In Marokko

In Marokko

Als vrouw – tafeldame – in een restaurant de hele avond op je stoel blijven zitten, is in Marokko behoorlijk abnormaal. Je zit daar niet om maar te blijven praten, een vrouw moet dansen!
Laatst waren we in een restaurant waarvan ik de naam vergeten ben, maar het zag er chic uit. Het bevond zich in de betrekkelijk chique wijk Agdal. Buitenlanders die zich geen villa in Souissi kunnen veroorloven maar wel een ruim appartement, vestigen zich in dat Agdal. Je zou kunnen zeggen dat het de meest ‘Europese’ wijk van Rabat is. Maar dat wil niet zeggen dat we ons in de restaurants van die wijk ook Europees gedragen.
De dominante kleur in die tent was rood, en op een verhoging stond een band met veel blazers, die ongegeneerd de ruimte in toeterden en voor een hels kabaal zorgden. Niet bepaald de ambiance waar je gezellig gaat discussiëren over, zeg, de bankencrisis, het wel en wee van ontwikkelingshulp, de veranderende rol van de vrouw in pak ’m beet Marokko. Die blazers zorgden voor swingende muziek – en dan kunnen Marokkanen niet eens blijven zitten. De vrouwen – wat nou veranderende rol – staan als eerste op, gaan naast hun stoel staan en beginnen hun heupen te bewegen, daarbij de mannelijke tafelgenoten koket aankijkend: want ze dansen voor hen. Die mannelijke tafelgenoten gaan er dan voor zitten, bekijken het geheel goedkeurend, glimlach om de lippen, en als ze er zin in hebben staan ze zelf ook op en laten de vrouw een paar pirouettes draaien. Maar het kan ook zijn dat zo’n man begint te sms’en.
En deze tent, waarvan de naam me nu te binnen schiet: Le Prestige, is toch echt een restaurant. De mensen komen daar om te eten. Natuurlijk niet om zes uur, want dit is een mediterraan land; om negen uur, liever nog iets later.
Zelf waren wij binnengekomen om een uur of elf, niet om te eten maar om wat te drinken, aan de bar. Door het rode interieur, het volume van de blazers en de dansende vrouwen aan al die tafels dacht ik eerst dat het een soort discotheek was – maar nee, dat was toch raar, want in discotheken staan geen tafels op de dansvloer. Als Nederlander heb ik de neiging in categorieën te denken, dit is dit en dat is dat, en tafels op een dansvloer, dat kan niet, maar dat maakt Marokko juist verwarrend, want daar is dit vaak dat. Moest ik Le Prestige toch classificeren, dan zeg ik: restaurant. Bar annex restaurant mag ook. Dancing: nee.
Ik zat een tijdje naar de mensen te kijken die zaten te eten, te lachen, tussen de tafels stonden te dansen, allemaal welvarende Marokkanen, vrij jong, tussen de twintig en de veertig. Ze wisten er beslist een feestje van te maken. Ik moest denken aan restaurant Zerda, waar de joodse eigenaar op een zeker moment Andalusische liederen begint te zingen, en waar de vrouwen ook naast de tafels dansen. Er zijn eigenlijk maar weinig restaurants waar ze dat niet doen.
Wat jammer toch, dacht ik, dat Nederlandse vrouwen daar nooit een gewoonte van hebben gemaakt. Ik vroeg me af waarom niet. Omdat ze zich te zeer bekeken zouden voelen? Ik heb het idee dat het Marokkaanse vrouwen daar juist om te doen is.