In belgië dreigt de spaghettirevolutie

‘Dit land heeft een nooit geziene schokgolf meegemaakt’, zei eerste minister Dehaene bij het voorleggen van zijn beleidsnota aan het Belgische parlement, en zelfs dat was ongeveer het understatement van het jaar. Wat begon met het opgraven van vier meisjeslijken uit de grauwe achtertuintjes van Marc Dutroux, is uitgemond in een maatschappelijke crisis waarin zowat alles mogelijk blijkt te zijn.

‘Veronique Ancia, de Luikse onderzoeksrechter die nog geen twee jaar geleden tot Vrouw van het Jaar werd uitgeroepen, blijkt vandaag in de affaire-Cools jarenlang het juiste spoor systematisch te hebben verwaarloosd. Sterker, haar topspeurder speelde vertrouwelijke elementen uit het dossier door aan de man die nu een van de opdrachtgevers van de moord blijkt te zijn. Hij is niet gestraft, zelfs niet eens berispt, want hij zou te belangrijk zijn in het onderzoek naar dat andere schandaal: het uitbetalen van smeergeld aan de Vlaamse en Waalse socialisten in ruil voor het bestellen van Agusta-helikopters.
Nog een leuke in dat verband. Deze week werd bekend dat de minister van Justitie aan de speurders van het Hoog Komité van Toezicht, de enige echt gespecialiseerde anticorruptiedienst van het land, een oude rondzendbrief - uit 1884, om precies te zijn - in herinnering had gebracht. Daarin wordt bepaald dat huiszoekingen op ministeries en ministeriële kabinetten alleen verricht mogen worden als vooraf de hoogste ambtenaar tijdig in kennis is gesteld. Bij één ministerie zou zulks betekenen dat de speurders eerst toestemming moeten vragen aan een ambtenaar die verleden jaar enkele weken in de Lantin-gevangenis doorbracht op verdenking van actieve betrokkenheid bij de Agusta-smeergeldaffaire. Echt efficiënt kan je het niet noemen.
En bovenop die talrijke echte feiten gist een wondere wereld van geruchten, nog niet bevestigde verhalen en regelrechte, haast mythische vormen aannemende komplottheorieën. Zo dook weer het oude verhaal van de roze balletten op: een verhaal over wilde seksfuiven waarbij minderjarigen misbruikt werden door hoge politici, magistraten en zelfs leden van het koninklijk huis, die zich op dit pleziertje trakteerden na in de salon eerst een paar louche zakendeals te hebben uitgewerkt. Het magazine Knack, zowat de Vlaamse Elsevier, noemt het een mythe, terwijl de bloedserieuze beurskrant Financieel-Ekonomische Tijd het verhaal niet alleen voor waar houdt, maar er bovendien een sleutel in ziet voor de onopgeloste moorden van de Bende van Nijvel. Bij de 28 slachtoffers zouden er namelijk zes bij zitten die ofwel deelnamen aan de orgietjes, of er toch tenminste videobanden van hadden waarmee ze de 'hooggeplaatsten’ chanteerden.
Kortom, België draait dol, en echte en vermeende etter vloeit rijkelijk uit de wonden. Da’s mooi als begin van een genezingsproces, maar voorlopig ziet niemand goed in hoe het nu verder moet. De politiek is onmachtig gebleken om de volksemotie te kanaliseren in de vertrouwde structuren; de gerechtelijke wereld heeft zich gestort in een nooit vertoonde 'guerre des flics’, waarin iedereen iedereen de verantwoordelijkheid voor de gemaakte blunders toeschuift; en de media weten ook niet echt wat ze meer kunnen doen dan dag aan dag verder spitten in alle kwalijk ruikende dossiers. De enigen die een beetje de rol van de Italiaanse rechters Di Pietro en Falcone zouden kunnen overnemen, de enigen die de publieke opinie nog vertrouwt, zijn de onderzoeksrechter Connerotte en de procureur Bourlet, die niet alleen de vier dode meisjes terugvonden, maar ook nog twee anderen levend bevrijdden uit de kelders van de bende-Dutroux.
En dat is dan het laatste mooie verhaal. Die twee magistraten vereerden een feestje van de vrijgelaten meisjes met hun aanwezigheid. De onderzoeksrechter kreeg er een balpen, zijn vrouw een bosje bloemen, en bovendien aten ze allebei een bord spaghetti leeg. Zonder ervoor te betalen. De advocaat van Dutroux vroeg prompt aan het Hof van Cassatie, het hoogste Belgische rechtscollege, om het dossier bij Connerotte weg te nemen, aangezien die zo overduidelijk blijk had gegeven van partijdigheid. Volgens de laatste berichten overweegt het Hof van Cassatie dat verzoek in te willigen.
Als dat zo is, bestaat de kans dat in België een revolutie is uitgebroken op het ogenblik dat u deze regels leest. De spaghettirevolutie.