Opheffer

In Italië

Ik schrijf dit op een terras in Zuid-Italië.
Ik kan u zeggen dat de problemen rond de euro hier geen enkele rol spelen. De meeste mensen hebben hier niets en ze geloven ook niet dat ze binnenkort iets meer zullen krijgen.

Medium opheffer 29 11 italia

De euro speelt in de plaatselijke kranten geen rol. Moorden, hier uit de buurt, en het aanhoudende droge weer zijn hier het nieuws dat iedereen bezighoudt. Verder krijgen de plaatselijke feesten tamelijk veel kolommen toegemeten. En de Bekende Italianen. Op elke pagina staat er wel een nieuwtje over een BI'er. Ik ken er niet een van, maar de berichten zijn hetzelfde als in Nederland. Marco heeft een nieuwe vriendin, Maria doet het met Paulo, Francesca krijgt een liefdesbaby en Andrea en Damian hebben een kind gekregen met het syndroom van Down.
Ik heb hier kennisgemaakt met Roberto die in Milaan economie studeert. Hij zegt dat zijn professoren somber gestemd zijn. Die zien - en vertellen dat ook op hun colleges - dat er een noordelijke en een zuidelijke euro zal komen. Dat wordt hier niet Nederland, maar vooral Duitsland verweten. ‘We weten wel wat Nederland denkt, maar Nederland is domweg te klein om een rol te spelen’, zegt hij. En vervolgens geeft hij met twee handen ongeveer een halve meter aan en zegt 'Duitsland’ en dan wijst hij tussen duim en wijsvinger een denkbeeldige speldenknop aan en zegt: 'Holland.’
Een goede analyse, denk ik.
Dan zegt hij: 'Dat is ook de reden dat jullie geen corruptie hebben. Holland is te klein. Ik was in Amsterdam, iedereen houdt elkaar in de gaten. En jullie zijn calvinisten.’
Ik knik weer en denk dat er in Milaan heel goede docenten zitten.
Dan mag ik iets zeggen. Ik probeer uit te leggen dat wij weliswaar zogenaamd geen cliëntelisme kennen, maar dat het er wel is. Bij ons loopt het alleen niet langs familielijnen, maar langs ideologische lijnen. Dat is van oudsher zo. Vroeger door de zuilen, maar nu die zuilen er niet meer zijn, is het in feite nog ideologischer geworden. Links en rechts voelen zich in Nederland moreel superieur. Links kan zich eenvoudigweg niet voorstellen dat wanneer je een hongerend kindje in Afrika ziet je het beste niets kunt doen, en rechts begrijpt niet waarom links die hongerige kinderen in Afrika van de dood wil redden, terwijl hier de gezondheidszorg uit de klauwen dreigt te lopen en we opmarcheren naar een gigantische economische crisis. Het zijn twee werelden die je waarschijnlijk niet verandert. Roberto vraagt waar ik sta en ik vertel hem de waarheid, namelijk: dat ik niet wil dat er kinderen sterven, dat ik elk kind wel genoeg geld wil geven voor een gezond leven en een goede opleiding, maar dat ik eenvoudigweg niet weet hoe dat moet. Ik ben laf rechts. Sorry. Communist geweest, sociaal-democraat, en ik denk nu zelfs rechtser dan Geert Wilders, juist uit compassie met Nederland en de rest van de wereld. 'Beter één kind redden dan geen’, vind ik een vorm van subtiel sadisme. Je plaatst jezelf dan op de plek van God. Bah! Maar hoe dan ook: dit betekent niet alleen dat ik behoorlijk wat mensen van mij verwijder, maar dat er ook kennissen en vrienden en zeker ook vriendinnen zijn met wie ik niet meer wil praten.
Roberto hoort mij met stijgende verbazing aan. Hij zegt: 'Niemand hoeft toch te weten hoe je precies denkt?’ Ziedaar Italië in één zin. Hijzelf is trouwens links, zegt hij, maar meteen daarop: 'Dat zou jij ook zijn als je Berlusconi kende.’ We praten vervolgens over Amerika, China, Rusland, Europa, en we zijn het zeer met elkaar eens. Wij drinken campari-soda. Ik betaal alles.