Opheffer

Ik denk: geen paniek

Het vreemde is: we zijn erbij. We gaan naar een oorlog toe en we kunnen er niets aan doen. We waren tegen, maar langzaam merk je dat je aan het veranderen bent. Je kunt bijna niet meer tegen een oorlog met Irak zijn.

Het is alsof we zelf onze eigen strop steeds dichter trekken.

Eerst was er geen resolutie, toen wel. We gingen naar wapens zoeken. We vonden ze niet. Toen was het dat de ander moest laten zien waar de verdwenen wapens waren. Er komen bewijzen die geen bewijzen zijn. We zien foto’s, horen gesprekken — we zitten in een schijnwereld.

Uit beleefdheid geven we wapens aan Turkije. Maar die wapens blijken geen wapens te zijn, maar «dingen» om je te verdedigen tegen wapens.

De broederschap valt uiteen. België, Frankrijk, Duitsland… tegenover Engeland, Amerika. En Nederland? Nederland is een land tussen grootmachten en zo gedragen we ons ook; we melden ons ziek als we gestresst raken.

Maandag ben ik tegen de oorlog, dinsdag voor. Woensdag bestaat de Navo nog, donderdag is zij verdwenen. Vrijdag is er nog vrede, zaterdag oorlog.

We hebben geen kabinet. Zit dat al in Londen? Of vergadert het in Le Bistroquet?

Ik zie een CDA dat oorlog wil en een PvdA die geen oorlog wil. Beide zeggen dat ze kunnen samenwerken. Beide zeggen dat ze eigenlijk iets anders willen. Als dit een huwelijk zou zijn, denkt u dat er dan een snelle scheiding komt? Ik wel! En terecht.

Je hoort redeneringen waarvan je niet weet wat je ermee aanmoet.

Als Saddam=Hitler, mogen wij dan vechten? Ja toch? Maar als Saddam een Hitler is die niet meer vecht, mogen wij hem dan bestrijden? En als Saddam bestreden wordt, gaan we dan ook Noord-Korea bestrijden? Saoedi-Arabië? Libië? Iran? Waar eindigt dat? Er zitten overal kleine Hitlertjes.

Zijn we al in oorlog?

Nee?

Waarom worden er dan in alle ziekenhuizen antipokken virussen aangelegd? Uit voorzorg? Pokken was toch uitgeroeid? O, toch niet. Waarom stuurt Engeland al een atoom raket naar het Mid den-Oosten? Waarom sturen wij Patriots naar Turkije?

Waarom weet ik niet wat onze geheime dienst weet? Wat doen wij als Israël om onze Patriots vraagt? Zegt Duitsland dan ook nee? Kan Duitsland zich eigenlijk permitteren om nee te zeggen tegen Patriots voor Israël? En waarom mag Engeland wel een atoomwapen vervoeren en mogen wij van België geen Patriots sturen naar Turkije?

De strop komt steeds dichter om de nek. We hebben een valkuil gemaakt, maar wie stapt daarin?

Er is een oud Europa en een nieuw Europa. Volgens Amerika. Maar sinds wanneer is dat zo?

Wat maak ik eigenlijk mee? De ineenstorting van het Romeinse Rijk? Het verval van de Grieken? De opkomst van de Barbaren? Het begin van een derde wereldoorlog?

«We moeten geen paniek zaaien», zei premier Balkenende, waarna ik een tank door de Willems park weg zag rijden op weg naar het Amerikaanse consulaat. Een oorlog begint altijd met één tank. Maar ik denk: geen paniek.

Geen paniek: stel, Saddam heeft atoomwapens. Hij gooit ze naar Israël. En Israël gooit een atoombom terug. En Iran gooit weer een bom op Israël. En Engeland gooit zijn bom op Iran. En Libië heeft nog biowapens. En Engeland en Frankrijk hebben ruzie. En Duitsland heeft ook ruzie met Engeland. En wij hebben ruzie met België. En Turkije gaat zich ermee bemoeien. En onze Marokkaanse jongeren roepen: «Bin, Bin.» Geen paniek!

Geen paniek, want dan hebben wij premier Balkenende.