De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

In Burkina Faso gaat het licht uit

Ouagadougou – Op een cartoon in het satirische weekblad Journal du Jeudi zegt de interim-president van Burkina Faso, Michel Kafando, tegen zijn eerste minister: ‘Ik wil graag iets zeggen op de televisie over de problemen met de elektriciteit.’

Antwoord: ‘Maar de televisies doen het niet…’ De hoofdstad Ouagadougou zit, net als de andere steden in het land, zonder stroom. Apothekers hebben hun generatoren op standby, anders kunnen ze hun dure medicijnen weggooien. Sommige restaurants hebben minder scrupules en zetten hun clientèle rottend vlees voor.

Wat is het probleem? Een delegatie van burgers ging met die vraag naar de directie van Sonabel, het staatselektriciteitsbedrijf. Het initiatief was in handen van Balai citoyen (letterlijk: Burgerbezem), dezelfde club die eind oktober vorig jaar voormalig president Blaise Compaoré het land uit hielp jagen.

De directie had een hele rits verklaringen voor de wanprestatie. Er is geen geld voor de olierekeningen en dus vallen de centrales stil. De stuwmeren staan droog. Er zijn problemen met hoogspanningslijnen. Buurlanden Ghana en Ivoorkust leveren minder stroom dan verwacht.

Niks nieuws. Sonabel heeft een schuld van tachtig miljoen euro, stuwmeren staan ieder jaar droog tot de regen komt en het netwerk is versleten. Nee, dan zei de foto van die bijeenkomst meer dan alle teksten bij elkaar. Aan de ene kant van een grote tafel: de delegatie van Balai citoyen, jonge kerels met T-shirts en open overhemden. Aan de andere kant: de directie van Sonabel, goed in de kleren, op leeftijd, zelfvoldaan. Deze heren en hun families hebben geen last van stroomstoringen; thuis staat een generator, voor wanneer de stroom uitvalt. En ze betalen hun rekeningen niet.

Dat beeld klopt niet, zei de directeur van Sonabel tijdens de zoveelste persconferentie over de energiecrisis. Maar in dezelfde ademtocht stelde hij vast dat het bedrijf 38 miljoen euro aan onbetaalde rekeningen had uitstaan. De grootste wanbetalers? Staatsinstellingen, geleid door dezelfde zelfgenoegzame bureaucraten. Wat was de slogan van die revolutie vorig jaar ook al weer? ‘Niets blijft zoals het was.’

Maar dat is erg ambitieus. Het opruimen van slechte gewoontes kost tijd, net als het oplossen van de stroomellende. Dat laatste is voorzien voor 2018. Voor het eerste is, heel verstandig, geen strakke deadline gezet.