Ik kan eigenlijk niks

Ofschoon ik vind dat ik nu op een leeftijd ben gekomen waarop ik geen complexen meer moet hebben, kondig ik met enige trots aan dat ik nog in het bezit ben van een minderwaardigheidscomplex.
U leest het goed, inderdaad: een minderwaardigheidscomplex! Ik zal mij dus niet snel opdringen. Ik vind, al of niet terecht, anderen altijd beter dan ik. Ik schaam mij regelmatig voor wat ik doe. Ik zal mij dus niet op de borst kloppen, ik zeg dus niet dat ik geweldig ben. Ik verdom het derhalve eveneens om te zeggen dat ik geniaal ben, en tevens weiger ik mezelf uit te roepen tot genie. Ik stel mij godverdomme bescheiden op!

Ik ben dus geen manager van mijn eigen kunstbedrijfje. Ik bouw geen netwerken van invloedrijke museumdirecteuren, uitgevers en hoofdredacteuren. Ik zal nooit naar de telefoon grijpen om mezelf aan te bieden. Ik zal ook niet snel vertellen wat ik allemaal goed heb gedaan. Mijn curriculum bevat geen opgeblazen leugens; dat durf ik niet eens. Mijn CV: Ik kan eigenlijk niks.
Ik heb namelijk een ouderwets minderwaardigheidscomplex, iets wat de jeugd absoluut niet meer kent.
Zo ken ik ook, voortvloeiende uit dat minderwaardigheidscomplex, zoiets als twijfel. Ik twijfel aan alles. Vindt u mij wel leuk? Vinden anderen mij leuk? Ben ik een goed minnaar? Heb ik wel talent?
Eigenlijk wens ik al deze vragen met nee te beantwoorden. Immers, ik heb een minderwaardigheidscomplex. Maar mijn wapen in de strijd tegen dat complex is de twijfel.
Hoe anders ook weer dan de jongeren!
Altijd is iedereen tegenwoordig maar geweldig, nooit eens denken ze aan de dood, en iedereen is ook nog eens geniaal. Ze zijn 22, 23, 27 en hebben nimmer twijfel. Fantastische mensen! U"bermenschen uit roeping!
En ze vinden van elkaar dat ze humor hebben. Het nieuwe woord voor humor is ‘hilarisch’. 'Hij was hilarisch’, 'zij is hilarisch’ - iedereen is maar hilarisch.
Men is tegenwoordig geen kunstenaar meer, men heeft een zaak. Aan ontroering wordt geen geloof meer gehecht, of het is de 'All you need’-ontroering. En wat helemaal erg is: de jeugd van tegenwoordig weigert lui te zijn. Moet er een boek komen van driehonderd pagina’s? Over twee weken is het af! Daarna gaan we naar New York, vervolgens maken we een film, en ondertussen nog twee televisiedocumentaires en een journalistieke reportage over de toestand in Jemen.
Maar gewoon niks doen en dan in de problemen komen, met de belastingen bijvoorbeeld, dat weigeren ze. Nee, alles moet in orde zijn! De meeste pensioenverzekeringen worden afgesloten door mensen van 23.
En wat helemaal erg is, dat is dat er mensen zijn van mijn leeftijd, die die jongens en meisjes nog serieus nemen. Zo'n Rudi Fuchs! Die man kan maar ongestraft zijn gang gaan met de jeugd. Schrijft artikelen waar geen touw aan vast te knopen is, lult maar raak in elk televisieprogramma, maakt tentoonstellingen waar zelfs iemand met een minderwaardigheidscomplex woedend over wordt, maar krijgt godverdorie wel de kans om zijn wartaal te verspreiden via krant en buis. Eigenlijk is hij natuurlijk ook een angsthaas die de dood in elke vezel van zijn lichaam voelt en die derhalve denkt dat zijn afgestorven cellen tot leven gewekt kunnen worden door geslijm met alles wat jong is.
Ik had al een minderwaardigheidscomplex, maar nu de ouderdom nadert, merk ik dat ik helemaal niks meer kan. Ik ben niet meer in staat om me in de kijker te werken. De machthebbers zijn inmiddels van mijn eigen leeftijd en we mijden elkaar als de pest.
De generatie van veertig-plus haat elkaar!
Wie een minderwaardigheidscomplex heeft, is niet populair en kan het vergeten. Je moet geweldig zijn, schitterende ideeen hebben, hard willen werken, gedisciplineerd zijn. De jongeren van nu hebben nooit echte militaire dienst gehad, maar zijn militant uit zichzelf! Ik kots op ze en ben ook bang voor ze.