In Marokko

In Marokko

Volgens de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken valt de Israëlische aanval op Gaza ‘binnen het oorlogsrecht’. Marokkanen noemen het een moordpartij, een bloedbad, een slachting.
Al hebben de meeste Marokkanen niet veel op met Hamas, ze hebben zich altijd solidair getoond met de Palestijnen, en doen dat nu ook weer. Zo werden de Ron Brandsteder-achtige televisieshows die gewoonlijk op nieuwjaarsdag worden uitgezonden, vervangen door afleveringen van de bekende, nietszeggende series die men dagelijks krijgt voorgeschoteld. De verloving van een nicht van de koning, waarvoor de feestelijkheden op de eerste drie dagen van het nieuwe jaar zouden moeten plaatsvinden, is in kleine kring discreet gevierd. Huwelijken die in deze tijd hadden moeten worden gesloten, worden massaal uitgesteld. Overal in het land zijn en worden protestmarsen gehouden, de grootste in Rabat en Casablanca, waarbij tien- tot honderdduizenden demonstranten zich verzamelen, velen getooid met de Palestijnse sjaal, en een enkeling met een stok in zijn hand waarop ‘de schoen van Bush’ hangt. Iedereen loopt mee, van eenvoudig burger tot minister, van intellectueel tot fundamentalist, van kleuter tot bejaarde. Bekende schilders als Mahi Binebine (die ook schrijver is) veilen hun doeken – de opbrengst gaat naar de Palestijnen.
De protestmarsen lopen niet uit de hand, al zijn er ‘onregelmatigheden’: een Israëlische vlag die wordt verbrand, jongeren die roepen dat alle joden dood moeten. De nationale Joodse stichting – er wonen hier nog een paar duizend joden – laat per communiqué weten de Israëlische agressie te veroordelen. Voorafgaand aan lezingen, theatervoorstellingen, muziekuitvoeringen wordt een minuut stilte in acht genomen. De koning stuurt vliegtuigen met voedsel en medicijnen naar Gaza maar weigert naar de Arabische top in Doha af te reizen omdat dat een schijnvertoning is. In cafés staan de televisies de hele dag door afgestemd op kanalen die nieuws brengen uit Gaza. Op internet geven Marokkanen lucht aan hun verontwaardiging, onder meer op Facebook.
Verder bestoken ze elkaars mailboxen met afschuwelijke foto’s, petities en steunverklaringen. Je wordt soms ook gevraagd ergens medicijnen te kopen – je kunt aanklikken welke – die dan naar Gaza zouden worden gestuurd. Er circuleren ook lijsten met de namen van Israëlische producten die men juist niet meer zou moeten kopen – de barcode van deze producten zou beginnen met de cijfers 729. Bedrijven die Israël direct of indirect steunen moeten ook worden geboycot, zoals daar onder meer zouden zijn: Coca-Cola, Nestlé, Danone, Intel, Estée Lauder, L’Oréal, Lévi Strauss, Timberland, Disneyland, Nokia, Caterpillar. Men moet ook niet meer bij McDonald’s eten want dat zou zijn recettes van een zaterdagavond ten goede hebben laten komen van Israël. En als Amerikaanse multinational staat MacDo natuurlijk sowieso aan de verkeerde kant. McDonald’s reageert met een paginavullende ‘mededeling’ in verschillende bladen: men heeft zijn recettes helemaal niet aan Israël doen toekomen, dat is een vals gerucht, het enige wat men wil is zijn cliëntèle ‘een plezierige en ontspannen restaurantervaring’ bieden. En daarbij, McDonald’s in Marokko is een société marocaine, waar 1600 Marokkanen werken. Er zijn Marokkanen die vinden dat dat een goede reden is om MacDo inderdaad maar niet te boycotten, anders immers zouden die 1600 Marokkanen hun baan maar kwijtraken. Zij die het daar niet mee eens zijn zeggen dat we, als Marokkanen, dat offer dan maar moeten brengen, omdat iemand hier toch iets tegen moet doen?