Ik kan je niet dwingen, maar doe in godsnaam iets’

Zoon David blowt en woont in het schuurtje bij zijn vader in de tuin. Mees slaapt al vijf maanden uit. En Gijs woont op zijn dertigste nog altijd antikraak. Drie vertwijfelde vaders over hun kinderen.

Medium kerst

‘I am bitterly, bitterly disappointed’, zo sluit Nick Crews (67), een Britse gepensioneerde marineofficier, een brief aan zijn drie kinderen af. In de e-mail - geschreven aan zijn dochters en zijn zoon - bekritiseert hij hun mislukte huwelijken, verkeerde keuzes en hun gebrek aan volwassenheid. De e-mail belandde op internet en werd talloze keren gedeeld.

Nick Crews schrijft: ‘It is obvious that none of you has the faintest notion of the bitter disappointment each of you has in your own way dished out to us. (…) We are constantly regaled with chapter and verse of the happy, successful lives of the families of our friends and relatives and being asked of news of our own children and grandchildren. I wonder if you realise how we feel - we have nothing to say which reflects any credit on you or us.’

Het woord ‘teleurgesteld’ zal Jacques van der Poel (63) niet zo snel in de mond nemen. Wel is hij een vertwijfelde vader. Van der Poel zit in de kajuit van zijn zeilboot. Hier heeft hij het afgelopen weekend zijn verjaardag gevierd. Zijn twee zonen zijn ook langs geweest. De oudste is 25 en net begonnen met zijn promotie. Zijn jongste zoon David (23) ziet hij bijna elke dag. David woont nog thuis: sinds twee jaar woont hij in het schuurtje in de tuin bij Van der Poel in Heemstede. ‘We hebben het samen opgeknapt. Ik heb het hem aangeboden. Hij was er geloof ik wel blij mee en voor mij is het ook prettig.’

Het is een bijzondere situatie, erkent Van der Poel. Maar hij zal zijn zoon niet op straat zetten. ‘Ik wil zo graag dat hij iets vindt wat hij graag doet en waarmee hij zijn geld kan verdienen. Ik denk alleen niet dat ik hem kan motiveren. Ik heb wel eens gezegd: oriënteer je, ga naar meeloopdagen en informeer je over wat er allemaal kan. Maar daar gebeurt vervolgens niks mee.’

De problemen begonnen toen David vijftien was. ‘Tot die tijd ging zijn schoolloopbaan goed. Hij kon na de lagere school zo door naar het vwo. In de derde klas ging het mis; hij redde het niet meer alleen met zijn verstand, hij moest echt iets gaan doen.’ Maar David deed niks. Hij begon met blowen en haalde de ene onvoldoende na de andere. Hij werd van school gestuurd. Ging naar een andere school, maar werd daar ook weggestuurd. ‘In het begin had ik niet in de gaten dat hij zoveel blowde. Ik zei zelfs tegen hem: ik vind het minder erg dat je af en toe een wietje rookt dan dat je echt gaat roken. In mijn beleving was blowen iets incidenteels. Maar dat was bij David niet het geval. Daarbij is die wiet van tegenwoordig echt veel te sterke troep.’

Met ‘hangen en wurgen’ haalde David de havo op het volwassenenonderwijs. Hij begon een hbo-opleiding. Maar na een half jaar haakte hij af. ‘Het probleem is dat hij niet weet wat hij wil gaan doen. Dat speelde toen ook. Ik zei: ga iets doen wat je goed kunt, dan wordt het vanzelf leuk.’ Zijn vaderlijk advies had geen effect.

Onder druk van zijn ouders ging David een half jaar lang een keer in de week naar een instelling waar ze hem hielpen met zijn wietverslaving. Van der Poel: ‘Ze waren daar heel tevreden over hem. Ze zeiden ons: “Dit gebeurt vaker bij kinderen op deze leeftijd en het komt eigenlijk altijd wel goed.” Inmiddels zijn we vijf jaar verder en blowt hij nog steeds.’

David begon met een andere opleiding. Maar na een half jaar hield hij het weer voor gezien. Het idee om zijn werkende leven achter een bureau door te brengen stond hem niet aan, vertelt Van der Poel. Dat hij stopte is nu een jaar geleden. ‘In dat jaar heeft hij niet veel gedaan. Hij is een beetje in de weer met computerspelletjes, en zijn vrienden komen langs. Het is eigenlijk een groot feest; onbekommerd vermaak. Verder werkt hij twee avonden in de week in een Indonesisch restaurant, hij valt daar ook soms in.’

De vader van David zit aan de kleine houten tafel in zijn kajuit. Hij neemt een slok van zijn koffie. Buiten waait de wind hard. David zal nu wel in zijn tuinhuis zitten, denkt hij. Maar het kan ook best dat hij wat aan het doen is met vrienden. Hij weet het niet, en eigenlijk is hij daar wel blij om. ‘In het begin probeer je nog alles te regelen. Maar hij is nu 23.’

  • De rest van dit artikel is alleen beschikbaar voor ingelogde abonnees. Zij kunnen hier inloggen om verder te lezen.
  • Als u al een abonnement op De Groene Amsterdammer hebt maar nog geen gebruikersnaam en wachtwoord, dan kunt u contact opnemen met de administratie via abonnementen@groene.nl of bellen naar 020-5245555.
  • Nog geen abonnee? Klik hier om de abonnementen te bekijken of neem voor slechts vier euro week-toegang tot het gehele digitale archief en lees De Groene van deze week tevens in pdf op uw scherm of iPad.