Opheffer

Ik heb zin in een slavin

Wat is de zin van het leven?

Deze vraag is zo niet te beantwoorden, omdat je eerst zou moeten formuleren wat «zin» is en ook wat «leven» is.

In het Nederlands kun je zeggen: «Er moet zin zijn.» Dus: het moet zinvol zijn en je moet er zin in hebben. Nu kun je weer vragen wat zinvol is, en wanneer je zin in iets hebt, maar ik stop hier even. Wat betreft het leven kunnen we kort zijn: het gaat om mijn leven, of uw leven, maar «het leven» kunnen we nu niet gebruiken.

Als we de vraag nu bekijken, wordt hij iets anders: hoe doe ik zinvolle dingen waar ik zin in heb?

Ikzelf wil bijvoorbeeld een negerin als slavin (zin en zinvol) zodat ik geleerde boeken kan schrijven (zin en zinvol).

Als die slavin dit ook wil, is er niets aan de hand, lijkt me. Dan trouw ik met haar en noem ik haar mijn vrouw. Bijna alle getrouwde vrouwen zijn slavinnen. Als ze het niet wil, hebben we een probleem. Als ik haar dwing, ben ik een racist.

Nu doe ik al jaren zinnige dingen op een manier waar ik zin in heb. Ik weet dus alles over de zin van het leven. Maar wat heb ik nou ontdekt?

Dat vrouwen — per definitie — een totaal andere kijk hebben op de zin van het leven.

De zin van het leven van de meeste mannen is: iets moois maken, iets scheppen, iets veroveren, je onderscheiden, uitzonderlijk zijn. Mannen kunnen hiermee wachten tot ze vijftig, zestig zijn. Bij vrouwen ligt dit totaal anders. Vrouwen beginnen enthousiast als mannen, maar op een gegeven moment beantwoorden zij de vraag: wat is de zin van het leven, met het antwoord: een kind.

Sterker, ze zeggen: als ik geen kind krijg, is mijn leven niets waard. Ik ken zelfs vrouwen die dit letterlijk tegen mij hebben gezegd. Vrouwen geven alles op — leuke mannen, goede banen, carrièremogelijkheden, noem maar op — omdat zij een kind willen.

Vrouwen verklaren deze moederwens als iets dat buiten hen om gebeurt.

Het is de biologische klok, of de hormonen, of «de natuur riep» — het is vrijwel nooit iets waarvoor ze zelf de verantwoordelijkheid nemen.

Ik ken eigenlijk geen mannen die zeggen: «En toen was ik 27 en ik moest en zou een kind hebben. Ik kon er niet van slapen.» Bij vrouwen hoor je dit regelmatig.

Dit geeft eens te meer aan dat de vraag naar de zin van het bestaan nooit eenduidig beantwoord kan worden. De godsdienst heeft hiervoor een oplossing gevonden door het ouderschap als een «plicht» voor te stellen. De zin van het leven was God te dienen, en God wilde graag flink gediend worden, dus moesten er veel kinderen worden gemaakt.

Daar zit iets in — als God zou bestaan.

Als de vraag naar de zin van het leven door mannen en vrouwen verschillend wordt beantwoord, en als we kunnen vaststellen dat vrouwen altijd hetzelfde antwoord geven (een kind) en mannen steeds een ander, dan kun je je afvragen of een vrouw nog wel een mens genoemd kan worden. Immers: de vraag naar de zin van het bestaan is wat de vrouw betreft «de voortplanting» en dat is dus hetzelfde antwoord dat je geeft als je het over dieren hebt.

Dus: vrouwen zijn dieren en mannen zijn mensen.

Als vrouwen dieren zijn, zijn het huisdieren. Heel leuke huisdieren. In tegenstelling tot honden willen ze voer en cadeautjes en door mij bevrucht worden.

Overigens zoek ik zo’n leuk diertje. Liefst een die uit het nest is gevallen en het leuk vindt om slavin te zijn. Afkomst geen bezwaar.

Kortom, ik heb zin in een slavin. Liefst een leuke negerin. Zo krijgt mijn leven weer wat zin.