In Marokko

In Marokko

MARRAKESJ – Ik schreef vorige week dat de 24-jarige Zoubair, al vier jaar werkloos, internet misschien als de enige kans op een leven zag, en dat lijkt mij niet overdreven. Maar eerst dit: Zoubair is niet de enige jonge Marokkaan die zijn best doet op internet een vrouw – of man – in Europa te vinden. Onder jonge Marokkanen stikt het ervan. Velen houden er een verhouding met een Europeaan op na, op internet, onderhouden die via de webcam, en dat zo’n verhouding een prima voorbereiding is op een huwelijk, daar twijfelen Marokkanen niet aan. Trouwens, voor de meerderheid der jonge Marokkanen geldt dat iets als een verhouding eigenlijk helemaal niet kan, alleen in het verborgene, en dat het de gewoonste zaak van de wereld is iemand die je nauwelijks kent, die je misschien alleen ergens in de buurt hebt zien lopen, ten huwelijk te vragen – dus dan is internet niet eens zo’n slecht alternatief. Dit soort zeden is wel bezig te veranderen, maar onder hen die een modaal leven leiden, de meesten dus, is het nog steeds gemeengoed.

Een verhouding in het verborgene kan dus wel, in de werkelijkheid, maar zo’n verhouding is nu juist net geen goede voorbereiding op een huwelijk omdat de jongen, als het meisje erin toestemt met hem naar bed te gaan, dat meisje als een hoer zal zien en voor zijn toekomstige vrouw toch zal uitkijken naar iemand die hij nauwelijks kan leren kennen, eigenlijk pas na het moment dat hij haar ten huwelijk heeft gevraagd, want dat biedt de mogelijkheid in het openbaar met hem samen te zijn. En dan nog moet zij niet zo stom zijn zich ertoe te laten verleiden wederom in het verborgene met hem naar bed te gaan. Ze kan het contact beter beperken tot af en toe thee drinken bij haar ouders thuis en van tijd tot tijd zo tegen zessen en plein publique gezamenlijk een ommetje van een half uur of een uur maken. Tegen deze achtergrond gezien is een internetverhouding zo gek nog niet.

Maar het is toch de hoop op een beter leven wat maakt dat jongens als Zoubair zo naarstig op internet naar een partner zoeken. Of beter gezegd: het is de hoop op een leven, niet eens een beter leven. Want wat heeft Zoubair nu? Sinds hij zijn middelbare school heeft afgemaakt, is hij werkloos, zijn ouders hebben geen geld om hem te laten studeren, wat trouwens ook geen garantie op een baan biedt. Zoubair kan dus weinig, en zoals hij zijn er velen, en aan banen is een groot tekort. Al die werkloze jongens richten de blik op het voor hen meestal vrijwel totaal onbekende Europa, eenvoudigweg omdat ze hier niks hebben. Ze kunnen het huis niet uit want daar hebben ze geen geld voor, ze hebben immers geen werk, ze kunnen er zelfs geen vriendin op nahouden met wie ze af en toe koffie zouden kunnen gaan drinken, want wie betaalt die koffie? Om de schaamte van het niet kunnen betalen van koffie of bioscoop of een cadeautje te voorkomen, is het beter er maar geen vriendin op na te houden, tenminste, zo denkt Zoubair, die trots is.

Op zijn 24ste nog steeds thuis en geen kant op kunnen, zonder hoop op iets beters, dat is het lot van Zoubair, en dat geeft Europa glans. Voor de meisjes ligt het wat anders. Velen onder hen zoeken op internet naar een man omdat zij niet met een Marokkaanse man willen trouwen. De kans is immers groot dat zo’n man denkt als een Marokkaan en zijn vrouw aan banden zal willen leggen, thuis zal houden en voor het eten en voor de kinderen zal laten zorgen, terwijl hijzelf natuurlijk wel regelmatig de hort op gaat. Het leven van een huishoudster spreekt de jonge -generatie meisjes niet aan en omdat zij weten dat Europeanen anders denken, zoeken ook zij op internet naar een Europese huwelijkskandidaat.

Eigenlijk is het verbazingwekkend dat nog zoveel jonge Marokkanen zeggen: dit is mijn land, hier wil ik wonen, ik wil niet naar Europa, wat moet ik daar? Iets wat ik vaak hoor. Maar het moet gezegd dat ik dat vaak hoor van jonge mensen die nog op school zitten of bezig zijn te studeren, die nog iets om handen hebben. Zoubair zegt dat hij vier jaar geleden ook zo dacht, maar vier jaar werkloosheid hebben hem van gedachten doen veranderen. Zoals ik vorige week schreef heeft hij ’s avonds een joint nodig om in slaap te kunnen komen, het geeft hem rust. Hij ziet wel in dat dat een teken aan de wand is. Hij zou graag stoppen met de hasj, maar, zegt hij: «Ik heb een leven nodig dat me rust geeft.»

Zo veel is het niet wat hij vraagt: een baan, welke dan ook, die hem in staat stelt op zichzelf te wonen met een vrouw en kinderen. Vooralsnog kan Marokko hem dat niet geven.