In Engeland begint een voetbalrevolutie als de ‘No Ball Games’-bordjes verdwijnen

‘No Ball Games’. Van alle bordjes die er aan de muren van Engelse woonwijken hangen, is dit bij verre het meest deprimerende. Op plekken waar vroeger de Charltons, de Moores en Hoddles van deze wereld hebben gevoetbald, is het nu stil.

Medium sportzomer post

Mensen laten er onbekommerd hun terriërs uit, soms heeft de gemeente er een klimrek neergezet en een geparkeerde auto is nooit ver weg. Ik moest eraan denken toen de straatvoetballer Luis Suárez de Engelsen een nieuw voetbaltrauma bezorgde.

Medium aa038cced4e32a08ea37892f28d24f0d

De zoektocht naar een zondebok liet niet lang op zich wachten. Voor de wedstrijd tegen Uruguay stond met name Wayne Rooney onder druk, de duurbetaalde spits die nog nooit op een WK-eindtoernooi had gescoord. Tegen Italië had de 28-jarige veteraan matig gespeeld, maar hij vond zichzelf terug op een onnatuurlijke positie, op links, symbolisch dicht bij de zijlijn. Terug in het hart van de aanval herstelde hij zich en scoorde de enige Engelse treffer, een intikkertje. Over vier jaar is hij te oud.

De jeugdige aanvallers om hem heen leken te bezwijken onder de druk. Waar de Italiaanse verdediging moeite had hen te beteugelen, kwam die van Uruguay amper in de problemen. Een andere mogelijke zondebok was de ervaren middenvelder Steven Gerrard die onbedoeld had bijgedragen aan de twee treffers van zijn ploeggenoot. Het is een treurige zwanenzang, maar de loyale modelaanvoerder van Liverpool verdient het niet om te worden neergesabeld.

Het zwakke punt van Engeland is de verdediging. De ervaring van John Terry en Ashley Cole, de pijlers van de ongenaakbare Chelsea-verdediging, werd node gemist. In de lucht te worden geklopt door Mario Balotelli en de kleine Suárez, dat zou niet zijn gebeurd met houwdegens als Tony Adams, Terry Butcher en John Terry. Het is echter lovenswaardig dat de aimabele manager Roy Hodgson de kans aan de jeugd geeft, al is hij er niet in geslaagd het evenwicht te vinden.

Excuses zijn er ook. Engeland zit in een pittige poule met Italië, Uruguay en het verrassend sterke Costa Rica. Hadden Roy’s Boys in de groep van Colombia gezeten, dan hadden ze waarschijnlijk zonder veel moeite de tweede ronde bereikt, om daar vervolgens op strafschoppen te worden uitgeschakeld. Bovendien vonden ze een getergde Suárez tegenover zich, die jarenlang is uitgejoeld door fans, beschimpt door voetbaljournalisten en vernederd door de voetbalbond.

Maar Hodgson had nog een probleem: hij moest vissen uit een vijver die steeds kleiner wordt. De meeste spelers uit zijn ploeg zijn van Liverpool, een van de weinige topclubs uit de Premier League die ruimte biedt aan eigen jeugd. Het is geen toeval dat daar een Britse manager rondloopt, Brendan Rodgers. Arsenal en Manchester City, daarentegen, zijn vreemdelingenlegioenen. De Premier League is de succesvolste competitie ter wereld, maar lijkt het nationale team in de weg te zitten.

‘We scheppen op over onze Premier League, dat we dit en dat we dat hebben’, zei ex-international Chris Waddle na de nederlaag tegen Uruguay tegen The Evening Standard. ‘Weet je wat de Premier League zo spannend maakt? Spelers als Suárez. We hypen onze spelers enorm op, maar kijk naar de achterhoede van Uruguay. Eén van die vier is een jochie (Gimenez) die twee keer voor Atletico Madrid heeft gespeeld. Hij heeft amper interlandervaring, maar weet wel hoe je moet winnen.’

De ironie is dat Engeland nu is uitgeschakeld door doelpuntenmakers die in de PL spelen of hebben gespeeld: Suárez, Balotelli en Bryan Ruiz. De Costaricaan van PSV maakte tegen Italië de winnende treffer en stuurde Engeland daarmee terug, een entourage die overigens bestond uit 75 man, waaronder persoonlijke diëtisten, een psycholoog en een man wiens taak het was om de spelers tijdens de training nat te sproeien.

De Engelsen hadden bovendien het beste trainingscomplex van alle deelnemende landen.

Het enige voordeel van al die buitenlanders in de PL is dat de Engelse spelers zich kunnen optrekken aan het steeds hoger wordende niveau. Een fundamenteler probleem is de opkomst van nieuwe talenten. Op straat zie je zelden meer iemand voetballen. Niet alleen ambtenaren maar ook ouders houden kinderen weg van de straat, de enige plek waar je, zo wil de wijsheid van de filosoof Johan Cruijff, echt voetballen leert. De meeste jongeren hebben zelfs te veel andere interesses, en niet de drang om ten koste van alles te winnen, zoals Suárez die bezit.

De talenten van Hodgson – Sterling, Sturridge, Barkley, Welbeck – zijn allemaal opgegroeid in armere wijken en beschouwden voetbal als de beste kans om omhoog te komen in het leven. En het zijn juist deze buurten, met de zogeheten ‘council estates’ in hun midden, waar steeds meer ‘No Ball Games’-bordjes hangen. Een voetbalrevolutie begint met het weghalen van deze bordjes, in de geest van de laat-koloniale uitroep ‘Play up! Play up! Play the Game’. Opdat de Engelse spelers beter kunnen concurreren met de Suarezzen, de Toure’s en de Aguëro’s.