Ik wil respect

  1. Iedereen wil maar respect.

Krijg je opeens die kop van politievoorlichter Klaas Wilting in beeld, hoor je hem zeggen: ‘De politie verdient meer respect.’ Van wie? Waarom? Zie je vervolgens een allochtoon in beeld, dan heet het ook: 'Wij willen meer respect.’ Van wie? Waarom? Wat een paar jaar geleden 'identiteit’ was, is tegenwoordig 'respect’. Oorlogsslachtoffers, asielzoekers, minderheden, politici, kunstenaars, bordeelhouders en van moord verdachte nachtclubportiers, ze willen allemaal respect, en met respect behandeld worden. De strijd om hun identiteit hebben ze gelukkig al gewonnen. Nu ben ik van oudsher nederig en vrijgevig, maar ik zou niet weten hoe je respect zou moeten geven of tonen. Hoe laat ik merken dat ik iemand respecteer? Behalve dan door normaal beleefd tegen de mensen te doen. Ik zou het niet weten. De werkloze, de dronkaard, de spuiter, die hebben waarschijnlijk geen respect, terwijl die toch meer respect verdienen. Wel eens een jaar werkloos geweest? Wel eens gespoten tot je niet meer kon? Wel eens een jaar lang achter elkaar dronken geweest, zodat je alles hebt vernield? 2. Gebrek aan respect betekent gebrek aan gezag. Het is nog niet gebeurd, maar als er ergens een roep om respect is, krijg je binnen de kortste keren een schreeuw om gezag. Wie natuurlijk gezag moet hebben, heeft dat niet meer. Als ik vroeger een juut zag met een wapenstok, dan haalde ik het niet in mijn hoofd om hem aan te vallen - niet alleen was ik bevreesd voor de pijn van de wapenstok, maar ook voor de eventuele consequenties. Ik hoorde vroeger dat wanneer je eenmaal door de politie was gearresteerd, je niet meer naar Amerika kon. Dat was voor mij al genoeg om een oppassend burger te worden.) Tegenwoordig mag de politie meppen wat ze wil (al geen teken van gezag), ze worden ook nog eens aangevallen. Met de blote hand. En ze kunnen er niet tegenop. Ze moeten terugtrekken. Geen gezag. Dat is niet goed. 3. Omdat mijn fiets daar stond - zo heette meen ik de film van Jan Vrijman waarin hij keihard, meedogenloos en absurd politieoptreden liet zien in de jaren zestig. Vergrijp en straf stonden niet in verhouding. Vanaf dat moment ging het mis. Gezag en respect werden verloren. Nu heb ik zelf een grote hekel aan slaan en pijn als corrigerend middel. God weet dat ik mijn dochter nimmer heb geslagen. Maar het tragische besef dat pijn stuurt, doet mijn geloof wel eens wankelen. Vooral tegenwoordig lijken we voortgedreven te worden door pijn. Iedereen wil pijn. Pijn lijkt het enige geneesmiddel tegen gebrek aan gezag en respect. 4. Pijn in de reclame. Kinderen vallen en breken bijna hun nek - dat is leuk: verzekeringsmaatschappij. Jongen - reclame voor een verf - komt om in tunnel doordat een steiger losschiet. Ouders merken het niet. Erg leuk. Iemand krijgt te horen dat zijn verhouding uit is en zijn hond dood. Of - voor Dutchtone - alles moet kapot en de hond moet gebarbecued worden. Enig. Alles is pijn. Er is gebrek aan respect en gezag, de reclame levert u pijn. 5. Wat er gebeurt ligt voor de hand. Over niet al te lange tijd zal de roep om respect en gezag zo groot zijn dat alle groepen hun gezag en respect gaan vergaren. Respect is iets wat je moet verwerven door middel van je capaciteiten. Eén van die capaciteiten is geweld. Stelling: waar een roep om respect is, zal snel tot geweld worden overgegaan. Ik wil ook respect. Of nog erger: erkenning. In dit verband dringt zich nu bij mij het woord 'geweldig’ op.