In Marokko

In Marokko

MEKNES – Meknes, een grote en vooral volkse stad, was kortgeleden in de greep van de gruwelijke moord op een advocatenechtpaar. Tenminste, als ik Touria moet geloven, die in Meknes woont en die zei dat «heel Meknes» die dag over niets anders sprak. Touria zo aanhorend was het inderdaad een moord die tot de verbeelding sprak. Het echtpaar zou zijn vermoord door de eigenaar van laat ik maar zeggen een shoarmatent, het soort kleinschalig openluchtrestaurant dat hier gemeengoed is. Volgens de mensen in Meknes wilde het echtpaar hem weg hebben – de shoarmatent was van hem, maar de ruimte was van hen. Volgens Touria kende iedereen in Meknes deze shoarmaman, hij zat al twintig jaar op die plek in de binnenstad. Op een dag in februari was het echtpaar spoorloos verdwenen en op deze dag in juni bleek dat het vermoord was door de shoarmaman. Hij zou het echtpaar de keel hebben doorgesneden, tot gehakt hebben vermalen en op zijn barbecue hebben gegrild – en die dag, wisten de mensen te vertellen, had hij zijn gegrilde gehakt gratis uitgedeeld aan wie het maar eten wilde. Volgens Touria vroeg iedereen in Meknes zich nu af of hij of zij van het advocatenechtpaar had meegegeten.

Dat het spoorloos verdwenen echtpaar was vermoord, werd duidelijk toen iemand de botten van het echtpaar vond. Die waren zorgvuldig begraven aan de oevers van een rivier in de omgeving van Temara, een kleine stad aan de kust, 150 kilometer van Meknes vandaan. Onderzoek wees uit dat de botten inderdaad van het advocatenechtpaar waren, of waren geweest, de dader was daarna snel gevonden. Kennelijk waren er genoeg mensen die afwisten van de ruzie tussen de shoarmaman en het advocatenechtpaar.

Onder de Meknessi had dit verhaal in een dag tijd mythische proporties aangenomen, het moest een diepgewortelde behoefte bevredigen – de behoefte aan een uitlaatklep voor de meest primitieve angsten, de behoefte met andere woorden aan horror. Veel horror is hier niet op televisie, naar de bioscoop gaat de doorsnee Marokkaan niet, dus men moet het van verhalen hebben, en van tijd tot tijd doet zo’n horrorverhaal de ronde. Ik zelf twijfelde aan alles, vroeg me zelfs af of er wel een advocatenechtpaar vermoord was, Touria daarentegen meende dat zelfs het detail van het gratis uitgedeelde gehakt heel goed waar kon zijn, ze zag geen reden het niet te geloven – misschien omdat ze er zoveel mensen over had horen praten.

Het stond de volgende dag in de serieuze krant Aujourd’hui. De krant sprak niet van tot gehakt vermalen advocaten, wel was het echtpaar in stukken gesneden en in zakken gedaan, die gevonden waren in de buurt van Temara. Inderdaad werd de eigenaar van de shoarmatent van de moord verdacht, volgens de krant omdat hij ruzie had met het echtpaar, waarvan overigens alleen de man advocaat was. Hij had ruzie met het echtpaar omdat zij boven zijn shoarmatent woonden en last hadden van de rook van het gegrilde gehakt, zij hadden er al een paar keer een klacht over ingediend. De shoarmaman zag zijn nering dus door het echtpaar bedreigd. Ik begreep nu ook waarom de Meknessi er plotseling allemaal over spraken: in februari waren de advocaten verdwenen, op een zondag in juni werden de resten gevonden, op de maandag daarna, de dag dat heel Meknes erover sprak, demonstreerden de advocaten van de balie van Meknes om te protesteren niet alleen tegen deze gruwelijke moord op een gewaardeerd collega, maar vooral ook tegen de laksheid van de politie, die te lang met optreden had gewacht. Diezelfde middag nog werden de eigenaar en zijn drie broers voor de rechter voorgeleid – vanwege die door het echtpaar ingediende klachten was men al snel bij de shoarmaman terechtgekomen.

Eerlijk is eerlijk, de Arabischtalige krant Al Ahdat (Het Nieuws) volgde in grote lijnen en vooral in de details wel het verhaal van de mensen van Meknes. Zelf kan ik niet controleren wat voor krant Al Ahdat is, want ik kan hem niet lezen. Hij ziet er minder serieus uit dan Aujourd’hui, maar ook weer niet als een boulevardblad. Al Ahdat vermeldde wel dat het echtpaar tot gehakt was vermalen en ook was gegrild – maar niet gratis uitgedeeld. De krant gaf geen reden voor de moord. Wel wijdde men uit over de betrokkenheid van de drie broers, en trouwens van nog veel meer mensen. Zo zou een vriend van de shoarmaman de spullen van de vrouw van de advocaat – dure parfum, chique kleding, juwelen – met medewerking van drie vrouwen in de wijk Youssoufia in Rabat hebben verkocht en zo zouden ook degenen die de gehaktmachine hadden schoongemaakt zijn gearresteerd, want zij moesten heel goed weten dat er die dag geen rundvlees door de molen was gegaan – mensenvlees zou anders ruiken. Volgens deze krant waren er maar liefst veertien man bij de moord betrokken. Evenzeer als uit de verhalen van de Meknessi zelf kon men uit dit stuk leren dat het kwaad overal loerde, op de meest alledaagse plekken, dat je nooit kon zeggen dat je iemand kende en dat niemand te vertrouwen was.