Kees Beekmans

In Marokko

De Marokkaanse islamisten, daar zijn er veel van. Lang niet alle islamisten worden terroristen, dat neemt niet weg dat het toch maar één stap is van fanatiek moslim naar pleger van aanslagen. Vorige maand nog werd hier een netwerk opgerold van ruim vijftig terroristen in spe, druk bezig bommen te maken. Dat was de zestiende keer dit jaar dat een terroristennetwerk werd ontmanteld voordat het tot actie kon overgaan. Die andere netwerken waren veel kleiner van omvang, maar toch.

Het gevaar komt dus uit de hoek van het islamisme. Het is bekend dat islamisten hun zielen graag ronselen in armoedige wijken. Men vult er de leemte die de overheid er laat graag op. Dat betekent dat als er geen scholen zijn men de kinderen les gaat geven, leert lezen bijvoorbeeld, en lesgeven, dat weet iedere zendeling, is een uitstekend middel om je ideeën over te dragen. Je kunt ook de zieken gaan verzorgen. Je kunt een pand als ziekenhuis inrichten, en je kunt gratis medicijnen verstrekken. Ook dat is doeltreffend, want mensen in armoedige wijken zijn vaak ziek. Het ontbreekt er aan hygiëne, en er heerst een soort algemene malaise van geen werk, niks te doen, geen geld en altijd maar in die mistroostigheid te zitten, zonder uitzicht op iets beters. Daar word je ziek van.

Ik heb in een dergelijke wijk – een armoedige wijk, niet eens een sloppenwijk – een soort zweren gezien die ik nog niet kende. Een vrouw van dertig, ongetrouwd, nog thuis, altijd maar binnen, eten klaarmaken, de was doen, het leven van een sloof, en op haar schouder ontstond een zwarte plek, haar huid werd daar zwart, een plek zo groot als het deksel van een jampot. Daarna begon die zwarte huid te verdrogen en los te laten, en eronder begon het te zweren. Toen kwamen er ook op haar billen van die zwarte plekken, die ook begonnen te zweren. Na twee weken vond een der broers dat het tijd werd om er een goede dokter bij te halen. Zijn zus, Mounia, had inmiddels ook vaak koorts. Haar vader, een analfabeet, was tegen, want dat kostte geld en ziektes gingen altijd vanzelf over, maar die broer nam Mounia toch mee.

Toen ik die zweer op haar schouder zag, die zwart geworden huid en de etter daaronder, dacht ik aan de pest, maar de dokter – een huidarts uit een privé-kliniek – had een antibioticum voorgeschreven, tegen het soort bacteriën dat steenpuisten veroorzaakt. De meeste mensen hebben die bacteriën bij zich, maar hebben weerstand genoeg om geen steenpuisten – of die gekke zweren – te krijgen. Mounia, die over het algemeen niet veel at, had kennelijk niet genoeg weerstand.

Maar de dokter was niet zeker, dit had hij nog niet vaak gezien, en hij zei dat ze ook naar het ziekenhuis moest gaan om haar bloed te laten testen en met de resultaten terug moest komen. Haar vader wilde niet dat zijn zoon zijn dochter weer naar die privé-dokter bracht, dat was duur, hij kende een arts in een staatsziekenhuis waar hij niets zou hoeven betalen. Van de staatsdokter, die een blik op de testresultaten wierp, kreeg vader te horen dat de privé-dokter een onbenul en een oplichter was en dat zijn dochter niet deze maar heel andere medicijnen nodig had.

De zweer op haar schouder was op dat moment zo goed als genezen, die op haar billen nog niet. De penicillinekuur had Mounia nog niet afgemaakt, maar ze begon nu braaf – ze is net zo min als haar vader ooit naar school geweest – die andere medicijnen te slikken. Een week later had ze weer koorts. De broer die haar aanvankelijk naar die privé-dokter had gebracht, maakte ruzie met zijn vader, maar wilde niet zelf met Mounia terug naar die privé-dokter, want dan zou zijn vader zeggen: dan betaal je het maar zelf ook, en hij had niet veel geld, want al tijden geen werk.

Zo te moeten leven, daar kun je somber van worden. Waar is de uitweg? Dan komt er iemand langs die zegt: maar dat leven dat jullie leiden, is niet goed! Er is haram, zonde, in huis. Draagt Mounia een hoofddoek? Nee? En haar zussen? Bidden de ouders vijf keer per dag? En de kinderen? En waarom denk jij – tegen de broer van Mounia – dat je werkloos bent, al drie jaar? Waarom zou dat nou zo zijn? En waarom is iedereen om de haverklap ziek? Dat is de straf van Allah, omdat jullie geen goede moslims zijn!

Zo worden oudere jongens toegesproken, en er komt een dag dat een hunner bevattelijk blijkt voor die argumenten – die niet veel verder gaan dan wat men toch al denkt – en zwicht en thuis de tiran gaat spelen en gaat roepen dat van nu af aan alles anders moet, waarom denken jullie dat we in deze ellende leven!

Marokkanen zijn gek op medicijnen, en hun dankbaarheid is groot wanneer die gratis worden verstrekt, maar het is niet uit dankbaarheid dat men islamist wordt. Er komen argumenten aan te pas. Zeker, men moet die argumenten willen geloven, maar er zijn omstandigheden waarin men dat gaat willen.