Ik wil geen culturele identiteit

Wat betekent toch dat ‘met behoud van onze culturele identiteit’?

Ik kom er niet uit?
Bij woorden als ‘culturele identiteit’ moet ik altijd denken aan volksdansen; iets met zwaarden en rond een zakdoekje lopen stampen en ergens heel hard 'hoi’ roepen of een andere afschrikwekkende kreet.
Wat is culturele identiteit?
Als ik mijn genenpaspoort terugblader heb ik nogal wat culturen door mijn aderen stromen: Indisch, Nederlands (Fries), Frans, joods, Chinees, Indiaas…
Kan iemand mij vertellen hoe ik daaruit mijn culturele identiteit moet destilleren? Is mijn grenzeloze gierigheid het typisch joodse of het typisch Nederlandse in mij, en mijn gedienstigheid, is dat typisch Indisch, Indiaas of Chinees?
Hoe bepaal je wat je culturele identiteit is?
Toen ik eergisteren vroeg wat Indische mensen Nederland aan cultuur hebben gebracht, hoorde ik: 'Het Indische eten.’
Dat is geloof ik juist.
Maar wat hebben wij Indo’s verder bijgedragen aan de Nederlandse cultuur? Ik zou wel het een en ander kunnen noemen - maar u ook?
Wat is nu culturele identiteit?
Het moet een manier van denken zijn, veronderstel ik. Maar welke manier van denken? Bestaan er goede en foute manieren van denken? Er bestaan goede en foute opvattingen. Maar ook manieren van denken?
Is culturele identiteit misschien hetzelfde als gedrag?
Dat zou interessant zijn. Als ik van de islam mijn vrouw mag slaan - ik weet niet of het zo is, ik ken de islam niet - is het slaan van mijn vrouw dan mijn vorm van behoud van mijn culturele identiteit?
Kan er niet een straf op het woord culturele identiteit komen te staan? Het is zo'n begrip van niks - en dus past er alles in.
Wij - de blanke Nederlanders - zouden niet begrijpen wat de Marokkaanse identiteit is, en wij - de allochtonen - zouden niet begrijpen wat de ware identiteit van de Nederlander is.
Dat klopt, kan ik u zeggen, want niemand weet wat culturele identiteit is, dus weten wij het ook niet van elkaar.
De aandacht bij culturele identiteit moet vooral gericht worden op de eerste lettergreep van het eerste woord: cul, oftewel kul, van flauwekul.
Niemand - Marokkaan, Turk of Nederlander - heeft een culturele identiteit. Zelfs die vreselijke volksdansen behoren niet tot een culturele identiteit; die behoren misschien tot het culturele erfgoed, maar niet tot de culturele identiteit.
Dientengevolge hoeven culturele identiteiten dan ook niet behouden dan wel veranderd te worden. Men moet maar doen wat men wil en als ik het er niet mee eens ben, trek ik m'n smoel wel open.
Culturele Identiteiten dienen vooral niet serieus genomen te worden.
Uitspraken als: 'Wij (Nederlanders, Marokkanen, Turken, Ghanezen) denken nu eenmaal zo en dat zou gerespecteerd moeten worden’ mogen onmiddellijk belachelijk gemaakt worden.
Ik was eens bij volbloed blanken op bezoek - ouders van een ziek vriendje van me. Ik was een jaar of dertien. Die ouders waren schatten van mensen. Het zieke vriendje en ik speelden op zijn bed een potje schaak en opeens moest ik naar de wc. Plotseling leek het wel of iedereen in de familie in paniek raakte. Er werd door het huis gehold, er werden kastjes opengedaan. En opeens kwam de moeder met een fles water voor me staan. Wat moest ik met een fles water?
'Indische mensen willen toch graag een fles water mee naar de wc?’ zei de moeder.
Inderdaad een bottel tjebok, een fles water waarmee je in de tropen, bij gebrek aan papier, je achterwerk schoonspoelt.
En ik met die fles water de plee in - ik schaamde me rot.