Ik wil helemaal geen excuses

Beste Indonesiers, In Nederland speelt de vraag of wij u onze excuses moeten maken.
We hebben u driehonderd jaar gekoloniseerd en we hebben met de politionele acties oorlogsmisdaden begaan.

Het valt mij, als Nederlands onderdaan, niet moeilijk te zeggen dat wij voor die oorlogsmisdaden hierbij onze excuses aanbieden. Maar toch moet even worden gememoreerd dat we meestal hebben gehandeld uit wraak, omdat sommige van onze kameraden door u op een vreselijke manier om het leven waren gebracht. Kortom: wij hebben misschien meer gemoord dan u, maar beiden hebben wij met succes de messen getrokken. Waar of niet?
Moeten de Nederlandse oorlogsmisdadigers die vijftig jaar geleden hebben gemoord en geroofd en die nog niet bestraft zijn, alsnog worden bestraft? Dat vind ik niet. Ik ben er namelijk tegen om mensen van zeventig in de gevangenis te zetten.
Wat ik wel zou willen aanmoedigen, is dat de hele zaak eens goed historisch wordt onderzocht. De straf dat de namen bekend worden, dat men precies weet wat wij hebben gedaan, lijkt mij genoeg. Het collectieve bewustzijn van wat wij hebben aangericht, is pijnlijker en daarom doeltreffender dan een paar man achter de tralies. Nadat mijn moeder in Japanse krijgsgevangenschap had gezeten, werd ze ook nog eens een gijzelaarster van de Indonesiers gedurende een jaar. Als ik daarover nadenk, heb ik het daar wel eens moeilijk mee.
Geen CNN die destijds dagelijks over de strijd berichtte, geen fotografen die het kamp ontdekte, geen hulpverleners bij aankomst, geen psychologen en psychiaters, geen familieleden die dagelijks op de hoogte werden gehouden, geen stormloop op het vliegveld door de thuisblijvers, geen geld, geen lintje, geen bedankje, niets, niets, helemaal niets. Er was schaamte bij m'n moeder, en schaamte bij de thuisblijvers. De enige met wie ze kon praten was een man die ook in Japanse krijgsgevangenschap had gezeten. Een fijne gesprekspartner!
Waarom vertel ik u dit allemaal, beste Indonesiers? Ik denk om te laten zien hoe absurd wij Nederlanders met leed omgaan. Hoe belachelijk, hoe sentimenteel ook.
De gek die bedacht heeft dat wij onze excuses moeten aanbieden voor onze oorlogsmisdaden en ons kolonialisme, dient eigenlijk opgeknoopt te worden. Niet echt. Maar wel dient hij te bungelen aan de galg van de media waarvoor ik nu een touw tracht te leveren.
In Japan worden nu excuses gemaakt - en daaraan kun je zien hoe inhoudloos en hoe pijnlijk dit gebaar is.
De burgemeester van Hiroshima zegt sorry - kan het erger?
Is dat een excuus - tegen het decor van een atoombom en tweehonderdduizend doden - voor mijn vader en moeder? Ze zijn er niet blij mee, met al die atoombombeelden. Is het een excuus voor mij, die dank zij die atoombom geboren is? Ook ik had dat excuus liever niet gehoord. Is het dan een excuus voor onze oude en jonge politici? Ik hoop het niet, dat zou een belediging zijn voor slachtoffers als mijn moeder, voor wie de politiek niets heeft gedaan.
Voor wie is dat excuus dan? Voor de Japanners? Het is een loos excuus, dat alleen maar zeer deed. ‘Hoe vindt u het dat de burgemeester van Hisroshima zijn excuus aanbood? - wat moet je daarop zeggen?
Beste Indonesiers, ik hoop dat u zorgt dat mijn koningin een leuke tijd heeft; ik hoop uw land nog eens te bezoeken, want ik wil graag eens een bezoek brengen aan het huis van mijn ouders, en aan hun kampen.
Nou ja, dag fijne Indonesiers.