In India is armoede relatief

New Delhi – ‘Vijf roepie?’ Een man met een bijna leeg bord voor zijn neus legt zijn bestek neer en veegt met een servetje wat waterige dahl uit een mondhoek. Dit eetstalletje staat weliswaar tussen afvalbergjes, de gasten zijn keurig. ‘Nee, dat kan niet. Dit bord kostte me dertig.’

Op dit kleine marktje aan de drukke Aurobindo Marg in New Delhi weten de eters waar het over gaat als de ‘vijf-roepie-vraag’ wordt gesteld. Armoede, weer volop bediscussieerd in India, waar volgens de Wereldbank een derde van ’s werelds armen woont.

Juist dat wordt nu bestreden door de regering onder leiding van de Congres Partij. De Planningscommissie, die India’s economische ­vijfjarenplannen opstelt, weigert de ­armoedegrens van 1,25 dollar per dag van de Wereldbank te hanteren. Ook niet na koopkrachtcorrectie. India’s armoedegrens is 27 roepie (35 eurocent) in de stad en 32 roepie op het platteland.

Volgens de Congres Partij heeft zij de afgelopen vijf jaar de armoede met 22 procent verminderd. Je kunt tegenwoordig voor vijf roepie een hele maaltijd krijgen in Delhi, zei een Congres-­parlementariër.

Het World Food Program van de Verenigde Naties stelt dat in India 230 miljoen mensen honger lijden. 42 procent van de kinderen ­jonger dan vijf jaar is ondervoed. Volgens experts zal dat niet veranderen als de 27 respectievelijk de 32 roepie-armoedegrens wordt gehandhaafd – alleen daaronder krijg je gesubsidieerd voedsel.

Twee vrienden leefden gedurende een maand van 32 roepie per dag en gedurende een maand van ­honderd roepie per dag (1,67 dollar). Ze hielden hun ervaringen bij op een blog (rs100aday.com). In beide gevallen kwamen ze niet aan de vereiste minimale tweeduizend calorieën. Hun suiker- en cholesterolspiegels daalden tot gevaarlijke niveaus. Ook het landelijke voedselprogramma biedt volgens hen geen soelaas.

Volgens velen is de Congres Partij uit op winst bij de verkiezingen volgend jaar. Er staat een nieuwe wet op stapel die twee derde van de bevolking goedkoop voedsel biedt. Dat kan nooit werken, zeggen critici. Het wfp schat dat in het huidige, beperktere programma veertig procent van het gesubsidieerde voedsel nooit de hongerigen bereikt. Dat zal erger worden en de kosten van de nieuwe wet zullen de staatshuishouding, die nu al niet op orde is, nog verder uit balans brengen.