Ik mag niet populair zijn

Wie heb ik nou eigenlijk beledigd? Ik heb dat deel van de christenen dat zich aangesproken voelt door de term ‘christenhonden’ misdadigers genoemd en die heb ik dus beledigd.

Een christenhond als Gerard Driehuis, hoofdredacteur van HP/De Tijd, voelde zich beledigd en kwam met een eigenaardige New Age- redenering om mij aan te vallen. Ik ga daar nu niet op in en wens HP/De Tijd veel succes met hun New Age-krant. Ga maar fijn veel mediteren, jongens - en wie weet: als jullie heel veel ‘Om’ of 'Aum’ zeggen en maar flink mandala’s borduren en lekker fijn veel vergaderen in Oibibio kunnen jullie vast de concurrentie aan met Vrij Nederland.
Wie ook een rekeningetje bij mij heeft geopend is Sylvain Ephimenco, een Franse journalist die koddige stukjes over Nederland schrijft als Obelix in de lage landen. ('Moet u horen, die rare Nederlanders…’) Sylvain - ach gut - torst de menhir van onze burgerlijkheid op zijn rug en vindt dat we in Nederland niet kunnen polemiseren en gaat dus zelf maar in de aanval, en weet u hoe? Hij gaat grapjes maken op mijn naam. Recht in de roos, hoor Sylvain. Ons hele gezin begon te bibberen van angst… Brr, een naamgrapje… Sylvain begrijpt de christenhonden en hoopt dat ik een flinke veroordeling krijg, maar begrijpt niet waarom ik zo populair ben en hij niet, terwijl hij toch al negen keer over mij geschreven heeft dat ik eigenlijk niet populair behoor te zijn. Als ik ergens mijn populairiteit aan te danken heb, al zou ik bij god niet weten waar die dan is, dan zijn dat die negen stukken van 'oncle Sylvain’. Om te laten zien dat hij eigenlijk populair behoort te zijn - wat ben je toch kleinzielig als je dat nastreeft… als Fransoos in Nederland - gaat Sylvain leuke grapjes maken over mijn moeder, die vijf jaar in het kamp heeft gezeten. Ik schrijf namelijk voortdurend over mijn 'kokende moeder’. Nee, geachte polemist Sylvain. Ik schrijf dat mijn moeder in Japanse krijgsgevangenschap juist niets te koken had! Maar ja, grapjes over gijzelaarskampen doen het bij Fransen altijd erg goed, blijkbaar. Een fijne man, die Sylvain. Smakelijk eten.
Nee, mijn echte vijanden zijn de christenhonden die geld willen zien. Wat drijft ze nou werkelijk? Vorige week vertelde ik dat er binnen de groepering die mij aanvalt mensen zitten die niet willen dat vrouwen lid worden van een politieke partij en ook niet willen dat homo’s in het onderwijs terecht kunnen. Zat ik er ver naast? De man die mij bij de officier van justitie heeft aangegeven, gaf op 9 januari een interview aan het Friesch Dagblad. Waarom hij mij aangaf? Ik citeer: 'Over alles wat buiten de Randstad gebeurt, wordt in de seculiere media denigrerend bericht. Als er in Amsterdam een homofiele discotheekeigenaar overlijdt die een beetje raar doet, staan er meteen ik weet niet hoeveel journalisten te kijken en te filmen. Wat moet er in Friesland wel niet gebeuren voor het Journaal er aandacht aan besteed.’
Een homofiele discotheekeigenaar… Voelt u hem?
Ja, homoseksualiteit mag niet van de God van Bunschoten, we weten het. De stad versus de provincie. Uiteraard dreigt de man ook dat stuk in De Groene aan te klagen. Ik waarschuw de redactie maar alvast.
Ik weet hoe ze zijn. Ze bellen mijn oude moeder op om in haar telefoon te roepen dat de Here mij zal laten branden in de hel. Ze sturen mij kaarten met teksten die geloof ik bedreigend zijn, maar dat weet ik niet, want ik begrijp ze niet.
Ook belde er iemand die vroeg waarom ik niet 'gereinigd wilde worden met het bloed van Jezus Christus’.
'Omdat mijn dokter bloed op bloed contacten verbiedt’, antwoordde ik.
Ach ja, die arme christenhonden…