In een grot

Steven Herrick
De roep van de wolf
Vertaald door Tjalling Bos
Lemniscaat, 219 blz., € 14,50

Poëzie is voor de Australische schrijver-dichter Steven Herrick geen doel, maar een middel. Zijn liefde voor de dichtkunst is zo groot dat hij die wil delen met jongeren. Hij wil ze de mogelijkheid bieden zich te verwonderen over het ritme en de klank, de humor en tragiek en oneindige verhaalkracht van poëzie.

Daartoe schrijft hij ongeëvenaarde prozagedichten. Zoals Aan de rivier (zijn eersteling in Nederland) en het onlangs verschenen De roep van de wolf (Lonesome Howl). Gedurfde romans in een moderne dichtvorm, opgebouwd uit fragmentarische hoofdstukjes die als op zichzelf staande gedichten te lezen zijn. Met weinig woorden vertelt Herrick volwaardige verhalen over het leven in al zijn complexiteit. De taal danst in eenvoudige maar vrije figuren. De beelden zijn kleurrijk, sprekend, geladen en suggestief. De personages zijn levensecht en onvergetelijk.

In De roep van de wolf zijn dat Lucy (16) en Jake (15), die beurtelings hun gezamenlijke (en afzonderlijke) overlevingstocht vertellen. Zij wonen ‘aan het ellendige eind van de wereld’, in de enige twee boerderijen in Wolli Creek’s dal, Australië. ‘Niemand anders heeft zin in het gevecht/ tegen de knoestige papierbomen, woekerende distels/ en kruipende lanthaan.’ Het is een strijd het land te bewerken, te overleven. Dus ‘Strijd’ heet de boerderij waar Lucy woont. Lucy die wolken met wilskracht wil verjagen. Lucy die niet weet wat meer pijn doet: ‘Zijn gescheld,/ de klappen,/ of zien dat ma alles ziet/ en niets doet.’

Dergelijke beelden en opgebroken versregels laten je denken en voelen. Ze laten je weten waarom Lucy zich voor de wereld verbergt en verlangt vrij te zijn. Versterkt door het mooie terugkomende beeld van haar lange zwarte haren. Eerst hangend voor haar ogen. Later vastgebonden in een staart.

Lucy’s verlangen wordt vervuld. Omdat ze haar verhaal vertelt (de ‘lonesome howl’). Aan Jake. In een grot. Daar brengen ze de nacht door na een avontuurlijke zoektocht naar een wolf, ooit door Jake’s vader gespot. Hoewel wolven niet in Australië voorkomen. Jake zocht de waarheid achter de wolvenlegende, Lucy haar vrijheid.

‘De wolf’, die geloof en hoop symboliseert, ‘roept’ de jongelingen, brengt ze samen en vervlecht de filmische gebeurtenissen, dromen en terugblikken prachtig dooreen. Met als uitkomst dat ‘de tijd vooruit gaat’ en ‘we gewoon verder gaan’.

De roep van de wolf is misschien iets minder gelaagd, veelstemmig en veelomvattend dan Aan de rivier, maar zeker niet minder de moeite waard. Want evenzeer indringend dicht Herrick over het leven en overleven en toont daarmee de verhalende kracht van poëzie.