In de wereld

In de wereld

Jachtrecht op de goyiem
Jeruzalem – Het heeft even geduurd, maar nu is het er toch: het 230 pagina’s tellende praktisch handboek voor joden, dat aan de hand van bijbelteksten met annotaties handige tips en richtlijnen geeft voor het vermoorden van goyiem. Sinds het verschijnen, enkele weken geleden, gaan exemplaren van Toraht Ha Melech (De koning van de Thora) als warme broodjes over de toonbanken van religieuze jeshiva-scholen en wordt het boek aanbevolen door verschillende prominente rabbijnen.
De auteur is rabbijn Yitzhak Shapiro, voorzitter van de Od Yosef Chai-jeshiva uit de illegale joodse nederzetting Yitzhar op de Westelijke Jordaanoever. Zijn antwoord op de vraag welke niet-joden mogen worden vermoord, is eenvoudig. Goyiem die het land van Groter Israël voor zichzelf opeisen, die helpen om joden te vermoorden, die schadelijke blasfemie verspreiden en degenen die door hun meningsuiting de soevereiniteit van Israël verzwakken, zijn een bedreiging voor Ertzenoe (ons vaderland) en dus mag je ze doden, zelfs als zij niet verantwoordelijk zijn voor de bedreigende situatie. Shapiro verzekert: ‘Als we een goy vinden die gezondigd heeft of de zeven Noahide geboden heeft overtreden – want wij (joden) zijn de geboden – dan is moord beslist niet verkeerd.’
Hij gaat nog een stap verder, want de ‘licence to kill’ geldt ook voor de onnozelen van geest: ‘Zelfs (niet-joodse) baby’s en kinderen mag je doden, als duidelijk is dat zij zullen opgroeien en ons bedreigen (…) en als je een slechte leider kunt dwingen om zijn wrede acties te staken door zijn kinderen te vermoorden.’ Wraak, vindt de rabbijn, is een noodzaak onder joods recht.
Shapiro verwijst niet naar concrete kandidaten voor de joodse wraak; te denken valt aan Palestijnen, Arabieren, soldaten of linkse buitenlandse journalisten. Maar om elke onzekerheid van joodse kolonisten over de omvang en legitimiteit van hun jachtrecht weg te nemen, wordt nu een brochure in nederzettingen verspreid die aangeeft: ‘Het is onnodig om uit te leggen dat de conclusies in het boek zich niet beperken tot de situatie uit de oudheid.’
Het boek veroorzaakte een golf van verontwaardiging en afgrijzen in religieuze Israëlische kring, waar wordt benadrukt dat dit enkel het standpunt van ultrarechtse, extreem-religieuze joden is. Maar extreem-rechtse joodse groepen kolonisten op de Westelijke Jordaanoever zien het als een vrijbrief. Sinds het uitbreken van de tweede intifada voltrekt zich daar een soort coming out. Volgens de Israëlische ngo B’Tselem is er de laatste tijd een grote toename van geweld van joodse kolonisten tegen Palestijnen. Wekelijks zijn er incidenten waarbij Palestijnen worden geslagen of mishandeld, olijfboomgaarden ontworteld en huizen in brand gestoken.
Natuurlijk vormt het boek van Shapiro niet de mening van mainstream Israël en zelfs niet van de meeste orthodoxe joden. Maar de vraag die opkomt, is hoe Israël zou reageren als een islamitische kadi een soortgelijk boek in Israël zou publiceren en verspreiden.
SIMONE KORKUS

John Lewis vs EasyJet
Londen – Hoe hoog zou de bonus zijn geweest voor de dertigjarige Britse soldaat Olaf Schmid, die sinds juni 64 explosieven onschadelijk heeft gemaakt in de Afghaanse Helmand-provincie alvorens zijn eigen leven te verliezen? Deze vraag werd opgeworpen door een van de vele Britten die woedend zijn over het nieuws dat de klerken van het ministerie van Defensie een bonuspot van 47 miljoen pond onderling mogen verdelen terwijl soldaten aan het front sterven door een gebrek aan middelen. Juist nu de bonuscultuur wordt veracht, wordt deze door de ambtenarij omarmd. Nog even en Gordon Brown kent zichzelf een bonus toe als hij onverhoopt de verkiezingen wint en duikt in de troonrede het woord ‘winst’ op met betrekking tot de boekhouding van de overheid.
Het past binnen de verzakelijking van de politiek, het ontstaan van BV Nederland en Groot-Brittannië Ltd. Geheel in deze trant maakte de Labour-regering bekend dat scholen en ziekenhuizen wat bedrijfsvoering betreft meer moeten gaan lijken op John Lewis. Het houdt in dat besturen, personeel en klanten meer zeggenschap krijgen over de dagelijkse gang van zaken. Hoe precies, dat is nog onduidelijk. In ieder geval lijkt de partij te hebben toegegeven dat centrale sturing vanuit Londen heeft gefaald. Dat John Lewis als lichtend voorbeeld fungeert, is overigens geen toeval omdat de kosten die Kamerleden mogen maken voor hun dekbedden, broekpersen en strijkplanken gebaseerd zijn op die van de V&D van Engeland. De boodschappenlijst staat bekend als de ‘John Lewis-list’.
Het voorstel is een reactie op het enthousiasme van de Conservatieve oppositie voor stuntvliegers. Een paar maanden geleden maakte het door de Conservatieven bestuurde stadsdeel Barnet in Noordwest-Londen namelijk bekend Engelands eerste EasyCouncil te zullen worden, een gemeente die bestuurd wordt als EasyJet. Burgers moeten daarbij gaan betalen voor diensten die vroeger bij het totaalpakket behoorden. In ruil voor lagere gemeentebelastingen – die in Engeland schrikbarend hoog zijn – gaat het lenen van boeken in de bibliotheek bijvoorbeeld geld kosten. Het Speedy Boarding-concept van EasyJet zou kunnen worden ingevoerd bij het sneller bemachtigen van bouwvergunningen.
De kruisbestuiving tussen politiek en succesvolle winkelketens is iets van de laatste jaren. Een telg van de Sainsbury-familie is al jarenlang wetenschapsminister, terwijl de Conservatieve leider David Cameron plannen schijnt te hebben om Marks & Spencer-baas Sir Stuart Rose een adellijke titel te geven, gevolgd door een plaatsje aan de kabinetstafel. Zijn Tesco-collega Sir Timothy Leahy, geridderd op voorstel van Tony Blair, is al jarenlang regeringsadviseur. Onlangs heeft Leahy zijn oude vriend Blair een miljoen pond per jaar aangeboden om de vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten gepaard te laten gaan met de promotie van Tesco ter plekke. Opdat ook Palestijnen op de Gaza-strook ooit een bonuskaart kunnen bemachtigen.
PATRICK VAN IJZENDOORN

De naaktheid van de buik
Rabat – In het hoofdredactionele commentaar van de islamistenkrant Attajdid (De Vernieuwing) wordt gesproken van ‘een schandaal, in ieder opzicht’. Men doelt op het omslag van Femmes du Maroc. Daarop poseert deze maand de bekende tv-presentatrice Nadia Larguet naakt.
Je ziet overigens alleen het bovenste deel van haar lichaam, en profil, waarbij ze een hand op de enig zichtbare borst houdt. Het gaat op deze foto om de ronding van de buik. De poserende tv-presentatrice is acht maanden zwanger, wordt binnenkort moeder. Dat laat ze trots zien, ongeveer zoals Demi Moore dat ooit deed in Vanity Fair.
Naakt, hoe kuis ook, op de cover van een populair vrouwenblad poseren, is in Marokko gewaagd. Met dit ‘vleugje onverwachte moderniteit’, zoals Nadia Larguet het zelf uitdrukt, wil ze haar landgenoten graag ‘verrassen en tot nadenken aanzetten’. Dat laatste hebben in ieder geval de islamisten gedaan.
En men kwam tot de conclusie dat – aldus het commentaar van Attajdid – ‘in plaats van de filosofische definities van de moderniteit te formuleren, deze vrouw zich tevreden stelt met zich voor een fotocamera te ontbloten, waarbij ze er niet voor terugdeinst de constanten van onze maatschappij te tarten’. Dat het hier een zwangere vrouw betrof, en dat het om haar buik ging, daar repte de commentator van Attajdid niet van.
Hoofdredacteur van TelQuel Ahmed Benchemsi nam het op voor Femmes du Maroc, én voor Nadia Larguet én voor haar echtgenoot Noureddine Saïl, een Bekende Marokkaan want directeur van het nationaal filminstituut – want ook op hem richtten de islamisten hun pijlen. Had hij zijn vrouw maar aan de leiband moeten houden. Benchemsi noteerde luchtigjes dat ‘de constanten van de maatschappij tarten dé definitie van moderniteit is’. En hij herinnerde de islamisten eraan dat het vrouwelijk lichaam ‘ook iets anders kan zijn dan een seksueel object’. Namelijk de drager van moederschap. En dat Femmes du Maroc dát wilde laten zien. ‘Zij die dit omslag pervers vinden, zijn zélf pervers, want ze zien seks daar waar het niet is. We stuiten hier op het hart van de tegenstelling binnen het islamisme: hoe meer deze lieden proberen het lichaam te bedekken, te verduisteren, te ontkennen, hoe meer ze het erotiseren.’
KEES BEEKMANS
Slechte dag voor Spaanse clubs
Barcelona – Sport en politiek hebben niks met elkaar te maken, hoor je wel eens. Een naïeve misvatting die eenvoudig uit de wereld geholpen kan worden. Je kunt de aanhangers van deze stelling bijvoorbeeld in een tijdmachine naar Berlijn 1936 zetten met een toegangskaartje op zak voor Hitlers Olympische Spelen. Of ze naar het Argentinië van generaal Videla sturen met de opdracht het WK voetbal van 1978 bij te wonen en toch niet te verdwijnen. Maar wie liever niet wil verdwijnen of tijdreizen kan zondag naar FC Barcelona-Real Madrid.
Over de symbolische waarde van FC Barcelona voor het Catalaanse zelfbewustzijn zijn boekenkasten volgeschreven. Dat Barça meer is dan een club, dat diverse Spaanse dictators de club danig dwars zaten (Franco liet voorzitter Sunyol doodschieten), dat het stadion Camp Nou lang de enige plek in Barcelona was waar je Catalaans kon spreken zonder het risico te lopen dat je werd opgepakt – al die dingen zijn min of meer bekend. En dat ze niet meehielpen om de inwoners van de Spaanse noord-oosthoek ervan te overtuigen dat Spanje een tof land was dat het beste met ze voor had, ligt voor de hand.
Maar gelukkig is dat allemaal voorbij. Of toch niet helemaal? ‘De regering van Zapatero praat alleen met Catalanen, terroristen en homoseksuelen’, zei de presentator van het veelbeluisterde radiostation COPE uit Madrid niet zo lang geleden. Waarna de radioman zich afvroeg: ‘Wanneer gaat hij eens met normale mensen praten?’
Onschuldiger, maar veelzeggend, was de verspreking van sportpresentator Jesús Álvarez van het Spaanse tv-journaal. In de voetbalcompetitie hadden de dag tevoren de twee Madrileense clubs gespeeld tegen de twee uit Barcelona. FC Barcelona had Atlético Madrid ruim verslagen en Espanyol had gelijkgespeeld tegen Real Madrid, wat gevoelig puntverlies voor Real betekende. ‘Hallo Jesús’, kondigde de journaalpresentatrice het sportblokje aan. ‘We moeten het hebben over de grote nederlaag van Atlético en het gelijkspel van Real Madrid.’ Jesús: ‘Ja Ana, het is niet bepaald een goeie dag geweest voor de Spaanse clubs…’
Het idee dat Catalonië eigenlijk geen Spanje is en Catalanen geen echte Spanjaarden zijn, blijkt niet voorbehouden aan Catalaanse nationalisten. Esperanza Aguirre, presidente van de regio Madrid en fervent Spaans nationalist, had het ook al eens gezegd. Toen het energiebedrijf Gas Natural uit Barcelona op het punt stond het in Madrid gevestigde Endesa over te nemen, was haar reactie: ‘We kunnen niet toestaan dat het hoofdkantoor van Endesa van het nationale grondgebied verdwijnt.’
Mevrouw Aguirre is fan van Real Madrid. Premier Zapatero is fan van Barça, hoewel hij daar de laatste tijd niet meer zo mee te koop loopt. Toch zal Barça-Madrid nog wel een tijdje meer dan een voetbalwedstrijd blijven.
LEX RIETMAN

Glaasje op? Vermijd de cel
Johannesburg – Aan rolmodellen geen gebrek. Rechter Nkola Motata werd onlangs veroordeeld omdat hij straalbezopen achter het stuur zat toen hij zijn Jaguar in Pretoria in de prak reed. Cricketspeler Hirchelle Gibbs stemde in met een verblijf in een afkickcentrum nadat hij eind vorig jaar in Kaapstad was aangehouden wegens rijden onder invloed. En zanger Dozi noemde het deemoedig ‘Gods wil’ toen hij in 2007 stevig beschonken achter het stuur werd aangehouden in Mosselbaai.
Jaarlijks vallen er ruim vijftienduizend verkeersdoden in Zuid-Afrika, ongeveer net zo veel als geweldsdoden. De straffen zijn in principe afdoende, maar niemand trekt zich er wat van aan. Ongeveer de helft van de verkeersdoden had meer dan het toegestane percentage alcohol in zijn bloed (0,5 promille).
Zuid-Afrikanen kunnen zuipen. Blank, zwart, gekleurd: de zucht naar alcohol kent geen kleurbarrière. Bovendien is het openbaar vervoer waardeloos, zodat iedereen de auto pakt om naar feestjes, restaurants en kroegen te gaan. Het heeft ook iets stoers, bijna anarchistisch. Je stapt met te veel alcohol in je auto en komt toch weer heelhuids thuis, het noodlot en die verdomde overheid met al haar regels tartend. Maar het heeft ook te maken met jezelf in de maling nemen. Zo schenken Zuid-Afrikaanse restaurants de wijnglazen tot aan de rand toe vol. Wijn die met 14,5 procent alcohol toch al zwaarder is dan de meeste Franse varianten. Dus twee glazen in een restaurant betekent vier ‘gewone’ glazen.
En dan is er de politie. In de zes jaar dat ik in Zuid-Afrika woon ben ik slechts één keer in een fuik gereden. Maar daar praatte ik me ondanks die ‘twee glazen’ vrij gemakkelijk uit. ‘Sir, have you had any alcohol tonight?’ vroeg de agente. ‘No, thank you’, zei ik met de verontwaardiging van een geheelonthouder. ‘Okay, you can go’, klonk het. Toen ik het voorval vertelde kwamen kennissen meteen met tips als: ‘Zorg dat je stopt waar de agent zich een beetje uit de buurt van zijn collega’s kan begeven, en geef hem dan meteen honderd rand.’
Maar het incident was ook een les. Als je niemand omkoopt, moet je voorkomen en krijg je een boete. Dat is je verdiende loon. Heel wat minder aantrekkelijk is de gedachte aan een nacht in een Zuid-Afrikaanse politiecel. Want allemaal moesten we meteen denken aan die van fraude beschuldigde baas van investeringsgroep Fidentia, J. Arthur Brown, die naar eigen zeggen door medegevangenen anaal werd verkracht toen hij in een busje van de gevangenis naar de rechtszaal werd gereden. De lethal injection heet dat in het jargon. ‘Dit kan iedere rechtschapen burger overkomen’, sprak Browns advocaat. ‘Als je wordt opgepakt voor rijden onder invloed kan verkrachting, moord of aids je lot zijn. Dat is uiterst zorgelijk en beangstigend.’ En vrij afschrikwekkend.
FRED DE VRIES

Berlusconi-watch 8: Via Via
Rome – De komende maanden is Berlusconi bijna permanent op reis. Afgelopen weekend was hij in Saoedi-Arabië, vlak voor Kerst gaat hij naar Maleisië en Singapore en van 15 tot 20 januari zit hij in Dubai. Daardoor zal hij het al verschoven proces voor de getrukeerde tv-rechten van zijn holding Mediaset mislopen, want dat staat op 18 januari gepland. ‘Ik blijf aan tot 2013’, liet Berlusconi vanuit Saoedi-Arabië weten, ‘maar in het parlement zitten begint me steeds zwaarder te wegen. Die oneindige zittingen met die oneindige amendementen op wetten. Ik weet het: het is de democratie. Maar wij zijn mensen die gewend zijn om te werken, geen partijfunctionarissen.’
Via Via, weg uit Italië, weg van de processen, de mopperende coalitiegenoten, de zeurende vrouwen. Tegen zijn minister van Justitie, de hondstrouwe Angelino Alfano, schreeuwde Berlusconi vlak voor vertrek naar Saoedi-Arabië: ‘Je máákt die wet gewoon, of anders donder je maar op. Er zijn genoeg anderen die in jouw plaats minister van Justitie willen zijn!’ Voor januari een wet, welke dan ook, om de processen te vertragen, uit te stellen, of liefst ongeldig te verklaren.
Patrizia d’Addario, ‘de beroemdste escort ter wereld’, zoals ze zelf trots zegt, heeft van haar Nacht Met Berlusconi nu een boek gemaakt. Gradisca, Presidente heet het. Een knipoog naar Fellini, in wiens film AmaRcord (Oscar voor de beste buitenlandse film in 1975) de wulpse ‘Gradisca’ (wat in het Italiaans ‘Gaat uw gang’ betekent) van het ene bed naar het andere heupwiegt. Uit een voorpublicatie weet heel Italië al dat Berlusconi zich in witte zijden pyjama met witte kamerjas aan het ‘bed van Poetin’ presenteerde, waar Patrizia op hem lag te wachten. ‘Ik schrok me dood’, aldus de tekst, ‘want ik dacht dat het een spook was.’
Via Via, van alles en iedereen in Italië. In het buitenland is Berlusconi een graag geziene gast, en hij kan overweg met de lastigste sjeiks, de koppigste dictators, de moeizaamste communisten. ‘We zouden hem eigenlijk minister van Buitenlandse Zaken moeten maken’, overpeinsde een welwillende Italiaan zondag aan de bar. ‘Onze Berlusconi krijgt voor elkaar wat niemand lukt, en hij gaat graag op reis.’
ANNE BRANBERGEN