar vrijheidsstrijd niet vrij snel opgegeven? ‘Ik stop geen tijd meer in een bodemloze put’

In die omstandigheden en met het slechte weer kan Duinker ons niet ontvangen zoals ze dat voor ogen had, laat ze kort voor aankomst weten. ‘Ik dacht dat mijn huis al vier maanden geleden klaar zou zijn, maar elke week moet ik mijn verwachtingen bijstellen. De regen komt al een week met bakken uit de hemel, de stroom valt telkens uit, mijn zus is spontaan eerder op bezoek gekomen en ik heb echt nul privacy op het moment.’

We boeken een hotel in Castelo Branco.

Tijdens de rondleiding door het dorp zien we dat het café-restaurant, Tommy’s Taberna, vorm begint te krijgen, het dak zit er in elk geval op. We komen langs een geïmproviseerde kas waar Duinker groenten en kruiden verbouwt: radijsjes, bloemkool, spruitjes, pastinaak, knoflook, dille. ‘Elke ochtend ga ik even naar mijn plantjes, erg rustgevend’, zegt ze. Op het terrein groeien ook perziken, granaatappels, limoenen en kersen. In het bos, nog altijd binnen de dorpsgrenzen, zijn de sporen van een grote brand zichtbaar, die in april plaatsvond. ‘Het land is zo’n dertig jaar niet goed onderhouden, dus we wilden het tuinafval verbranden. We hadden een vergunning aangevraagd en overal brandblussers neergelegd.’

Toen kwam haar oudste dochter naar haar toe. ‘Mam, het bos staat in brand!’

‘We hadden veel geluk dat de wind de goede kant op stond’, zegt Duinker, ‘anders was er weinig van ons base camp en onze spullen overgebleven. We stonden oog in oog met het gevaar van de natuur, heel dom eigenlijk achteraf. Iedereen weet hoe gevaarlijk eucalyptus is, maar een dennenbos is net zo brandbaar.’ Haar man moest met de gendarmerie mee naar het bureau voor een verklaring. Er wordt nog onderzocht of hij laakbaar heeft gehandeld. Maandenlang mocht hij de provincie niet verlaten zonder zich eerst op het bureau te melden.

Aanvankelijk had hij trouwens helemaal geen zin om Amsterdam te verlaten. ‘Ik heb Thijs nog nooit zo ongelukkig gezien als op het moment dat ik die bom dropte: we moeten onze zaken verkopen en weg’, zei Duinker vorig jaar. Maar inmiddels zegt ook Timmers blij te zijn dat ze weg zijn. Hun drie oudere kinderen lijken hun draai eveneens redelijk te vinden en gaan nu sinds een maand naar hun nieuwe school. De oudste (10) heeft het meest last van heimwee.

Daar komt het spontane bezoek in een huurauto aangereden. Nadia’s zus Dorien Duinker, een fotomodel bekend als lookalike van Angelina Jolie, wil zich op korte termijn ook in het Portugese dorp vestigen; ze heeft haar huis inmiddels te koop gezet. Haar geliefde Willem Engel, oprichter van Viruswaarheid, twijfelt nog.

Hij wordt hartelijk begroet door Duinkers moeder Barbara, die dol op hem is. Lachend: ‘Ha Willem, heb je vandaag alweer een rechtszaak verloren?’ Engel wordt die middag in beslag genomen door zijn telefoon, waarop hij reacties en peilingen bijhoudt over een aanstaand bezoek van de Britse complotdenker David Icke aan Amsterdam. Icke gelooft dat de wereld achter de schermen wordt bestuurd door hybride wezens, deels mens deels reptiel. Kort na ons bezoek zal hij in Nederland persona non grata worden verklaard vanwege antisemitische uitlatingen in het verleden.

De avond valt over Malhadil, een avond gevuld met veel drank aan een lange stamtafel onder de parasols van het basiskamp. Doorzakken in het gezelschap van Willem Engel, dat lag niet in de planning. Duinker steekt een paar jointjes op. Ook haar Zuid-Afrikaanse buren, van wie ze de elektriciteit voorlopig met toestemming aftappen, schuiven aan. Discussies waaieren vele kanten uit, van het coronadebat en de oorlog in Oekraïne via de ‘gestolen verkiezing’ van Donald Trump naar ‘grootschalige verkiezingsfraude in Nederland’. Als de parlementsverkiezingen van vorig jaar eerlijk waren verlopen, zo verzekert Engel, had hij minimaal één zetel gewonnen, die hij vooral zou hebben gebruikt om ontregeling in de politiek te veroorzaken. Hij is kort na de verkiezingen lid geworden van Forum voor Democratie (FvD), een partij met dezelfde strategie.

Laat op de avond brengt een taxi ons terug naar Castelo Branco. Onze dochter blijft in de caravan bij haar vriendin slapen.

Nadia met haar jongste zoontje en echtgenoot Thijs Timmers, zus Dorien Rose Duinker en Willem Engel

Aan het interview zijn we nog niet toegekomen, dat vindt de volgende dag plaats in het overdekte winkelcentrum van Castelo Branco, waar een Franse hypermarché en een amusementscentrum zijn gevestigd. Het is opnieuw slecht weer. De kinderen bowlen terwijl Dorien Duinker en Willem Engel een potje poolen.

Sinds haar vertrek uit Nederland is Duinker uit de strijdmodus gekomen, vertelt ze. Haar organisatie Moederhart staat op een laag pitje en zelf is ze samen met jurist Isa Kriens uit het bestuur gestapt. Publicist Sietske Bergsma is daarin als enige overgebleven, maar met haar heeft Duinker al maanden geen contact meer. De relevantie van de organisatie lijkt verdwenen. In Portugal voelt het heftige coronadebat sowieso als ver weg. ‘Portugezen praten niet over hun twijfels aan het beleid of vaccinaties. Ze zijn volgzaam en gezagsgetrouw, dat dragen ze in hun cultuur en identiteit mee. Ik voel niet langer de drang om andersdenkenden te overtuigen.’

En de zingeving die het activisme haar gaf? ‘Dat hogere doel als spreekbuis van een beweging voel ik nog steeds, maar mijn rol is veranderd. Ik zit nu in de wederopbouw. Ik wil “lead by example” en denk dat ik voor veel mensen nog steeds een pionier ben, die laat zien dat het ook anders kan. Ik ga terug naar de natuur en hoop dat ik anderen ook de kracht en moed geef om het roer volledig om te gooien.’ En het verzet? Als Duinker in opstand kwam tegen een dictatoriaal regime, heeft ze haar vrijheidsstrijd dan niet vrij snel opgegeven? Heeft ‘het regime’ nu gewonnen?

‘Ik kan niet winnen van het systeem’, zegt ze, ‘want dat is zo corrupt. Als iemand heeft geprobeerd het systeem via de officiële weg te verslaan, in een juridische strijd, is het Willem [Engel] wel. Als je de inhoudelijke kant van zijn zaken bekijkt, zie je dat onze rechtsstaat aan alle kanten rammelt. Kijk naar de avondklok tijdens corona: ’s middags besloot de rechter dat die in strijd was met de wet, maar ’s avonds gold hij gewoon weer. Ik stop geen tijd meer in een bodemloze put, maar kies ervoor mijn leven in te richten op een manier waarop ik gelukkiger word. En dat lukt hier heel goed. Ik vind dat geen opgeven.’

‘Er zijn hier veel andere 'covid refugees' uit Noord-Europa die ook minder afhankelijk van het systeem willen zijn’

Hoewel ze niet volledig off the grid gaat, wil ze zich wel zoveel mogelijk aan ‘het systeem’ onttrekken. Het is een van de redenen om haar huis te verkopen, wat eerder niet het plan was. Daardoor hebben Duinker en haar man geen schulden meer bij de bank en investeert ze met haar eigen geld. ‘Dat geeft veel verlichting’, zegt ze.

Ze heeft serieus getwijfeld of ze haar jongste kind bij de gemeente zou inschrijven. Ze raakte dit jaar geïnteresseerd in een theorie over soevereiniteit, populair onder complotdenkers. Nederland is volgens die theorie een bv die de eigen bevolking gebruikt als onderpand om leningen af te sluiten bij financiële instellingen. Hoe het precies zit en naar wie de eventuele winst van de bv vloeit, weet Duinker ook niet, maar ‘inschrijving in het geboorteregister betekent dat je een relatie met de staat aangaat die niet per se in het voordeel is van de burger’.

Toch koos ze eieren voor haar geld. ‘Zonder inschrijving kun je niet naar school, geen bankrekening openen, geen rijbewijs halen, dan besta je eigenlijk niet. Waarom zou ik mijn kinderen dat aandoen? Ik hoef zelf ook geen zwevend bestaan te leiden. Ik wil gewoon mijn dingen doen en bijvoorbeeld geen onnodige btw betalen – het systeem biedt ook voordelen. We overwegen ook subsidie aan te vragen voor de ontwikkeling van Freedom Ville.’

‘The Great Exit’ die ze vorig jaar aankondigde, betekende voor Duinker eveneens een afscheid van sociale media. Ze plaatst af en toe nog wel iets op Telegram. ‘Ik streed tegen een systeem, maar mijn podium is in het bezit van mensen van wie ik de intenties in twijfel trek. Ik vond het ook doodzonde van mijn tijd en energie dat ik zo in die telefoon werd gezogen.’

Ze heeft de afgelopen maanden ook afstand genomen van de actualiteit, maar haar kijk op politiek en samenleving is onveranderd. Net als andere mensen die ‘wakker’ zijn (niet te verwarren met ‘woke’), ziet ze in ogenschijnlijk ongerelateerde gebeurtenissen van het afgelopen jaar, zoals de oorlog in Oekraïne, de boerenprotesten in Nederland en de aangekondigde invoering van een digitale Europese identiteit, de bevestiging van een gestage machtsgreep van het World Economic Forum. Dat is een internationale denktank die jaarlijks een congres organiseert in Zwitserland, waar politici, zakenlieden en andere invloedrijke mensen elkaar ontmoeten. De theorie is dat er een ‘globalistische elite’ bestaat die onder aanvoering van de VS en Europa streeft naar één mondiale regering. Naar Chinees voorbeeld zou die elite nu bezig zijn een social credit system te ontwikkelen, om burgers nauwlettend in de gaten te houden en te bepalen wat ze wel en niet mogen. Dat systeem is gekoppeld aan je Europese identiteit, een vaccinatiepaspoort met medische gegevens en een persoonsgebonden CO2-budget. Verder wil de elite bezit ontmoedigen, de voedselvoorziening centraliseren en een universeel basisinkomen invoeren, zodat burgers in al hun behoeften zijn aangewezen op de staat.

Alleen: voor geen van deze beweringen bestaat bewijs, al ziet Duinker dat anders. Zij vindt dat recente ontwikkelingen haar telkens gelijk geven. Zo ziet ze de stikstofproblematiek als bewijs dat de overheid erop uit is burgers, in dit geval boeren, te onteigenen. Bovendien komt de voedselvoorziening volgens haar daardoor nog meer in handen van grote internationale partijen, wat de wereldregering meer controle geeft. De gestegen energieprijzen, als gevolg van de Russische invasie in Oekraïne, zijn eveneens bedoeld om de afhankelijkheid van burgers te vergroten. ‘Dit soort rampen lijkt spontaan te ontstaan, maar ik denk dat ze onderdeel zijn van een plan.’

Ook bij de oorlog in Oekraïne kijkt Duinker met argwaan naar de berichtgeving in westerse media. ‘Naar mijn idee worden alle oorlogen ons onder valse voorwendselen verkocht en bestaat er niet zoiets als een goede en een slechte kant.’ Het verhaal van een ‘heldhaftige Zelensky’ die zijn land verdedigt tegen ‘de verschrikkelijke dictator Poetin’ is in haar ogen een ‘overheidsnarratief’. Gevoelige onderwerpen, zoals ook de coronapandemie, mogen in haar ogen uitsluitend vanuit dat officiële perspectief worden verteld, voor discussie is geen ruimte.

Ik zeg dat ik moeilijk begrijp dat iemand die zoveel waarde hecht aan vrijheid en de Nederlandse regering als autoritair beschouwt, de vrijheidsstrijd van Oekraïne níet omarmt en juist wel begrip opbrengt voor een nietsontziende dictator. Duinker geeft een ontwijkend antwoord: ‘Ik vind het heel raar dat de zogenaamde pacifisten van deze wereld nu ineens volle bak een oorlog financieren.’

Het gezin logeerde een groot deel van het jaar in een caravan en een Mongoolse nomadentent (yurt)

De zon breekt door boven het winkelcentrum. We onderbreken het gesprek en rijden snel naar het dorp om dat ook even bij zonlicht te aanschouwen. Op een klapstoel op haar toekomstige terras praten we verder. Het dorp komt in de zon beter tot zijn recht.

Duinker hekelt de brede consensus die ze in Nederland ziet om de agenda van het World Economic Forum uit te voeren. ‘Van GroenLinks tot de vvd. Het voelt een beetje communistisch aan.’ Ze is blij dat FvD daartegenin gaat en heeft dan ook geen spijt van haar stem op die partij vorig jaar. Destijds leek ze nog enige schroom te hebben en benadrukte ze dat ze op de persoon Wybren van Haga had gestemd en bedenkingen had bij partijleider Thierry Baudet. Nu is ze goed te spreken over Gideon van Meijeren, die volgens haar met goede onderbouwing onderwerpen aansnijdt waarover niemand anders het heeft. De FvD’er heeft een dag eerder het filmpje ‘Rioolratten ontmaskerd’ online gezet, waarin hij journalisten vergelijkt met ongedierte. Twee weken later verklaart hij zich voorstander van een bezetting van het parlement met als doel de regering ten val te brengen.

Het gedachtegoed van David Icke heeft ze eveneens omarmd, al blijft het reptielenverhaal een ver-van-haar-bedshow. ‘Hij verdiept zich al dertig jaar in machtsstructuren en schaduwpolitiek’, zegt ze, ‘en laat zien dat onze politici marionetten zijn van een hogere onzichtbare macht, wat je alleen inziet als je je verdiept in belangenlijnen, geldstromen en machtsstructuren.’

Ik merk op dat dergelijke uitspraken gelijkenissen vertonen met het klassieke antisemitische discours en dat veel critici het gebruik van een term als ‘globalistische elite’ beschouwen als ‘hondenfluitje’ voor antisemitische denkbeelden. En dat joden in het verleden ook als reptielen werden gekarikaturiseerd, als deel van de strategie van ontmenselijking. Duinker reageert fel: ‘Ontmenselijking heb ik persoonlijk meegemaakt. Ik ben met de coronabeweging ook ontmenselijkt. Dat vind ik zo oneerlijk. De ene groep mag geridiculiseerd en ontmenselijkt worden, maar als je het hebt over een elite die bepaalt wat er gebeurt in de wereld… Ik vind het typerend dat elk ongewenst geluid geassocieerd moet worden met iets wat sociaal onacceptabel is. Geen weldenkend mens wil zich met antisemitisme of extreem-rechts associëren. Ik voel nu al dat ik me moet verdedigen voor iets wat jij misschien op papier gaat zetten.’

Mijn dochter en ik kunnen die zaterdagmiddag met Thijs Timmers terugrijden naar Castelo Branco. Hij moet toch naar de stad voor afhaalsushi. Zondagochtend rijdt onze trein terug naar Lissabon. Ik overpeins wat ik twee dagen lang heb meegemaakt en constateer dat Duinker het een buitenstaander nu wel erg lastig maakt om nog met haar gedachten mee te gaan. Haar originaliteit is in mijn ogen afgenomen.

Tuurlijk, niet iedereen begint een nieuw leven ‘in de natuur’ – natuur die overigens wel op twintig minuten rijden ligt van een bowlingcentrum en afhaalsushi. Maar waar ze eerder geestelijk haar eigen pad leek te kiezen, door bijvoorbeeld anders dan veel complotdenkers Black Lives Matter te steunen en belang te hechten aan reductie van CO2-uitstoot en het behalen van klimaatdoelen, zit ze nu helemaal in het zogenoemde rabbit hole, een wereld van complotten.

Eind november bellen we nog een laatste keer. Ze woont nu eindelijk in haar huis en kan in bad, maar de stroom blijft uitvallen. Ik confronteer haar met mijn gedachte dat ze voorspelbaar is geworden.

Duinker vindt het niet leuk dit te horen. ‘Ik denk wat ik denk. Ik vind de wereld steeds voorspelbaarder worden en zie een grote machtsovername plaatsvinden op het gebied van energie, voedsel en gezondheid – de pijlers van een zelfstandig bestaan. Ik zie alleen maar bevestiging voor wat mij angst inboezemt.’

De camper van een bezoeker