Ik kan niks (2)

Al die elektronische ellende is de schuld van de Jappen. Die zijn namelijk knopjesverslaafd. En omdat wij, westerlingen, op onze beurt aan de Jappen verslaafd zijn, is het een en al geflikker op het dashboard en op het computerscherm.

Peinzend bekijk ik mijn spiksplinternieuwe Olivetti. Die heeft wel twintig functies tot zijn beschikking waarvan ik er vijftien heb laten slopen, omdat ik er geen behoefte aan heb high-tech te klaverjassen. Ik red mij wel met de elementaria: opslaan, afdrukken, cursiveren en doorzenden naar de eindredactie. De vijfde functie heet ‘extra’, waardoor ik mijn woorden kan tellen. Proef op de som: Ik heb er nu precies honderdtien, zodat mij er nog driehonderdnegentig resten. Handig!
Dezelfde functie 'extra’ heeft een zogenaamde spellingscontrole voorhanden, die echter louter onzin verkondigt. Gisteren schreef ik een artikel over de vraag of Johannes Brahms bij leven en welzijn wellicht met Clara Schumann, de echtgenote van Robert Schumann, heeft gescharreld. Na afloop paste ik de spellingscontrole toe. Het was een en al gestamel van iemand die nergens verstand van heeft, laat staan van leven en werk van onze grote romantici. Johannes Brahms, beweerde mijn beeldscherm, heet in werkelijkheid Johannis Brams, Schumann werd niet in de kliniek Enderich ondergebracht, maar in de kliniek Nederig, en het begrip 'totterdood’ kon, vond de spellingscontrole, beter in 'tetterode’ worden veranderd.
Laat me niet lachen!
Is er ooit via mijn oude, vertrouwde, rammelende Remington een stuk weggeraakt? Nee natuurlijk, daar was mijn oude Remington veel te netjes voor opgevoed. Die allernieuwste Olivetti lijkt er daarentegen behagen in te scheppen zoveel mogelijk teksten in lucht te doen opgaan, bij voorkeur als ik na nachtenlange galeiarbeid bezig ben de laatste alinea te formuleren. Gelukkig zweeft er nog altijd die goede fee over mijn redactie, die als door een wonder het kwijtgeraakte weet terug te vinden. Maar hoe moet het als ik straks, solitair, oud en eenzaam, door God en alle mensen verlaten, in mijn privé-kantoortje achter dat monstre sacré zit? Bestaat er wellicht een eerstehulpdienst voor technodebielen?
Nee, het heeft geen nut mij alsnog tot bouwvakker te laten omscholen. Misschien moet ik de cocaïnehandel ingaan, een beroep waarvoor weinig technische kennis nodig is. Met weemoed denk ik aan die langvervlogen jaren toen ik nog behaaglijk snuivend boven de loodbak stond. Mijn enige troost is dat althans dit stukje door een godswonder nog steeds behouden is gebleven.
Heb ik het al over het jargon gehad? Bij de spiksplinternieuwe Olivetti hoort een instructieboek. Om dat te begrijpen zal ik eerst een spoedcursus van zo'n jaar of drie aan de TH te Delft moeten gaan volgen. Behoefte aan een nieuwe compact disc? Raadpleeg de folder en vlucht in wanhoop naar de handaangezwengelde koffergrammofoon: 'De nieuw door Denon ontwikkelde AI-digitaal/analoog omzetter in combinatie met AI (Advanced Interpolation) D/A converter, 8-voudige oversampling techniek, zorgen voor een briljante geluidsweergave.’
Het is pure terreur. Het feit dat mijn kinderen dit geklaag allemaal onzin vinden en zelf moeiteloos hun weg door het elektronisch oerwoud vinden, ligt waarschijnlijk aan het feit dat zij zo'n dertig jaar jonger zijn.